Este site está em construção; recebe atualmente: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças; Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova; Conta outra Vó (histórias infantis); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Traduções e adaptações; Canções Infanis Brasileiras em Esperanto. A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi tiu paĝo nune ricevas: Projekto Gil Vicente (portugale) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova; Teatraĵoj por pupteatro (port); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, port/Esp); Skeptika Trilogio (port/Esp); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.
Bom. Durante algum tempo o moço não quis roubar o castelo. Tinha dinheiro pra viver e não precisava se arriscar. Aconteceu então que o dinheiro foi sumindo e um dia acabou. Vai daí que ele resolveu ir no castelo, por aquela passagem que só ele conhecia. Chegou escondido até a sala do tesouro pra dar uma olhadela. Estava tudo que nem antes. A mesma roda de facas rodando, a mesma engrenagem. Ele tinha levado outro ferrinho, parou a roda, entrou, roubou quanto quis, saíu, fez a roda rodar. Mas o rei descobriu que tinha sido roubado. Depois que tinha encontrado aqueles pedaços de ladrão na roda, que eram o pai do nosso ladrão, mandava um criado contar o dinheiro todas as manhãs. E nessa manhã o rei descobriu. Resolveu então lançar um pregão e tentar apanhar o ladrão. Espalhou pela cidade que no quarto da princesa estava uma toalha de linho muito linda, que a própria filha tinha bordado. O ladrão que fosse capaz de roubar aquela toalha era merecedor da metade do reino e ia ganhar a mão da princesa. O ladrão, que já estava cansado de roubar, resolveu então roubar aquela toalha e ficar rico e virar príncipe.
Dante Alighieri - Vita Nova 03 Piangete, amanti, poi che piange Amore... (soneto)
Piangete, amanti, poi che piange Amore, udendo qual cagion lui fa plorare. Amor sente a Pietà donne chiamare, mostrando amaro duol per li occhi fore. Perchè villana Morte in gentil core ha miso il suo crudele adoperare, guastando ciò che al mondo è da laudare in gentil donna sovra de l'onore. Audite quanto Amor le fece orranza, ch'io 'l vidi lamentare in forma vera sovra la morta imagine avvenente; e riguardava ver lo ciel sovente, ove l'alma gentil già locata era, che donna fu di sì gaia sembianza.
CORTES DE JÚPITER (1521) Resumo: A Providência entra, enviada por Deus. Faz vir a Júpiter, rei dos planetas. A infanta portuguesa Beatriz, filha de Dom Manuel, está de partida para Sabóia, para casar-se com o duque. O rei dos deuses deve ordenar ao mar e aos ventos tranquilidade para a viagem. Entram os quatro Ventos. Tocam trombetas para chamar o Mar. Vem o Mar, furioso. Diz a Júpiter que só obedece à Lua. Vêem a seguir o Sol, a Lua e Vênus (a Estrela Dalva). Júpiter dá as ordens. E os deuses começam a organizar o séquito da infanta: nobres, damas e gente da corte, metamorfoseados em peixes e aves, deverão acompanhar a frota pelo rio Tejo até a entrada no mar, quando ouvirão o canto de cento e trinta mil sereias. Vem Marte, que acompanhará o cortejo, para que não haja ataque de inimigos. O canto de um romance, que narra a viagem da infanta, desencanta uma Moura com seu linguajar estropiado (Mi no xaber que exto extar, mi no xaber que exto xer, mi no xaber onde andar - Não sei onde estou, não sei o que é isto, não sei por onde ando). A Moura entrega à Infanta 3 prendas mágicas. Cantam e finda-se a peça.
GV043. Sol Niña erguedme los ojos, Que a mi namorado m'hão. (canta João Batista Carneiro)
GV044. Lua Eu m'era Dona Isabel, Agora raia do alto. (canta Carmen Ziege)
GV045. Sol Yo me soy Pero Çafío. (canta João Batista Carneiro)
GV046. Júpiter Não me quiz casar meu pae, Ora folgae. (canta Carmen Ziege)
GV047. Sol Aquel caballero, madre, se me habrá Con tan mala vida como há? (canta Carmen Ziege)
GV048. Sol A que horas me mandais Aos olivaes! (canta Jorge Teles)
GV049. Venus Nunca fue pena mayor, Ni tormento tan estraño Que iguale con el dolor. (canta Carmen Ziege)
GV050. Venus Estes meus cabellos, madre, Dos á dos me los lleva el aire. (canta Jorge Teles)
GV051. Venus De vos y de mi quejoso, De vos porque sois esquiva. (canta Carmen Ziege)
GV052. Venus Enganado andais, amigo, Comigo; Dias ha que vo-lo digo. (canta Carmen Ziege)
GV053. Júpiter Gentil dama valerosa, Y doncella por cuyo amor. (canta João Batista Carneiro)
GV054. Júpiter Sem mais mando nem mais rôgo Aqui me tendes, levae-me logo. (canta Carmen Ziege)
GV055. Sol Al dolor do mi cuidado, Y en tus manos la mi vida, Me encomiendo condenado. (canta João Batista Carneiro)
GV056. Sol Se disserão digão alma mia. (canta Carmen Ziege)
GV057. Sol Por el rio me llevad, amigo, Y llevadme por el rio. (canta Carmen Ziege)
GV058. Todos Niña era la Ifanta, Doña Beatriz se decia, Nieta del buen Rey Hernando, El mejor Rey de Castilla. Hija del Rey Don Manuel Y Reina Dona María. Reyes de tanta bondad Que tales dos no habia. Niña la casó su padre, Muy hermosa á maravilla, Con el Duque de Saboya, Que bien le pertenecia, Señor de muchos señores, Mas que Rey es su valia. Ya se parte la Ifanta, La Ifanta se partia De la muy leal ciudad Que Lisbona se decia; La riqueza que llevaba Vale toda Alejandria. Sus naves muy alterosas, Sin cuento la artilleria; Va por el mar de Levante, Tal que temblaba Turquia. Con ella va el Arzobispo Señor de la Cleresia; Van condes y caballeros De muy notable osadía; Lleva damas muy hermosas, Hijas dalgo y de valía. Dios los lleve á salvamiento Como su madre querria. (canta Jorge Teles)
La ruza ŝtelisto (dua parto) desegnaĵo de ricardo garanhani
Iam, nia ŝtelisto rimarkis ke la mono finiĝadis. Li decidis ion ŝteli pro tio, ke ili ne havu necesbezonon. Li decidis ŝteli en la reĝa kastelo. Li iris ĝis la kastelo kaj diris ke li volas esti gardisto ĉe la reĝo. La kapitano, antaŭ tiu forta kaj bela junulo, akceptis lin kaj post kelkaj tagoj, li servadis en la trezorejo. Nu, anstataŭ enira pordo oni faris kaptilon, specon de muelilo je akraj metalpadeloj, akraj kvazaŭ tranĉiloj, kaj tiu, kiu volus eniri tra tiu pordo estus tranĉdispecigita. Tiam la ŝtelisto bone studis tiun dentradaron kaj ne plu servis en la kastelo. Poste, nokte li eniris en la kastelo kaj iris ĝis la trezorejo. Li prenis ferstangeton kaj enmetis ĝin en truon, kiun li eltrovintis kaj haltigis la radon. Li eniris la ĉambron, tre zorgeme, sen tuŝo sur la akraj padeloj, ĉar li sciis ke, se ili iomete moviĝus, la ferstangeto rompiĝus kaj li estus tranĉdispecigita. Li ŝtelis iom da oro kaj elirinte fortiris la ferstangeton. La padeloj denove turniĝis. Li kunportis la monon hejmen kaj tiom estis la oro en la kastelo ke neniu rimarkis ian mankon. Kaj tiamaniere okazis dum multe da tempo. Li iradis, li haltigis la radon, li eniris kaj ŝtelis kaj ĉio restis egale kaj li iris hejmen. Okazis ke, iam, lia patro volis ŝteli kun li. Li diris ne, pro la danĝero. Sed la patro tiel obstinis kaj tiel insistis ke li decidis konduki lin.
Dante Alighieri - Vita Nova 02 O voi che per la via d'Amor passate... (soneto)*
O voi che per la via d'Amor passate, attendete e guardate s'elli è dolore alcun, quanto 'l mio, grave; e prego sol ch'audir mi sofferiate, e poi imaginate s'io son d'ogni tormento ostale e chiave. Amor, non già per mia poca bontate, ma per sua nobiltate, mi pose in vita sì dolce e soave, ch'io mi sentia dir dietro spesse fiate: "Deo, per qual dignitate così leggiadro questi lo core have?" Or ho perduta tutta mia baldanza che si movea d'amoroso tesoro; ond'io pover dimoro, in guisa che di dir mi ven dottanza. Sì che volendo far come coloro che per vergogna celan lor mancanza, di fuor mostro allegranza, e dentro da lo core struggo e ploro.
(canta Jorge Teles)
* Este tipo de soneto é chamado soneto duplo, porque tem 6 versos a mais, com seis silabas (após o primeiro e o terceiro, nos quartetos, após o segundo, nos tercetos).