Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 736439
Retumante
Nun estas 14 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malhistorio - ĉapitro 9 kaj 10 (lastaj)

Malhistorio - ĉapitro 9 kaj 10 (lastaj)

 

 

          Ve! Ve! ve al la loĝantoj sur la tero.

 

 

          9. krepusko dolorplena.

 

 

          mi descendis el la neĝa monto. mi ne havas aĝon. neniam havos. demenca spirito kondamnis min spekti ĉi tiujn faktojn kaj partopreni en ĉi tiu historio.

          mi fermas la okulojn kaj vidas afliktegan popolamason kurantan inter enormaj domoj. la kreitaĵoj sklaviĝas al grandegaj kaj senutilaj maŝinoj. kelkaj el tiuj kreitaĵoj estas vivantaj.

          mi fermas la okulojn kaj vidas katastrofon. eksplodojn kaj morton. venas simultana silento dum kelkaj tagoj. el la truoj forvenas kreitaĵoj nigre malpuraj. kelkaj el tiuj kreitaĵoj estas vivantaj.

          mi fermas la okulojn kaj vidas grandan formikejon, ordeman kaj obeeman. ĉiuj plenumas siajn malgrandajn taskojn, ene de pli granda tasko, nome, konservi vivanta tion, kio jam mortis. la kreitaĵoj laboras. kelkaj el tiuj kreitaĵoj estas vivantaj.

          mi fermas la okulojn kaj vidas diskutojn. kreitaĵo intencas konvinki kreitaĵon. ili buŝumas la instinkton pri vivo kaj liberigas la instinkton pri morto.

          mi malfermas la okulojn kaj vidas militojn.

          militojn mi vidas.

          mi malfermas la okulojn kaj vidas tribon laborantan kupraĵon kaj bronzaĵon. ili vestas sin per buntaj vestoj, kultas siajn diojn, starigas templojn kaj palacojn. sklavigas la similulojn. se ili konkeras popolon, mortigas ĉiujn. homa vivo nenion valoras.

          ruiniĝas iliaj konstruaĵoj de briko kaj ŝtono. rompiĝas iliaj ĉaroj. detruiĝas iliaj malgrandaj barkoj. kelkaj el iliaj dresataj bestoj fuĝas kaj resovaĝiĝas. ili forgesas pri semado de la estonta rikolto. ilia idaro kverelas kaj dividiĝas kaj serĉas siajn proprajn vojojn. ili buĉoferas homojn al siaj dioj, por ke siaj projektoj bone sukcesu.

          kaj pliaj militoj.

          kiam ili alvenas al pli trankvilaj lagoj kaj maroj, starigas siajn palafitojn. en ligna trunko preparas siajn fragilajn boatojn. per vegetalaj fibraĵoj faras fiŝretojn. el ĉasaĵaj feloj, ŝirmilojn kontraŭ malvarmo. bruligante argilon preparas siajn rustikajn ujojn. se ili havas tempon, en la malseka argilo sulketas simplajn desegnaĵojn. ili ne plu memoras ke la prauloj de la geavoj fandis metalojn. por prepari siajn armilojn, frotas ŝtonojn sur pli malmolaj ŝtonoj.

          ili disvastiĝas en malgrandaj grupoj tra la mondo plena je danĝeroj.

          ankoraŭ militoj.

          vivo malfacilas. malvarmo, malsato, bestioj, spiritoj kiuj eniras en la korpon kaj mortigas per doloroj, ŝvelaĵoj, frostrotremadoj, prostracio. la mortintoj estas enterigitaj, tiel ke la bestoj ne manĝos ilin. sed ili aperas ensonĝe, plenigante la vekiĝon je teruro. ili iras al la loko kie mortinto kuŝas kaj kovras ĝin per ŝtonoj, por ke li ne fuĝu kaj perturbu la nokton. per argilo ili faras etajn bildojn de tiuj foririntaj, por ke ili daŭre estu trankvilaj. la tutan tempon la virinoj havas grandaj la ventrojn. sed la infanoj mortas pro nenia kialo. la plej vilaj pli bone rezistas al la malvarmo.

          kiam ili luktas, la postvivantoj sin apartigas en etaj bandoj kaj dissterniĝas ankoraŭ pli.

          ili ne plu memoras pri la ĉelagaj domoj. eniri en lagon signifas esti vorata de monstroj. ili fuĝas kaj trovas kavernojn. vivas en malgrandaj triboj. teruraj spiritoj loĝas en la ekstera mondo. ili desegnadas bestojn surmure. faras statuetojn el femaloj, mamoj, gluteoj, ventro.

          kaj militoj.

          akvo mankas. la rivero sekiĝas. la bando lante avancas, naztruoj je la vento, flarantaj. iu brueto teruras. la patrinoj protektas siajn etulojn. ĉiuj manĝas radikojn, mielon, fruktojn, se tion ili trovas. per pezaj ŝtipoj ili sin armas. speco de estro, la unua, antaŭeniras, kurbiĝinta. naztruoj flaras. subite malforta odoro de akvo. brilas la okuloj. per gruntetoj ili sin avertas. ĝojo, kontento. transpasinte la monteton, ili ekvidas la akvan brilon sed jen estas alia odoro, minacanta, malamika. plenfurie ili malsupreniras. la etuloj gvatas de la altaĵo, gapante pro ektimo kaj hororo. la malamika bando avancas. ili mezuras unu la alian. sin flaras. saltas kaj retropaŝas. subite, renkontiĝo de stangoj enaere, la bruo ekscitigas, ĉiuj impetas kaj frapas kaj detruas kaj rompiĝas kruroj kaj brakoj kaj kranioj.

          el la altaĵo la etuloj reiras despere kurante. la plej malfortaj mortas, ili manĝas ĉiujn trovitaĵojn. pro timo grimpas surarben. tagojn kaj tagojn en fuĝo serĉe al manĝo kaj akvo. la viloj varmigas.

          tempo haltis.

          estas eterna estanteco.

          demenca spirito kondamnis min spekti ĉi tiujn faktojn kaj partopreni en ĉi tiu historio. jen, mi vidas:

          femalo marŝas sur la verdaĵo. estas ekscitita. la odoroj ebriigas ŝin. ia ajn bruo ektimigas. ŝia sekso estas malseka kaj ŝi sentas fortajn kontrahiĝojn. naztruoj anhelas. jen aperas masklo. ankaŭ li ekscitita, impeteme, malsimila odoro. ili sin surprizas, ĝemante krias, kuras, gvatas. ili alproksimiĝas unu al la alia. feroce montradas la dentojn sed alproksimiĝas. teruraj malamikoj kiuj volas unu la alian. du timoj sin serĉas. okuloj plenaj je timema malamo. ili sin palpas, surpriziĝas, krias, saltas. trankviliĝas. nova klopodo. la masklo malfermegas ungojn kaj dentojn. lia sekso kreskis, minacante, granda, dura, fortege odoranta. la femalo timas. ĝemante, montrante la blankajn dentojn, kurbiĝas, kvarpiede restas, montras siajn malsekajn karnojn. la masklo sentas fortan impulson, prenas ŝin per la ŝultroj, mordas ŝin por ke ŝi senmoviĝu, komencas serion da movoj kaj kiam li sentas ke la peniso trovis la orificon, akcelas, ĝemas, krudeme enŝovas, la ventro per si mem laborante, konvulsie. malgranda eksplodo, li formoviĝas kaj kuŝas surgrunde. ŝi kuntiriĝas kaj ripozas.

          averto el malproksimaĵo ne atingas ilin: pri tio, ke ekzistas rigardo, rideto, brakumo, kareso, kiso.

          demenca spirito kreis min por ke mi venu por spekti ĉi tiujn faktojn kaj partoprenu en ĉi tiu historio. jen, mi vidas:

          la femalo maltrankviliĝas. ŝi akaparis branĉetaĵojn, foliojn, ŝi flaris, foriris iomete de la ceteraj. ne tro, por ne riski danĝeron, ne malmulte, por ne esti ĝenata. ŝi preparis neston. io moviĝas ene de ŝi. ŝi estas laca, lantema, pezaĵo minacas descendi tra inter la femuroj. la mamoj ŝvelis. ŝi kapitulacas. la kruroj moviĝas, malfermegiĝas. la vagino ardas. ŝi palpas, estas malseka. io rompiĝas, malfermiĝas. ŝi tuŝesploras. dolĉe rigardante. ŝi helpas la forvenon de tio, kiu volas veni. malrapide ŝi tiras, jen, ŝi estas libera. ŝi levas ion, ideton, knabeton. mordas la tripon de li forirantan, mordas, maĉas ĝis atingi la ventreton. premas, frotas la dentojn. tranĉas. la alian parton de la tripon ŝi malrapide tiras kaj forlasas surgrunde. tenas la idon ĉebruste por varmigi ĝin. iom poste, la ido vigliĝas, la buŝo serĉas, esploras, moviĝas. trovas la cicon. forte suĉas. la femalo sentas ke sango eliras el sia korpo. per instinkta gesto, frotetas sian vizaĝon ĉe la ido.

          neniu el ili aŭdas el malproksimaĵo pri tio, ke ekzistas nomo. kaj libero.

          demenca spirito petis al mi spekti ĉi tiujn faktojn kaj partopreni en ĉi tiu historio. jen, mi vidas:

          la ido kreskis kaj sekvas la patrinon. ili serĉas manĝon. esploras, levas foliojn, boras la grundon. la femalo aŭdas krion. ŝi ankoraŭ sukcesas vidi serpenton glite forirantan. prenas la idon surbrusten. doloraj blekoj. ŝi brakumas, karesas, proponas la mamon. la ido krias, ĉiam kaj ĉiam pli laŭte. la konsternita femalo ĝemas. metas ĉe sia aflikta vizaĝo la vizaĝeton de la ido. lekas ĝin. la krioj iĝas mallaŭtaj. la ido ŝanĝas sian koloron, la kruro grandiĝas. ĝi fermas la okulojn, ĝemetas. la femalo aflikte marŝas, ĝemadas pli kaj pli forte. tien kaj reen. tien kaj reen. la ido tute molas en ŝiaj brakoj. la femalo levas la idon, rigardas ĉiuflanken. timo kaj senpovo. la ido malvarmiĝas. la ido malvarmiĝas. la femalo tenas ĝin dum kelka tempo. metas ĝin surgrunden, sidiĝas, ekrigardas.

          el la malproksimaĵo ŝi ne aŭdas pri tio, ke ekzistas ploro.

          demenca spirito demandis al mi pri ĉi tiuj aferoj.

          mi respondis ke mi vidis la femalon etendantan siajn malfermitajn manojn alten kaj longe rigardadis ilin.

          manoj plenaj je nenio.

 

  

Malhistorio - ĉapitro 10 (lasta)

 

  Amen!

  

          10. la nigra nokto.

 

 

          tiele ne estu!

 

 

Kampolargo, la 8a, aŭgusto, 2005.

Atualizado em ( 04 - 06 - 2019 21:29 )

 

Rubaiat, de Omar Khayyam, de 61 a 75

Rubaiat, de Omar Khayyam, de 61 a 74

traduzido por Matos Pereira. Editora Jangada, Rio de Janeiro, 1944. 

 

LXI

Tu, que de precipícios e de vinhas

minha estrada semeaste com cuidado,

não poderás, se é Predestinação,

imputar minha alma ao vil pecado.

 

LXII

Sonhando, quando a aurora pincelava

o céu, de dentro da taverna, ouvi:

“Acorda, mocidade, empunha a taça,

E beba, enquanto há vinho para ti.”

 

LXIII

Se a bela Iran morreu, e a taça de ouro

do rei Jamshi deixou de adivinhar,

que importa! A uva ainda nos dá vinho

e ainda existe um jardim à beira mar.

 

LXIV

Emudeceu David, porém, escuta

o alegre rouxinol cantarolar.

- “Vinho, rosa, vinho” e fica olhando

um rosto branco, aos poucos, carminar.

 

LXV

Enche a taça e, no ardor da primavera,

deixa o remorso antigo calcinar.

A ave do tempo tem um quase nada

a percorrer, e já se encontra no ar.

 

LXVI

Quanto tempo em pesquisa inoperante

de “ser” e de “não ser” a gente estraga.

Uva, fazes a vida menos triste.

Louvado o vinho teu, que me embriaga.

 

LXVII

Vós sabeis desde quando minha casa

para um novo conúbio preparei:

expeli a razão de minha cama

e a filha da Parreira desposei.

 

LXVIII

Querida, bebe um pouco mais de vinho.

Teu rosto tem a palidez da lua.

Fica mais triste, Omar, Olha! Um sorriso

nos lábios dela, aos poucos, se insinua.

 

LXIX

Se do ”Ser” e “Não Ser” garantir posso,

tenho certeza, sei, não adivinho.

Em tudo aquilo que aprender eu pude,

só fui profundo numa coisa: o vinho.

 

LXX

Que importa a mim que a devorante chama

do amor, ou do ódio, me consuma inteiro.

É melhor ver o vinho na taverna,

que perdido na adega de um mosteiro.

 

LXXI

Mais tarde, pela porta da taverna

forma angélica entrou, devagarinho,

trazendo um vaso ao ombro e disse: “Prova.”

E, obedecendo, eu vi que era – do vinho.

 

LXXII

O vinho, com sua lógica absoluta,

pode todos os dogmas refutar.

Alquimista sutil, pode, num triz,

nosso metal, em ouro transformar.

 

LXXIII

Enche a taça! Que vale repetir

que o Tempo voa sob o pé desnudo?

O amanhã que ainda vem e o Ontem que foi,

é melhor esquecer – pois Hoje é tudo.

 

LXXIV

Colando a boca sequiosa à taça,

quis o arcano da Vida conhecer.

E a taça me falou: “Enquanto vives,

resta-te o lenitivo de beber.”

 

LXXV

Penso que a taça com que delicada

ironia falou, também viveu.

Antes do ósculo meu, ah!, quantos, quantos,

beijos de desgraçados recebeu. 

Atualizado em ( 30 - 11 - 2016 10:44 )

 

pensamentinhos


pensamentinhos


Nota:

    Em setembro de 1994, minha sobrinha Flávia Souza fez um curso sobre preparo de livros artísticos. Ela me presenteou com o que está abaixo, com folhas em branco. Sempre pensei que devia escrever nele alguma coisa especial. Finalmente, em dezembro de 2008 comecei a registrar pensamentinhos. Nada de importante.  

 

                             livro feito pela flávia

 

123. eu só tenho aquilo que é meu; o que não é meu, não é meu porque não me foi destinado. (22.out.2016)

 

 122. nem sempre o óbvio é óbvio; o óbvio adora armadilhas. (15.fev.2016)

 

121. quero que meu passado me alimente e não que ele me condene. (02.fev.2016)

 

120. fazer Arte é transformar o Profano em Divino. (02.ago.2015)

 

119. só sou lúcido, quando estou lúcido. (28.fev.2015)

 

118. todos os pequenos choros desaguam no grande choro? não. alguns desaparecem no chão esturricado. (28.fev.2015)

 

117. se é para não possuir... que eu não deseje. (15.fev.2015)

  

116. o mentiroso apaga as pegadas mas esquece de apagar o rastro do rabo. (06.fev.2015) 

 

115. ignorar o mistério nos protege da loucura. (01.fev.2015)

  

114. às vezes, o silêncio é mais musical do que a música. (25.jan.2015)

 

113. meu coração é um dramaturgo cruel; me obriga a tocar viola e dançar num palco forrado de caco de vidro. (23.jan.2015)

 

112. sinto hoje, dentro de mim, um grande funeral; mas ainda não sei o nome do cadáver. (20.jan.2015)

 

111. nunca chame a tua burrice de Destino. (16.jan.2015)

 

110. a paixão enfraquece o apaixonado; mas, se ela é recíproca, ambos se fortalecem. (dez.2014)

 

109. converse sem medo com o demônio e ele vai virar um anjo. (04.jul.2014)

 

108. o que os Anarquistas vão fazer com os semáforos? (13.jun.2014)

 

107. muitos livros não resistem a uma segunda leitura. (08.mar.2014)

 

106. o Homem precisa, sim, da liberdade; mas, antes, precisa saber o que vai fazer com ela. (04.fev.2014) 

 

105. o único pecado... talvez seja a Inveja. (30.dez.2013)

 

104. o Perdão é necessário à manutenção do Pecado. (01.dez.2013)

 

103. o Esperanto é um farol gigantesco, sobre a Torre de Babel. (16.abr.2013)

 

102. entre o feio e o horroroso, o caminho é curto. (26.dez.2013)

 

101. país capitalista não tem povo, mas rebanho. (16.mar.2013)

 

100. entre o seu pensamento e a sua ação existe um céu e um inferno; você é quem escolhe com qual vai conviver. (08.mar.2013)

 

99. o homem é um caos quase organizado. (06.mar.2013)

 

98. Charles Darwin transformou a Bíblia numa metáfora (12.fev.2013)

 

97. sou ruminante, sim; e minha baba tem veneno. (02.fev.2013)

 

96. quem estuda biologia sabe que Deus não é assim tão bonzinho. (02.fev.2013)

 

95. onde existe o poder, não existe justiça. (16.jan.2013)

 

94. o diabo nasceu sem polegar. (15.jan.2013)

 

93. o calor dilata os corpos e os torna mais leves; o calor também dilata a alma; fica mais fácil entrar em órbita. (15.jan.2013)

 

92.  o homem é um neandertal que se julga sapiens. (15.jan.2013)

 

91. a alma não tem idade; ela vive um eterno presente. (12.jan.2013)

 

90. se é democracia, todo mundo é culpado. (10.jan.2013)

 

Atualizado em ( 16 - 11 - 2016 09:50 )

leia todos

 

Desistória - capítulos 9 e 10 (final).

Desistória - capítulo 9.

 

 

Ai, ai, ai dos que moram sobre a terra.

 

            9. crepúsculo de dor.

 

            desci a montanha de neve. não tenho idade. nunca terei. um espírito insano me condenou a presenciar estes fatos e participar desta história.

            fecho os olhos e vejo uma multidão atribulada a correr entre casas enormes. as criaturas estão escravizadas a máquinas imensas e inúteis. algumas dessas criaturas estão vivas.

            fecho os olhos e vejo uma catástrofe. explosões e morte. há um simultâneo silêncio de alguns dias. dos buracos saem criaturas sujas de negro. algumas dessas criaturas estão vivas.

            fecho os olhos e vejo um grande formigueiro, ordenado e correto. todos executam suas pequenas tarefas, pertencentes a uma grande tarefa: manter vivo aquilo que está morto. as criaturas trabalham. algumas dessas criaturas estão vivas.

            fecho os olhos e vejo discussões. as criaturas querem convencer as criaturas. amordaçam o instinto da vida e liberam o instinto da morte.

            fecho os olhos e vejo guerras.

            vejo guerras.

            abro os olhos e vejo uma tribo trabalhando seu cobre e seu bronze. vestem-se de maneira vistosa, cultuam seus deuses, elevam seus templos e palácios. escravizam os semelhantes. cada vez que conquistam um povo, destroem a todos. a vida humana não tem valor.

            ruem suas construções de tijolos e de pedras. quebram-se seus carros. arruínam-se suas pequeninas embarcações. fogem para a vida selvagem alguns dos seus animais domésticos. esquecem-se de semear a nova seara. seus filhos discutem e se dividem e procuram seus próprios caminhos. sacrificam seres humanos aos seus deuses, para que sucedam bem os seus planos.

            e mais guerras.       

            chegados aos lagos e mares mais mansos, elevam suas palafitas. nas toras de madeira, cavoucam o barco frágil. com fibras de vegetais, executam redes para pescar. das peles das caças fazem cobertas contra o frio. queimando o barro preparam vasilhas rústicas. quando têm tempo, sulcam no barro úmido desenhos simples. não se lembram que os avós dos avós derretiam metais. fazem suas armas com pedras que esfregam em pedras mais duras.

            espalham-se em pequenos grupos, pelo mundo cheio de perigo.

            ainda guerras.

            a vida é difícil. frio, fome, feras, espíritos que entram no corpo e matam com dores, inchaços, arrepios, prostração. os que morrem são enterrados, para que os animais não os devorem. mas eles aparecem em sonho, enchendo de terror o acordar. vão ao local onde o morto foi enterrado e o cobrem de pedras, para que ele não fuja e venha perturbar a noite. fazem de barro os pequenos simulacros dos que se foram, para que eles fiquem tranquilos. as mulheres estão sempre barrigudas. mas as crianças morrem por um nada. as mais peludas resistem mais ao frio.

            quando brigam, os que saem vivos se separam em bandos menores e se espalham mais ainda.

            não se lembram mais de como eram as casas dos lagos. entrar no lago é ser devorado pelos monstros. fogem e acham cavernas. vivem em pequenos grupos. espíritos terríveis habitam o mundo lá fora. desenham animais nas paredes. fabricam estatuetas de fêmeas inchadas, seios, nádegas, barriga.

            e guerras.

            falta água. o rio secou. o bando avança lento, as narinas ao vento, sentindo cheiros. qualquer ruído os enche de terror. as mães protegem seus pequenos. quando encontram, comem raízes, mel, frutas. armam-se com pedaços de madeira pesada. um chefe, à frente, avança encurvado. as narinas farejam. de repente um cheiro distante de água. os olhos brilham. por meio de grunhidos avisam-se uns aos outros. alegria, satisfação. ao transpor a colina, porém, vêem o brilho da água mas sentem também um cheiro diferente, ameaçador, inimigo. descem cheios de furor. os pequenos ficam à espreita, lá no alto, os olhos arregalados de espanto e horror. o bando inimigo avança. medem-se. farejam-se. pulam e recuam. súbito, um encontro de paus no ar, o ruído excita, todos se lançam à frente e se batem e se destroem e quebram-se as pernas e os braços e os crânios.

            os pequenos, lá no alto, voltam em desabalada carreira. os mais frágeis vão morrendo, comem o que encontram. de medo dos perigos, sobem em árvores. dias e noites a fugir e a procurar comida e água. os pelos aquecem.

            o tempo parou.

            é um eterno presente.

            um espírito insano me condenou a presenciar estes fatos e participar desta história. eis o que vi:

            uma fêmea caminha sobre a vegetação. está excitada. os cheiros a entontecem. qualquer ruído a assusta. tem o sexo molhado e sente contrações fortes. apalpa-se, umedece os dedos, cheira, estranha. as narinas arfam. então surge um macho. ele também excitado, impetuoso, o cheiro diferente. assustam-se, gritam, correm, vigiam-se. aproximam-se gemendo. arreganham-se os dentes mas avançam. inimigos mortais que se buscam. dois medos que se aproximam um do outro. olhos cheios de um ódio receoso. tocam-se, assustam-se, gritam, pulam. aquietam-se. nova tentativa. o macho arreganha as unhas e os dentes. seu sexo está crescido, furioso, grande, duro, com um cheiro fortíssimo. a fêmea tem medo. gemendo, os dentes afiados à mostra, curva-se, põe-se de quatro, exibe suas carnes molhadas. o macho sente o impulso, segura-a nos ombros, morde-a de jeito a subjugá-la, inicia uma série de movimentos e ao sentir o pênis encontrar o orifício, acelera, geme, enfia embrutecido, o baixo ventre trabalhando por si mesmo, convulsivo. uma pequena explosão, ele retira e se prostra no chão. ela se encolhe e descansa.

            um aviso longínquo não chega até eles: de que existe olhar, sorriso, abraço, carinho e beijo.

            um espírito insano me criou para que eu viesse presenciar estes fatos e participar desta história. eis o que vi:

            a fêmea está intranqüila. catou gravetos, folhas, farejou, afastou-se um tanto do resto. não muito, para não correr perigo, não pouco, para não ser incomodada. fez um ninho. algo se move dentro dela. está cansada, lenta, um peso ameaça escorrer por entre as pernas. suas mamas estão inchadas. então se deita e espera. a barriga como que fecha e abre. ela se entrega. as pernas se abrem, se escancaram. sente arder a vagina. leva as mãos, está molhado. algo se rompe, se abre. ela tateia. os olhos doces. ajuda a retirar o que quer sair. puxa devagar, sente-se livre. levanta-o, uma cria, um menininho. morde a tripa que lhe sai, vai mordendo, mascando, até chegar na barriguinha. aperta, esfrega os dentes. corta. a outra parte da tripa, ela puxa devagar e a abandona. leva a cria ao peito, para aquecê-la. aos poucos a cria se anima, sua boca procura, tateia, se mexe. acha o bico da mama. suga forte. a fêmea sente escoar-se o sangue de seu corpo. num gesto de instinto, aconchega o rosto junto à cria.

            nenhum dos dois ouve o aviso longínquo de que existe nome. e liberdade.

            um espírito insano me pediu para presenciar estes fatos e participar desta história. eis o que vi:

            a cria cresceu e sai atrás da mãe. procuram comida. mexem, levantam folhas, cavoucam o chão. a fêmea ouve um grito. tem tempo de ver uma cobra escorregando para longe. toma a cria no colo. berros de dor. ela o abraça, acaricia-o, dá-lhe a teta. a cria grita, cada vez mais alto, a fêmea geme desnorteada. chega ao rostinho da cria o seu rosto aflito. lambe-o. os gritos vão ficando mais fracos. a cria vai mudando de cor e sua perna aumenta de tamanho. os olhos fechados. gemidinhos. a fêmea caminha com aflição, geme cada vez mais alto. de um lado para o outro. de um lado para o outro. a cria está mole em seus braços. a fêmea levanta a cria, olha para os lados, medo e impotência. a cria esfria. a cria esfria. a fêmea carrega-o um tempo. deposita-o no chão, senta-se, fica olhando.

            não ouve um aviso longínquo, de que existe choro.

            um espírito insano me perguntou dessas coisas.

            respondi que vi a fêmea estender as duas mãos abertas para o alto e ficar um tempo a olhá-las.

            cheias de nada.

 

  

Desistória - capítulo 10 (final).

 

 

            Amém.

 

            10. a noite negra.

 

            assim não seja.

 

  

Curitiba, 22 de abril de 1982.

Atualizado em ( 04 - 06 - 2019 21:25 )

 

Malhistorio - ĉapitro 8.

Malhistorio - ĉapitro 8.

 

 

          Ve! Ve! la granda urbo, la vestita per bisino kaj purpuro kaj skarlato, kaj ornamita per oro kaj altvaloraj ŝtonoj kaj perloj! ĉar en unu horo pereis ĉion da riĉeco.

 

           8. novluno.

 

           li dormas. li sonĝas, ke mi dormas. li ne scias ke mi tenas enmane lian morton. li fidas je mi. li amas min. lia dekstra kruro ripozas sur miaj femuroj. lia dekstra mano ripozas sur mia mamo. li spiradas sur mia kolo. li ne scias ke mi tenas enmane la pulvoron kiu silentigos lin. mi sentas per mia brako la trankvilajn kaj fidantajn batadojn de lia koro. kaj denove mi pensas pri la ringo sur mia fingro, el kie mi prenos la pulvoron kiu dormigos lin je alia speco de dormo. dormo en kiu li ne plu sentos miajn mamojn nek miajn femurojn nek la odoro de mia sekso. dormo en kiu li ne plu sonĝos pri amo al mi. ĉar li amas min. tute senespere, ekzakte kiel ĉiuj aliaj. per amo je totala sindonemo. mi silentigos lin kaj tute sola regnos sur tiu granda imperio. ĝuste por tio, mi naskiĝis.

          mi havas nek patron nek patrinon, kantis malnova kanzono konata de mi.

          mi havas nek patron nek patrinon,

          filino de la arbar',

          nepino de la montar'.

           la dikulino vartis min. edzino de la mastro. li, skeletece magra, ŝi, elefantino graveda je ventro, je brakoj, je femuroj. ŝi donis manĝon kaj banis min, li donis ordonojn. ili havis grandegan filon, blankan kaj blondan, terure blankan kaj troege blondan. li levadis min, frotis la densajn lipharojn sur mian ventron, ĵetis min alten, prenis min dum falo, denove la lipharojn kaj krevanta kiso sur miaj piedoj.

          ni ĉiuj vekiĝis malfruege. tiu tenduma vivo ne estis facila, hodiaŭ ĉi tie, morgaŭ tie; sed estis tre amuza. ni vekiĝis malfrue ĉar la cirko funkciis ĝis frumateno. mi jam kapablis helpi, laŭ ilia diro. do, tuj post la manĝo, la estro sendis min por helpi la blondan filon. estis la filo, tiu kiu devis fliki la vestojn de la monstroj aŭ kunporti al ili manĝaĵon aŭ lavi iliajn kaĝojn. mi restis ĉe li kaj plenumis etajn taskojn: preni la forgesitan kudrilon, kunporti la martelon... posttagmeze, fininte la duan manĝon, ni devus organizi la noktan programaron. helpi pri la dispono de la malplenaj ĉeloj, kontroli ĉu la nomoj pendadis sur la ĉelaj pordoj, etendi la grandan tolaĵon por ke la pluvo ne surprizu nin.

          vespere mi nenion faradis. mi restis algluita al la mantelo de la filo dum li prezentis, unu post la alia, la kuriozegajn monstrajn kreitaĵojn, dum li parolis pri iliaj krimoj kaj iliaj punoj. ni fajrigis la torĉojn, la popolamaso ariĝis, ridante kaj kriante. post la organizo de malgranda grupo, li komencis la prezentadon:

          ĉi tie, gesinjoroj!, gapu fronte al tiu duonviro!, indikante la duonviron, kiu nek krurojn nek sekson havis: nur la trunkon, kapon kaj brakojn. jen, gesinjoroj, tiu kreitaĵo estis riĉa civitano de la granda ĉefurbo! kaj okazis ke, iutage, li ne buĉis hundon por la ofero al la dio de militvenko. en la posta tago tute malaperis duono de li, la kruroj kaj tio, kiu estas la plej vira valoraĵo kaj plej plaĉa al la virinoj! ĉiuj ridadis kaj manfrapis, inter si rigardante per kontenta varmeco.

          kaj ni iris al la kaĝo de la flugilhava viro. la flugilhava viro!, gesinjoroj!, estas tiu horora kreitaĵo kun manoj algluitaj al ŝultroj. li mem rakontis al mi, turmentplena, ke en sanktigita tago, en sia vilaĝo, li aŭdacis tuŝi la fekundigan akvon, mokante pri la diino de geedziĝoj, tiun akvon per kiu la sterilaj virinoj ŝmiras mamojn kaj ventron, esperante gefilojn generitajn per dia helpado. kaj jen en la posta tago liaj brakoj malaperis kaj liaj manoj algluiĝis al la ŝultroj, kvazaŭ senplumaj flugiloj. ĉiuj kriadis kaj prifajfadis kaj manfrapadis.

          kaj tiele ni sekvadis, de la flugilhava viro al la virino kun tri mamoj kaj al maljunulo senripa kaj al la plej eta viro en la tuta mondo kaj al la viro manĝanta tra la kolo, per sia tubeto. la spektantaro admiradis, kriadis, amuziĝadis. kelkaj el ili, tamen, ne estis aŭtentikaj. mi sciis sed ne rajtis priparoli. ekzemple, la vira virino. iam en la tendumaro aperis mizera virino, al kiu, dum vilaĝa invado, oni fortranĉis unu el la mamoj. la mastro ordonis farbi vilaron sur la senmama flanko, algluis duonbarbon kaj pecon de peniso kaj ununuran testikon interkrure. dum tiu prezentado, la torĉoportantoj malantaŭigis la lumon, kaj nur la konturoj de tiu fantasta aperaĵo montriĝis.

          granda estis la ekzaltiĝo de la filo dum la prezentado de tiuj estaĵoj. iam mi rimarkis ke li ofte ŝanĝis la miraklojn, laŭ lia plia aŭ malplia alkoholtrinkado. tamen, neniu perceptis. ĉiuj parolis malsimilajn lingvojn, kiom da estis tiuj lingvoj?, ili nur spektadis kaj amuziĝadis.

Atualizado em ( 30 - 09 - 2016 10:48 )

legu pli

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Sekva > Fino >>

Paĝo 11 de 118