Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 608839
Retumante
Nun estas 26 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malhistorio - ĉapitro 1

Malhistorio - ĉapitro 1    

 

 

 

      Kaj la steloj de la ĉielo falis sur la teron, kiel figarbo, skuate de forta vento, ĵetas siajn nematurajn figojn.

 

           1. la nigra frumateno.

 

           kaj kiel mi kapablus ekspliki ĉion, kion mi de malproksime vidis? mi antaŭlonge kaŝis min ĉi tie, pro ludo, pro aventuro, pro timo kaj pro intuicio, ĉi tie, tiel malproksime de civilizacio kaj urboj. mi okupiĝis nur pri miaj infanaj revoj kaj pri mia koro, laca sed malkvieta. okazis, do, iam, tute neatendite, dum mi banis min en la rivereto, mi aŭdis grandan eksplodon. mi supreniris al la monteto kaj pleniĝis je ektimo. la tago iĝis nokto kaj vidiĝis grandaj fajraĵoj en la ĉielo. en tiu horo mi pensis pri la lasta horo. tiom da minacoj pri atoma milito, de perdo de kontrolo en la vetarmado, de eta fuŝaĵo en unu el la misiloj abunde preparitaj kaj pacience atendantaj! la homoj sciis pri tio sed forgesis iliajn timojn. ili sepultis la timojn sub siaj etetaj ĉiutagaj mizeroj. ili konsumis la grandan timon per ripetataj kaj sensencaj gestoj, fandis la grandan teruron por ĝin transformi en malgrandajn timojn, tiuj kiuj nutras la vivon kaj malfruigas la morton.

          ne okazos hodiaŭ, trompis sin la homoj, ekzakte kiel oni sin trompas pri la morto:

          ne okazos hodiaŭ.

          mi timis nun ke tiu hodiaŭo finfine alvenis. mi ankoraŭ ne sciis pri la grando de la eksplodoj. eble mi reliefigas la danĝeron pro la sentata teruro. mi timis, antaŭ la malproksimaj lumadoj kaj la surda ripetado de eksplodoj, mi timis ke tiu sama detruiga rito eble okazas en la tuta planedo.

          mi eniris en la groton kaj atentis. tutcerte, mi pensis,  post la granda katastrofo, neeviteble alvenos mia propra fino. estis fajro en la groto, fajro pri kiu mi zorgis per fervoro inda je mia neceso supervivi. mi apudiĝis al fajro kaj penis pensi kaj penis kompreni kaj penis imagi tion, kio okazis. mia kapo sin montris konfuza. mi ne scias kial, mi memoris la plorkanton de la profeto Jeremia:

          la vojoj de Cion estas malĝojaj!

          kaj granda ĉagreno klinigis mian rigardon, kiam mi ripetis: la vojoj de Cion estas malĝojaj! kiel mortas mia urbo! kio okazas tie? jen mi malproksimiĝis de ĝi kaj dum tiom da tempo mi restis en tiu sovaĝa ekzilejo! kio okazas tie? mi imagis restaĵojn kaj ruinojn. infana plorado tranĉis la aeron en mia imagaĵo. tiu plorado pligrandiĝis, kreskis kaj tremigis min.

Atualizado em ( 26 - 04 - 2016 12:45 )

legu pli

 

Desistória - capítulo 1.

Desistória - capítulo 1.

 

 

 

            E as estrelas caíram do céu sobre a terra como a figueira, sendo agitada por um forte vento, deixa cair seus figos verdes.

 

            1. a negra madrugada.

 

            e como eu poderia explicar tudo aquilo que vi de longe? eu me tinha escondido, por brincadeira, por aventura, por medo e por intuição, aqui, tão longe dos civilizados e das cidades. me ocupava tão somente de meus esquecidos sonhos de menino e do meu coração cansado mas inquieto. deu-se então que, um dia, inesperadamente, quando eu me lavava no pequeno riacho, ouvi uma grande explosão. subi à colina e me enchi de espanto. o dia virara noite e eram imensos fogos no céu. lembrei-me na hora, da hora final. tanta ameaça de uma guerra atômica, de um descontrole na corrida armamentista, de uma falha boba num dos mísseis exaustivamente preparados e pacientemente à espera! as gentes sabiam dessas coisas mas esqueciam seus medos. sepultavam seus medos nas pequeninas misérias cotidianas. consumiam o grande medo em gestos repetidos e sem sentido, dissolvendo o grande terror em pequenos medos que alimentam a vida e não matam para sempre.

            não há de ser para hoje, iludiam-se as gentes, como se se ilude com a morte:

            não há de ser para hoje!

            comecei a temer que aquele hoje chegara finalmente. não sabia ainda da extensão das explosões. eu poderia estar engrandecendo o perigo por causa do pavor que sentia. temia, diante das luzes lá longe e do surdo repetir de explosões, temia que o mesmo ritual destruidor pudesse estar acontecendo em todo o planeta.

            entrei na gruta e fiquei atento. com certeza, pensava, após o grande fim, sobreviria inevitavelmente o meu próprio fim. havia fogo na gruta, um fogo que eu cuidava de manter vivo com um zelo digno de minha necessidade de sobreviver. acheguei-me a ele e tentei pensar e tentei entender e tentei sentir aquilo que devia estar se passando. minha cabeça estava confusa. não sei por quê, lembrei-me das lamentações de Jeremias:

            como estão tristes os caminhos de Sião!

            e uma grande mágoa baixou o meu olhar quando eu disse:

            como estão mortos os caminhos de Sião! como estariam as coisas por lá? eu me distanciara tanto e estivera por tanto tempo naquele meu exílio selvagem! como estariam as coisas por lá? pensava em destroços e ruínas. um choro de criança cortava o ar de minha imaginação. aquele choro foi aumentando, cresceu e me fez tremer.

leia mais

 

Malhistorio - ĉapitro 0.

Malhistorio - ĉapitro 0.

  

 

 

ĉiu homo rajtas havi du animojn.

la libro estas la dua animo de la homo.

 

 

          epilogo: la longa nokto.

 

 

          Amen.

          La atestanto de tio diras: Vere, mi rapide venos.

          la ŝafaj homoj eliradis el trajno, kiam ili vidis la eksteran grandan lumaĵon. afliktaj blekadoj kaj jen la ŝafaj homoj iĝis ŝafinoj kaj kiel ŝafinoj ili kornofrapis kaj interpuŝiĝis serĉe al forirejo. ŝafaj beboj estis piedpremataj, komence pistataj la manetoj, poste knedataj la korpoj kaj jen rompitaj ventroj kaj la hufoj de tiuj, kiuj kuradis supre, malpuriĝis per varma kaj ruĝa sango.

          Kaj se iu forprenos el la vortoj de la libro de ĉi tiu profetaĵo, skribitaj en ĉi tiu libro, Dio forprenos lian lotaĵon el la arbo de vivo kaj el la sankta urbo.

          la rata instruistino instruis al la uniformvestitaj ratetoj la gravajn vortojn, kiuj tenas la koron ene de la senbrila ujo kaj la vivon ene de mallarĝa muro. la rata instruistino kondiĉadis siajn lernantojn kiel lerni pri aferoj, kiuj starantan tenas mortintan homon, kvazaŭ eblus samtempe esti mortinta kaj vivanta, fantomo obeema al la instancoj. kaj al la rata knabeto, kiu moviĝis pli ol permesate, la rata instruistino skoldis kaj diradis ke sen atento al la instruo, neniam kaj neniel estos li grava homo. tiam, ili aŭdis la eksplodon kaj hororitaj kaj plentimege ili inter si rigardis kaj el iliaj okuloj kvazaŭ eskapadis fajraĵoj de granda teruro kaj ili kuntiriĝis kaj ne havis la rajton je lasta ĉirpeto ĉar la tegmentoj falegis kaj ili, amase platigataj, sin transformis en viandejan paston, malsekan kaj forte odorantan.

          Mi atestas al ĉiu, kiu aŭdas la vortojn de la profetaĵo de ĉi tiu libro; se iu aldonos al ili, Dio aldonos al li la plagojn, skribitajn en ĉi tiu libro.

          kaj en la grandaj bankoj, la putoraj viroj kaj la vulpaj virinoj kaj la lupaj maljunuloj valsante amuziĝis pro siaj ruzaĵoj, kaj tio pli violente briligis iliajn okulojn; kaj ili flaris sin kaj sin spionis kaj inter si mezuris siajn fortojn kaj ĉio tio faris ke pli forte eliĝu la fetoroj de iliaj pendhaŭtecaj korpoj kaj de iliaj feloj plenaj je oficista ŝvito. tiam okazis ke venis granda krevo kaj la vitraĵoj diseriĝis je multege da pecetoj kaj ili rimarkis ke ĉiu klopodis por diveni kiu minacas ŝteli iliajn tekojn plenajn je alies mono. tamen ili ne havis tempon por scii pri la granda bombo ĉar la planko malfermiĝis kaj, kvazaŭ infera buŝo, glutis iliajn vostojn kaj iliajn dentojn kaj iliajn krifojn kaj iliajn malicaĵojn. ili ere malintegriĝis.

Atualizado em ( 12 - 04 - 2016 12:26 )

legu pli

 

Desistória - capítulo 0,

Desistória - capítulo 0.

 

 

todo homem tem direito a duas almas.

o livro é a segunda alma do homem.

 

 

 

            epílogo: a noite negra.

 

            Assim seja.

            O que dá testemunho destas coisas diz: sim, venho depressa.

            os homens carneiros saltavam do trem quando viram o grande clarão do lado de fora. berros aflitos e os homens carneiros viraram ovelhas e como ovelhas chifravam e se empurravam em busca de uma saída. bebês ovelhas foram pisoteados, as mãozinhas trituradas a princípio, depois os corpos amassados e já as barrigas arrebentadas e as patas dos que corriam por cima ficaram sujas de sangue quente e vermelho.

            E se alguém tirar qualquer coisa das palavras da profecia deste livro, Deus lhe tirará a sua parte no livro da vida, e da cidade santa, e das coisas que estão escritas neste livro.

            a professora rata ensinava aos ratinhos de uniforme as grandes palavras que seguram o coração dentro do vidro fosco e a vida dentro do muro estreito. a professora rata condicionava seus alunos a aprender das coisas que mantém de pé um homem morto, como se fosse possível estar morto e vivo ao mesmo tempo, obediente zumbi do sistema. e com o menino ratinho que se mexia mais do que o permitido, a professora rata ralhava, dizendo que, sem atenção, ele não seria jamais nunca um grande homem. foi então que ouviram a explosão e se olharam apavorados e cheios de medo e de seus olhos como que escapassem chamas de um grande terror e se encolheram e não lhes foi permitido um chiadinho último, que os tetos tombaram e eles, esmagados aos montes, viraram uma pasta de açougue, molhada e de cheiro forte.

            Porque eu protesto a todos os que ouvem as palavras da profecia deste livro, que, se alguém lhes juntar alguma coisa, Deus o castigará com as pragas escritas neste livro.

            e nos grandes bancos os homens furões e as mulheres raposas e os velhos lobos entretinham-se aos rodopios com suas astúcias que lhes faziam brilhar mais violentos os olhos; e se cheiravam e se espiavam e se mediam forças, fazendo assim exalar muito mais forte o fedor de seus corpos pelancudos e de seus pelos cheios de suor executivo. então, deu-se que sobreveio um grande estrondo e as vidraças se estilhaçaram em tantos cacos e todos se viram tentando adivinhar quem lhes ameaçava as pastas cheias de dinheiro alheio. mas não tiveram tempo de saber da grande bomba, porque o chão se abriu e engoliu como uma boca de inferno os seus rabos e seus dentes e suas unhas e suas maldades. desfizeram-se aos pedaços.

Atualizado em ( 07 - 04 - 2016 10:48 )

leia mais

 

Alma desdobrada, cap 284, 285, 286, 287, 288, 289 e 290. (final)

Alma desdobrada, capítulos 284, 285, 286, 287, 288, 289 e 290. (final)

 

284.

          quando comecei a escrever alma desdobrada, veio-me a ideia de escrever o que chamaria de os dez dias que não me abalaram em nada, anotações minuciosas sobre os próximos dez dias de minha vida. e isto foi feito. resolvi incluir aqui alguns trechos, em ordem cronológica. abandonei o resto.

          lembrei-me então de escritos avulsos.

          estes escritos seriam: poemas antigos, cartas a Y..., cartas a Z..., a história do sensato, a novelinha em que sou sequestrado por visitantes de outro planeta, algo que se chamaria eu e tu, quem matou garcia lorca?, e uma parábola.

          resolvi queimar tudo. sobraram três poemas e a história do duende.

 

285.

          dentro do caos, todas as ordens são ordens.

          tenho direito ao caos porque já me organizei. esse prisma não admite ponto de vista. as associações de assunto são libérrimas.

          por minha liberdade, ainda uma vez.

          eu me perdoo todas as repetições deste livro. eu me perdoo tudo neste livro. eu me perdoo este livro.

 

286.

          meu pai, me dê a mão, agora. quero você do meu lado, porque sinto chegar a hora de deixar a terra deste livro.

 

287.

          você, mãe, deste outro lado.

 

288.

          e agora, de mãos dadas com dois fantasmas sagrados, eis-me no limiar de alma desdobrada. não falei tudo. arranquei espinhos e teci guirlandas de rosas.

          abri minha alma diante de mim mesmo, como um deus que se desdobra.

          contemplei escondidas vergonhas e dores acobertadas e pequeninas glórias quase esquecidas.

          convivi com meus fantasmas. não me livrei deles; para isso, seria preciso ser de outra estirpe de deuses, que não aquela a que pertenço. mas, se deles não me livrei, tornei-os, com esse convívio, amigáveis e inofensivos.

          fantasmas saudosos são aqueles que eram assustadores demônios.

 

289.

          eu me dobro novamente, para voltar à convivência com as outras gentes.

          têm eles sempre coisas a aprender e a ensinar.

          e nada mais.

 

290.

          eis, então, o momento em que estas coisas se calam dentro de mim.

 

curitiba, 10.11.1982.

Atualizado em ( 08 - 12 - 2015 10:21 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Sekva > Fino >>

Paĝo 11 de 113