Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 18130
Descrição

Este site está em construção; recebe atualmente: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças; Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova; Conta outra Vó (histórias infantis); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Traduções e adaptações; Canções Infanis Brasileiras em Esperanto. A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi tiu paĝo nune ricevas: Projekto Gil Vicente (portugale) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova; Teatraĵoj por pupteatro (port); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, port/Esp); Skeptika Trilogio (port/Esp); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Retumante
Nun estas 1 vizitanto retumante

conta outra vó 11.o ladrão ladino (3)

O ladrão ladino (terceira parte)

                                            o ladrão ladino 3

     Bom.
    Durante algum tempo o moço não quis roubar o castelo. Tinha dinheiro pra viver e não precisava se arriscar. Aconteceu então que o dinheiro foi sumindo e um dia acabou.
    Vai daí que ele resolveu ir no castelo, por aquela passagem que só ele conhecia. Chegou escondido até a sala do tesouro pra dar uma olhadela. Estava tudo que nem antes. A mesma roda de facas rodando, a mesma engrenagem. Ele tinha levado outro ferrinho, parou a roda, entrou, roubou quanto quis, saíu, fez a roda rodar.
    Mas o rei descobriu que tinha sido roubado. Depois que tinha encontrado aqueles pedaços de ladrão na roda, que eram o pai do nosso ladrão, mandava um criado contar o dinheiro todas as manhãs. E nessa manhã o rei descobriu.
    Resolveu então lançar um pregão e tentar apanhar o ladrão. Espalhou pela cidade que no quarto da princesa estava uma toalha de linho muito linda, que a própria filha tinha bordado. O ladrão que fosse capaz de roubar aquela toalha era merecedor da metade do reino e ia ganhar a mão da princesa.
    O ladrão, que já estava cansado de roubar, resolveu então roubar aquela toalha e ficar rico e virar príncipe.

Atualizado em ( 24 - 06 - 2010 02:19 )

leia mais

 

Dante Alighieri - Vita Nova 03. Piangete, amanti...

Dante Alighieri - Vita Nova 03
Piangete, amanti, poi che piange Amore... (soneto)

    Piangete, amanti, poi che piange Amore,
udendo qual cagion lui fa plorare.
Amor sente a Pietà donne chiamare,
mostrando amaro duol per li occhi fore.
    Perchè villana Morte in gentil core
ha miso il suo crudele adoperare,
guastando ciò che al mondo è da laudare
in gentil donna sovra de l'onore.
    Audite quanto Amor le fece orranza,
ch'io 'l vidi lamentare in forma vera
sovra la morta imagine avvenente;
    e riguardava ver lo ciel sovente,
ove l'alma gentil già locata era,
che donna fu di sì gaia sembianza.

(canta Diego Junior)

 

gil vicente 20.cortes de Júpiter

CORTES DE JÚPITER (1521)
                                                 Venus
Resumo: A Providência entra, enviada por Deus. Faz vir a Júpiter, rei dos planetas. A infanta portuguesa Beatriz, filha de Dom Manuel, está de partida para Sabóia, para casar-se com o duque. O rei dos deuses deve ordenar ao mar e aos ventos tranquilidade para a viagem. Entram os quatro Ventos. Tocam trombetas para chamar o Mar. Vem o Mar, furioso. Diz a Júpiter que só obedece à Lua. Vêem a seguir o Sol, a Lua e Vênus (a Estrela Dalva). Júpiter dá as ordens. E os deuses começam a organizar o séquito da infanta: nobres, damas e gente da corte, metamorfoseados em peixes e aves, deverão acompanhar a frota pelo rio Tejo até a entrada no mar, quando ouvirão o canto de cento e trinta mil sereias. Vem Marte, que acompanhará o cortejo, para que não haja ataque de inimigos. O canto de um romance, que narra a viagem da infanta, desencanta uma Moura com seu linguajar estropiado (Mi no xaber que exto extar, mi no xaber que exto xer, mi no xaber onde andar - Não sei onde estou, não sei o que é isto, não sei por onde ando). A Moura entrega à Infanta 3 prendas mágicas. Cantam e finda-se a peça.


GV043. Sol
Niña erguedme los ojos,
Que a mi namorado m'hão.
(canta João Batista Carneiro)

GV044. Lua
Eu m'era Dona Isabel,
Agora raia do alto.
(canta Carmen Ziege)

GV045. Sol
Yo me soy Pero Çafío.
(canta João Batista Carneiro)

GV046. Júpiter
Não me quiz casar meu pae,
Ora folgae.
(canta Carmen Ziege)


GV047. Sol
Aquel caballero, madre, se me habrá
Con tan mala vida como há?
(canta Carmen Ziege)

GV048. Sol
A que horas me mandais
Aos olivaes!
(canta Jorge Teles)
 
GV049. Venus
Nunca fue pena mayor,
Ni tormento tan estraño
Que iguale con el dolor.
(canta Carmen Ziege)
 
GV050. Venus
Estes meus cabellos, madre,
Dos á dos me los lleva el aire.
(canta Jorge Teles)


GV051. Venus
De vos y de mi quejoso,
De vos porque sois esquiva.
(canta Carmen Ziege)

GV052. Venus
Enganado andais, amigo,
Comigo;
Dias ha que vo-lo digo.
(canta Carmen Ziege)

GV053. Júpiter
Gentil dama valerosa,
Y doncella por cuyo amor.
(canta João Batista Carneiro)

GV054. Júpiter
Sem mais mando nem mais rôgo
Aqui me tendes, levae-me logo.
(canta Carmen Ziege)


GV055. Sol
Al dolor do mi cuidado,
Y en tus manos la mi vida,
Me encomiendo condenado.
(canta João Batista Carneiro)

GV056. Sol
Se disserão digão alma mia.
(canta Carmen Ziege)

GV057. Sol
Por el rio me llevad, amigo,
Y llevadme por el rio.
(canta Carmen Ziege)
 

GV058. Todos
Niña era la Ifanta,
Doña Beatriz se decia,
Nieta del buen Rey Hernando,
El mejor Rey de Castilla.
Hija del Rey Don Manuel
Y Reina Dona María.
Reyes de tanta bondad
Que tales dos no habia.
Niña la casó su padre,
Muy hermosa á maravilla,
Con el Duque de Saboya,
Que bien le pertenecia,
Señor de muchos señores,
Mas que Rey es su valia.
Ya se parte la Ifanta,
La Ifanta se partia
De la muy leal ciudad
Que Lisbona se decia;
La riqueza que llevaba
Vale toda Alejandria.
Sus naves muy alterosas,
Sin cuento la artilleria;
Va por el mar de Levante,
Tal que temblaba Turquia.
Con ella va el Arzobispo
Señor de la Cleresia;
Van condes y caballeros
De muy notable osadía;
Lleva damas muy hermosas,
Hijas dalgo y de valía.
Dios los lleve á salvamiento
Como su madre querria.
(canta Jorge Teles)

Atualizado em ( 18 - 06 - 2010 11:54 )

leia o comentário

 

Rakontu alian anjo 10.La ruza ŝtelisto (2)

La ruza ŝtelisto (dua parto)
desegnaĵo de ricardo garanhani                                           La ruza ŝtelisto (2)
    

     Iam, nia ŝtelisto rimarkis ke la mono finiĝadis. Li decidis ion ŝteli pro tio, ke ili ne havu necesbezonon. Li decidis ŝteli en la reĝa kastelo. Li iris ĝis la kastelo kaj diris ke li volas esti gardisto ĉe la reĝo. La kapitano, antaŭ tiu forta kaj bela junulo, akceptis lin kaj post kelkaj tagoj, li servadis en la trezorejo. Nu, anstataŭ enira pordo oni faris kaptilon, specon de muelilo je akraj metalpadeloj, akraj kvazaŭ tranĉiloj, kaj tiu, kiu volus eniri tra tiu pordo estus tranĉdispecigita. Tiam la ŝtelisto bone studis tiun dentradaron kaj ne plu servis en la kastelo.
    Poste, nokte li eniris en la kastelo kaj iris ĝis la trezorejo. Li prenis ferstangeton kaj enmetis ĝin en truon, kiun li eltrovintis kaj haltigis la radon. Li eniris la ĉambron, tre zorgeme, sen tuŝo sur la akraj padeloj, ĉar li sciis ke, se ili iomete moviĝus, la ferstangeto rompiĝus kaj li estus tranĉdispecigita. Li ŝtelis iom da oro kaj elirinte fortiris la ferstangeton. La padeloj denove turniĝis.
    Li kunportis la monon hejmen kaj tiom estis la oro en la kastelo ke neniu rimarkis ian mankon.
    Kaj tiamaniere okazis dum multe da tempo. Li iradis, li haltigis la radon, li eniris kaj ŝtelis kaj ĉio restis egale kaj li iris hejmen.
    Okazis ke, iam, lia patro volis ŝteli kun li. Li diris ne, pro la danĝero. Sed la patro tiel obstinis kaj tiel insistis ke li decidis konduki lin.

Atualizado em ( 14 - 06 - 2010 21:21 )

legu pli

 

Dante Alighieri - Vita Nova 02.O voi che per la via...

Dante Alighieri - Vita Nova 02
O voi che per la via d'Amor passate... (soneto)*


    O voi che per la via d'Amor passate,
attendete e guardate
s'elli è dolore alcun, quanto 'l mio, grave;
e prego sol ch'audir mi sofferiate,
e poi imaginate
s'io son d'ogni tormento ostale e chiave.
    Amor, non già per mia poca bontate,
ma per sua nobiltate,
mi pose in vita sì dolce e soave,
ch'io mi sentia dir dietro spesse fiate:
"Deo, per qual dignitate
così leggiadro questi lo core have?"
    Or ho perduta tutta mia baldanza
che si movea d'amoroso tesoro;
ond'io pover dimoro,
in guisa che di dir mi ven dottanza.
    Sì che volendo far come coloro
che per vergogna celan lor mancanza,
di fuor mostro allegranza,
e dentro da lo core struggo e ploro.

(canta Jorge Teles)

* Este tipo de soneto é chamado soneto duplo, porque tem 6 versos a mais, com seis silabas (após o primeiro e o terceiro, nos quartetos, após o segundo, nos tercetos).

Atualizado em ( 12 - 06 - 2010 23:13 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 5 de 21