SKEPTIKA TRILOGIO - unua parto:

SANKTEGA MESO

Introitus

Fermiĝu ĉiuj sakralaj libroj!
Silentiĝu ĉiuj sacerdotoj!
Estingiĝu la lampoj de la tabernakloj!
Iu disverŝu sur la kaheloj de la konsekrita planko
    la benitajn akvojn!
Oni kaŝu la sanktulojn per nigraj kovrotukoj!
Ke la sanktigita trono iĝu malplena!
La buĉoferaĵoj estu disĵetataj al hundoj kaj porkoj
    kaj iu sigelfermu la pordegojn de ĉiuj temploj!
Silentu!, kantikoj kiuj intencas ofendi
    la diajn orelojn!
Haltu!, kruroj kiuj volas danci
    la favorpetajn dancojn.
Estu levataj la tranĉiloj de la oferbuĉoj!
Pano de la pasema malsato
    kaj vino de la eta ebriiĝo!

Kvietiĝu, ĉio!

Silentu, ĉiuj!

Haltu!

Ĉu ne veras ke la homo ĉiam kreis
    diojn laŭ sia bildo?
Do, mi teksadu nun la bildon
    de mia nova dio!
Estu ĝi pli ol laŭ mia bildo
Sed laŭ la bildo de la Homo!
Sanktega pretendo!
Sanktega aŭdaco!
Sanktega humileco!

Ke tiu dio laŭ mia bildo helpu min
    por ke li mem estu
    koncepata ene de justeco!

Fekundigata ene de kuraĝo!
Fermentata ene de forto,
    generata inter kapo kaj koro;
    por naskiĝi sen lumoj
    nek gloroj;
sed ja ene de la simpleco
    de tago kiu estiĝas
    aŭ de pluvo kiu trankviliĝas!
    Tre malrapide,
    sen ritaro,
    sen longaj murmuroj;
    kaj
    precipe
    sen ia doloro.

Sufiĉe da doloroj!
Sufiĉe da suferoj!
Sufiĉe da postulemaj dioj
    kun krucoj kaj tranĉiloj
    kaj mortoj kaj nirvanoj!

Silentiĝu ĉiuj sadismaj dioj!
Falu ĉiuj sangokovritaj altaroj!
Rompiĝu ĉiuj teruraj statuoj
    de sangsoifantaj monstroj
    kaŝataj malantaŭ
    neekzistanta dolceco!

Jen, li ekaperas, kvazaŭ radianta
    eta momento,
jen li ekaperas, ŝaŭmokovrita kaj malseka,
kun ia lumo enokule
kaj malpeza tremado en la fingraj ekstremaĵoj...   

Jen, li avancas per paŝoj timemaj
sed plenaj je digno!

Jen, li venas malrapide,
    sen furiozo en koro
    sen fajro en okulo.

Jen la Homo, kiu alvenas!

Jen la Homo!

Ne la giganto decidita donaci sian vivon
sed keitaĵo farita por vivi!

Jen la Homo!

Ne la princo preta nei
    ĉiujn plezurojn
sed la estaĵo kiu sentas!

Jen la Homo!

Ne por kuraci malsanulojn
    sed, se eble,
    por konsoli ilin,
    kaj, se necese,
    por esti konsolata!

Jen la Homo!

Ne por gvidi naciojn
sed por esti unu inter ĉiuj!

Jen la Homo!

Ne por pravigi ĉielojn kaj regnojn
    sed tiu, por kiu
    neniam,
    en nenia tempo,
    kaj en nenia momento,
    iu celo pravigos
    iun rimedon!

Jen la Homo!

Jen la Homo!   


KYRIE

KYRIE ELEISON.
CHRISTE ELEISON.

Mi salutas vin, amiko!
Mi vin akceptas, frato!
Neniam mi estu via mastro
    nek mi genuiĝu ĉe viaj piedoj!

Ni interŝanĝu dolorojn kaj ĝojojn.
Ni kundividu la saman amon!
Se estos malamo en via rigardo
    ke mi kapablu mildigi ĝin;
Kaj vi sukcesu dolĉigi
    la furiozon de mia koro!

Ne kompatu min!,
    ĉar en ĉi regno
    ne estas infero.

Klopodu por nur kompreni!
Kaj, interŝanĝe, mi penos por
    respekti viajn silentojn
    kaj mi mutiĝos ĉiam, kiam   
    vi mallevos la okulojn!

Ke mia bildo ne ĝenu
    la pacon de viaj sonĝoj
    pro hieraŭa etiko!,
nek postulu de vi
    neeblajn kondutojn
    pro etiko morgaŭa!

Estu do mia bildo
    nur ĝojo ene de via koro!
Kaj, interŝanĝe, mi penos
    iĝi feliĉa
    memorante pri via rideto!,
kaj leĝere tremeri
se via rigardo
vundos per sia dista brilado
la memoron de miaj pacaj tagoj.

Ke ĉiam ni havu egalan fidon,
kiam mi malfermos al vi mian pordon
aŭ vi mangestos al mi de via fenestro!

Kaj je ĉiu mateno,
je la naŭa aŭ je la deka,
kiam niaj vortoj flugos
    traaere
    de buŝo al orelo,
    de buŝo al orelo
sukcesu ni renovigi nian esperon
    laŭ kiu mi donos al vi miajn fortojn
    kaj estos kapabla ricevi la viajn.

Mi ne helpu vin porti vian krucon
nek vi tenu la mian;
sed ni estu kapablaj
    neniigi ĉiu el ni
    la krucon de la alia.   

Kaj por la nedetrueblaj krucoj,
tiuj nekonvenaj mokaĵoj de la destino,
tiuj nigraj humuroj de la vivo...
por tiuj sufiĉu al ni ridetoj
    kaj rigardoj
    kaj manprenoj
    kaj brakumoj
kiuj fortigas
kaj igas nin nedetrueblaj.

Mi salutas vin, amiko!
Mi vin akceptas, frato!
Kiel egalulo!

Ne pro tio, ke niaj fortoj estas similaj
aŭ paralelaj estas niaj feblecoj!
Sed tiel ke, hodiaŭ kaj morgaŭ
kaj poste kaj poste kaj poste,
se ni adicios viajn kuraĝojn
    al miaj malkuraĝoj
kaj miajn aŭdacojn
    al viaj timoj
estu la tuta rezulto
    la averaĝo inter du vivoj!

Nek malpli!
Nek pli!

Mi salutas vin, amiko!
Mi vin akceptas, frato!

Ĉi tie kaj nun ne plu estas mastroj,
ne plu fideluloj!   

Nur libereco
antaŭ libereco!

Ke oni pagu amon per amo
    kaj malamon oni klopodu por kompreni!

Amiko, frato!

Mi vin salutas kaj akceptas

Neniam ni kompatu unu
    la alian
ĉar en ĉi nova regno
en ĉi novaj tagoj
ne estas inferoj!

Amiko! Frato!


GLORIA

GLORIA IN EXCELSIS DEO.

Gloro al la lumo kiu lumas,
    etendiĝanta,
    kaj permesas paŝojn kaj serĉojn!
Pli granda gloro al tenebro
    kiu anksias
    por lumo.

Gloro al la vero kiu instruas
    kaj permesas
    kreskadon!
Pli granda gloro al eraro kiu ĝenas
    kaj petas
    la veron.

Gloro al la pardono kiu elaĉetas kaj lavas
    animon
    kaj koron!
Pli granda gloro al pekado
    kiu postulas
    pardonon.

Gloro al la kuraĝo kiu alfrontas
    kaj konstruas
    novajn mondojn!
Pli granda gloro al la kuntiriĝinta timo
    kiu degeneras
    en kuraĝon.

Gloro al justeco kiu egaligas
    kaj niveligas
    ĉiujn dolorojn!
Pli granda gloro al maljusteco
    kiu estas avino
    de la justeco.

Gloro al la ĉieloj kiu splendas
    en gloroj kaj gloroj!
Pli granda gloro al la inferoj, kiuj ekzistas
    por ke estu
    gloroj.


CREDO

CREDO IN UNUM DEUM.

Mi kredas!

Mi kredas je vi, je via ĝemado
    mallonga
kiam oni apartigas vin de via ploranta
    patrino.
Mi kredas je vi, je via kreskanta
    malamo
kiam viaj okuloj ekmalfermas
    al mondo.
Mi kredas je vi, je via silentigita
    angoro
kiam vi malkovras vian afliktan
    senpovon.
Mi kredas je vi, je via bavanta
    kolero
kiam vi vin ĵetas kontraŭ  la vent-
    mueliloj.
Mi kredas je vi, je via fizika
    doloro
kiam bastonfrapas vin, de la instancoj,
    la hundoj.

Mi kredas! Mi kredas!

Mi kredas je vi, je via mortiga
    sopiro
kiam oni forpelas vin kaj al vi fermas
    havenojn.
Mi kredas je vi, je via senpacienco
    nociva
kiam oni vin ŝlosas en ĉambro kun ununura
    fenestro.
Mi kredas je vi, je via kaŝita
    mortiĝo
kiam oni kunportas vin al kampo kaj vin enterigas
    sen floroj.

Mi kredas! Mi kredas! Mi kredas!

Je via malsato kaj ŝtelo.

Je via heredo kaj delikto.

Je via vivo kaj morto.

Mi kredas! Mi kredas! Mi kredas!

Mi kredas!

Mi kredas je vi, je via eteta
    ektimo
kiam oni perforte enŝutas en vi la superbazaran
    manĝaĵon.
Mi kredas je vi, je via parkerita
    leciono
kiam oni laŭdante vin pikas per lada
    medalo.
Mi kredas je vi, je via vojo
    projektata
kiam vi eltrovas ke tiu vojo
    ne novas.
Mi kredas je vi, je via tordata
    stomako
kiam vi vin rigardas en spegulo kaj sentas
    abomenon.
Mi kredas je vi, je viaj antaŭpreparitaj
    nuptoj
kiam vi vin donas al tiu travivado
    sendefenda.

Mi kredas! Mi kredas!

Mi kredas je vi, je via laboro
    de sklavo
kiam vi vin vendas kontraŭ viskio
    superflua.
Mi kredas je vi, je via frustrita
    destino
kiam vi eltrovas ke estas destino
    nur ira.
Mi kredas je vi, je via morto
    kun preĝoj
kiam oni kunportas vin al kampo kaj vin enterigas
    kun floroj.

Mi kredas! Mi kredas! Mi kredas!

Je via malsato kaj via deziro.

Je via doloro kaj via silento.

Je via heredo kaj via spleno.

Je via vivo kaj via morto.

Mi kredas! Mi kredas! Mi kredas!


Offertorium

Homo, homido!
Kion mi havus por donaci al vi,
    kion mi ankaŭ ne volus
    peti de vi?

Mi ne povas doni al vi la vivon,
la vivon mi ne povas doni al vi.
Ĉar nur tion mi havas.
Sed mi povas doni al vi amon!

Mi ne povas doni al vi la morton,
la morton mi ne povas doni al vi.
Ĉar oni ne donas neposedaĵon.
Sed mi povas doni al vi amon!

Mi ne povas doni al vi mian ploron,
mian ploron mi ne povas doni al vi.
Ĉar sen ĝi mi malpleniĝas.
Sed mi povas doni al vi amon!

Mi ne povas doni al vi mian ridon,
mian ridon mi ne povas doni al vi.
Ĉar sen ĝi mi ne ploras.
Sed mi povas doni al vi amon!

Mi ne povas doni al vi mian koron,
mian koron mi ne povas doni al vi.
Ĉar sen ĝi mi iĝas ŝtono.
Sed mi povas doni al vi amon!

Mi ne povas doni al vi mian brakon,
mian brakon mi ne povas doni al vi.
Ĉar la dekstran mi jam luis
kaj la maldekstra tro pigras.
Sed mi povas doni al vi amon!

Homo, homido!
Kion vi faros kun tiom da amo?

Ĉu vi ne volas doni iom al mi?


SANCTUS

SANCTUS, SANCTUS, SANCTUS.

Sankta, Sankta, Sankta!

Sankta estas la nomo de dio!
Sanktega estas la Homo kun nomo!

Sankta!

Sankta estas la dio de la fajro kiu brulas!
Sanktega estas la Homo
    kun sia brulaĵo
    kiu instruas ke la fajro brulas!

Sankta estas Krono, la senfina tempo!
Sanktega estas la Homo
    kun sia nedaŭra vivo
    kaj mallonga
    kaj pasema
    kiu ne donas tempon
    por du eraroj
    ĉar estas unusola vivo
    en unusola tempo!

Sankta estas Brahmao, la eterna saĝeco!
Sanktega estas la Homo
    kun sia finema malsaĝo
    kiu brulas,
    kaj voras,
    kaj ĝenas,
    incitas
    kaj subtenas!

Sankta estas Budho, kiu atingis nirvanon!
Sanktega estas la Homo
    kiu, malgranda Nenio
    revas pri la granda Ĉio.

Sankta estas Zeŭso, mastro de fulmoj kaj pluvoj!
Sanktega estas la Homo
    kiu defias la fulmadon
    kaj alkatenas la pluvon
    super la tegmentoj!

Sankta estas Jano, tiu de du vizaĝoj!
    la dio de la komencoj
    kaj de la finoj
    kun sia templo:
    apertaj pordoj dum milito,
    fermitaj pordoj dum paco!
Sanktega estas la Homo
    kiu havas ĉiujn vizaĝojn;
    la vizaĝojn de la homoj
    kaj la vizaĝojn de la dioj:
    la mortintaj,
    la venkitaj,
    la forgesitaj,
    tiuj, kiuj foriris
    kaj tiuj, kiuj neniam venos!   

Sankta estas Odino, mastro de la venkoj!
Sanktega estas la Homo
    kiu perdas
    kaj obstinas
    kaj perdas
    kaj insistas   
    kaj perdas
    kaj revenas
    kaj perdas
    kaj krias
    kaj perdas
    kaj hurlas
    kaj perdas
    kaj mortas!,
    sed neniam estas detruata!

Sankta estas Iemanĵao, mastrino de maroj!
Sanktega estas la Homo
    kiu dronas
    kaj revenas al maro
    kaj ĝin estras
    kaj denove mortas
    sed ĝin rekonkeras.

Sankta estas Javeo!
Sankta! Sankta! Sankta!
Sankta estas Javeo,
    tiu de la dek ordonoj!
Sanktega estas la Homo!
Sankta! Sankta! Sankta!
Sanktega estas la Homo!,
    tiu de ĉiuj malobeoj!

Sankta estas Nia Sinjorino, patrino de dio!
Sanktega estas la Homo,
    patro de la Homo!
Sankta estas Kristo, filo de dio!
Sanktega estas la Homo,
    filo de la Homo!

Sankta! Sankta! Sankta!
    Nenipova Homo!
Sankta! Sankta!
Sanktaj estas la ĉieloj
    paradizoj de eterna feliĉo!
Sanktegaj estas la inferoj de l'vivo!,
    kun tiom da doloroj
    kaj tiom da grincado
    kaj tiom da konvulsio,
ĉar tiu estas la profitkvoto de Homo
    kaj per tia porcio
    projektas li sian destinon
    kaj el tia parto
    li lernas kiel elpreni ĝojon
    kaj per tiaj panpecetoj
    li starigas sian paradizon!

Sankta estas la mizerikordo
    kiu komprenas!
Sanktega estas ribelemo
    kiu movas la Homon!

Sankta estas la eterna vivo!
Sankta! Sankta! Sankta!
Sankta estas la eterna vivo!
    kiu ĵetas ĝis post la poston
    nian velkeman esperon!
Sanktega estas la nedaŭra vivo!
Sankta! Sankta! Sankta!
Sanktega estas la nedaŭra vivo
    kiu postulas la ĉi-tieon
    kaj altrudas la nunon!

Sankta! Sankta! Sankta!
Sankta estas la nomo de dio!
Sankta! Sankta! Sankta!
Sanktega estas la Homo kun nomo!

Sankta! Sankta!


Benedictus

Benedictus, qui venit in nomine Domini!

Benata estu la malbenito
    per malbona buŝo!
Benata estu la malbone vidato
    per malbona okulo!
Benata estu la malbone aŭdato
    per malbona orelo!
Benata estu la Homo kiu suferas!

Benedictus! Benedictus!

Benata estu la malbone rigardato
    per malbona konscienco!
Benata estu la malbone amato
    per malbona amo!
Benata estu la malbone juĝato
    per malbona talaro!
Benata estu la Homo kiu luktas!

Benedictus! Benedictus! Benedictus!

Benata estu la malbone tuŝato
    per malbonaj fingroj!
Benata estu la malbone ŝatato
    per malbona koro!
Benata estu la malbone donato
    per malbona volo!
Benata estu la Homo kiu venkas!


AGNUS DEI

AGNUS DEI QUI TOLLIS PECCATA MUNDI.

Kaj nun,
kio estas por ni?,

Homo-dio!

Kaj nun,
kio restas al ni?,
dio-Homo!

Vi ne estas la dia ŝafido!
Ĉar en ĉi regno ne estas
dio kiu estas paŝtisto.
Ĉar tie, kie estas ŝafido kaj paŝtisto
estas lupoj!

Vi ne elaĉetas la homan pekadon!
Ĉar en ĉi mondo ne estas
elaĉetebla pekado.
Elaĉetebla pekado
ne estas pekado!
Kiu elaĉetos la pekadon
    de la tiranoj,
    de la grandaj ŝtelistoj
    kaj de la premegantoj?
Kiu elaĉetos la pekadon
    de tiuj, kiuj donacas
    kaj vendas naciojn?
Elaĉetebla pekado
ne estas pekado!

Vi ne kompatu min!
Ĉar kompati min
estas min forĵeti en inferon.

Dia ŝafido?,
kiu elaĉetas la mondan pekadon?,
kompatu min?

Ne!


Ite missa est.

Al mi ne gravas nun
    se la sakralaj libroj malfermiĝas!

Al mi ne gravas nun
    se parolas la sacerdotoj!

Al mi ne gravas ankaŭ
    se oni fajrigas la lumaĵojn
    kaj benas la akvojn!

Iu kaŝu la nudecon de la malkovritaj sanktuloj
kaj sidigu la oldaĵon en la malnova trono!

Al mi ne gravas, ne gravas!

Malfermegiĝu la pordoj de ĉiuj temploj
    por ke oni ricevu la oferdonacojn
    kaj venu
    la kantikoj
    kaj la dancoj
    kaj oni faru mesojn
    blankajn,
    ruĝajn
    aŭ nigrajn!

Ne plu gravas!

Mi maldungas vin, Homo!

Via horo elĉerpiĝis!

Dormu ene de mia dormo
    por ne aŭdi
    la mondan konfuzaĵon.

Mi klopodis por vin krei laŭ mia bildo
sed mi ne regas mian bildon!
Mi scias ke estas doloro kaj lukto!
Mi scias ke estas rido kaj paco!

Dio je unu sola meso!

Homo,
amiko,
frato!

Ite missa est.

Kuritibo, la 22an de februaro de l982.

 

Atualizado em ( 27 - 04 - 2011 12:56 )