Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 714450
Retumante
Nun estas 10 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 188, 189 kaj 190.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  188, 189 kaj 190.

  

188.

          leonardo, leonardo, rigardu min. vi ne estas apud mi. vi kaj via frato loĝas kun la patrino en malproksima urbo. mi estas sola en la bieneto, mi skribas sub la lumo de kelkaj kandeloj. grilo kantas supre, en la dua etaĝo, kaj avino maria instruis al mi ke, kiam grilo kantas en dormoĉambro, tio estas antaŭsigno pri morto.

           vi nenion scias pri ĉi aferoj, ĉar tiuj estas miaj aferoj.

           vi scias pri viaj aferoj.

           mi pensas pri vi, kiam vi larĝe malfermos la okulojn al la mondo. mi ne rajtas diri, ke vi komprenas la mondon, sed via silento kaj via maniero rigardi diras al mi, ke se vi ne komprenas ĝin, vi ĝin ampleksas.

           joan baez kantis pri la franca knabino kaj diris pri infanoj, kiuj estas pli saĝaj ol la tempo.

           mi ne bone scias tion, kion signifas esti pli saĝa ol la tempo. ĉu la tempo estus saĝa, pro tio ke ĝi estas tiel maljuna?

           kiam mi vidas vin trankvile, miaj okuloj, viaj okuloj kiuj similas al miaj okuloj, silente subaŭskultante la sekretojn de la universo, mi sentas, ke vi estas pli saĝa ol la pasinteco.

           via tempo ne estas mia tempo, mia filo. ni iomete konfuziĝas ene de nia simultana nuno, sed ni estas sinkronigitaj en malsamaj periodoj. vi bezonis min, por sin fari.

           pro tio, nia hodiaŭa kunvivado.

           bone ke tiele estas, ĉar mi amas vin, etulo.

           mi amas vian vizaĝeton, vian manieron ridi, viajn okulojn, kiuj gvatas mian ĝojon, vian scivolemon ĉirkaŭ mia feliĉo, vian zorgon pri la diskreta esenco de miaj amoj. mi amas la amon, kiun vi sentas por mi.

           ĉesu kreski, mia filo. nur nun, ĉimomente, ene de mia imago plena je melankolio. vi kun viaj dek unu jaretoj, kiuj tuj sin transformos en dek du, ĉesu kreski eĉ se nur por eta momento. nestiĝu ene de mia koro, malstreĉiĝu, ŝajnigu ke vi estas mola pupo. ripozigu vian kapon ĉe mia brusto. mi tuŝas vian buŝon per patra kiso kaj dormigas vin.

           mia filo, ne la nura, mi amas vin.

  

 189.

          mi ne sukcesas eviti tion, mia kreitaĵo: mi ne suferas pro vi kiel antaŭe, sed mi revas pri vi ene de brakumo, ene de la oceano de mia brakumo, por devanci la ĝibraltaron de mia kaj de via deziro.

            "plus ultra!"

            kiaj monstroj estas tiuj?, tiel ĉarmaj! kiaj teruraĵoj estas tiuj?, tiel dolĉaj! kia malespero estas tio?, tiel adorinda!

  

190.

          schopenhauer diri al mi, ke amo estas la transfiguriĝo de sekso, estis kiel patrina piedbato. el ĉi tiuj piedbatoj de patrina kaprino al la ido, kiam ĝi daŭre insistas pri mamsuĉado. ŝi forpelas lin de lia ludema trankvilo, kvazaŭ dirante: de nun vi devas transpasi malhelpaĵojn per viai propraj rimedoj. vi respondecas pri viaj eltrovoj. via infaneco ĝenas min.

           ĉi tiu estis unu el la du grandaj ŝanĝoj, kiujn suferis mia kapo dum ĝia evoluado. la alia estis eltrovi ion pri la senmorteco de la mortema animo.

           mi estis dekoka kaj vizitadis la duan jaron de brazila mezlernejo. la profesoro pri filozofio ordonas al ni prilabori ĉu la animo estas nemortema aŭ ne.

           mi iĝas kontenta pri la ideo, mi komencas legi tiujn terurajn, ege enuigajn filozofiajn manlibrojn. katolikaĉojn. mi volas pruvi, ke la animo estas nemortema, mi disvolvas rezonadojn, mi eltranĉas rezultojn, mi preparas gluaĵojn kun silogismoj, mi desegnas novajn juĝojn, mi kopias konceptaĵojn. mi certas nun, ke mi havas ĉiujn datumojn por argumenti kaj pruvi pri la nemortemo de la animo.

           mi revas pri disertaĵo brila, klara, lucida, forta.

           mi komencas verki kaj sentas grandan ektimon. mi ne sukcesas konvinki min kaj, post multe da doloro, mi konkludas, ke neniel eblas ke la animo estu nemortema. mi tre malfacile akceptas miajn deduktojn. mi kontraŭvole ilin englutas.

           laŭ mia eta kaj malriĉa logiko, la animo ĉesis esti nemortema ekde tiu tago. ĉi tiu animo, konsekvenco de la korpo, trenis malantaŭ ĝi, dum sia falo, aron da senutilaj dioj.

           ĉu iam venos pli granda kaprino por doni al mi alian piedbaton kaj nomi min infano? al kia speco de konado marveturus la homo?

           nur se devigata de sklaveco al ia ajn frenezo, ene de la lucideco de mia hodiaŭa libereco, mi ne kredas je eterna vivo.

           tie ĉi mi estas.

           mi estas ĉi tio.

           mi estas nur ĉi tio.

           mi ĉiam estos tio, kio mi nun estadas.

           ĉio tio mi estas.

           post tio, nenio pli. nek silento. nek forgeso.

           nenio.

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 184, 185, 186 kaj 187.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  184, 185, 186 kaj 187.

 

184.

           panjo, panjo, jen mi denove antaŭ vi.

           aŭ jen vi antaŭ mi, ankoraŭfoje.

           pri kio ni parolu?

           kion ni povas kune memori?  mi, kun memoro kiu stumblas kontraŭ pecoj  de doloro, kaj vi perforte sekvanta min, ligita per la ĉenoj de miaj korŝiraj memoraĵoj.

           ĉu eblus al ni kune teksi ian revon? kune, ĉu ni kapablus teksi ian tolon pri revo?

           kiaj rakontoj eskapus de viaj lipoj de nenio por malfermi novan vojon meze de mia sango? kiajn fabelojn mi povus rakonti al vi, kiuj sin montrus miksitaj kun konfuzitaj larmoj, kaj, finfine, sukcesus ĝeni la silenton de via pasinta morto aŭ la tumulton de via forviŝita vivo?

           mi ne rakontos al vi historiojn, kiel tiuj, kiujn vi neniam rakontis al mi.

           mi ne riproĉos viajn lipojn fermitajn al legendoj kaj fantazioj, nek plendos pri viaj opcioj pri silento.

           mi ne postulos de vi brakumojn ne ricevitajn nek kisojn rapidajn kaj hontemajn nek karesojn timindajn kaj neeblajn. oni postulas  tion, kio estas ŝuldo. vi nenion ŝuldas al mi, ĉar mi ne aĉetis de vi la cirkonstancon laŭ kio mi estas via filo, kiu povus transformiĝi en ŝuldon de amo en via koro. mi ne aĉetis, ĉar la cirkonstanco laŭ kio vi estis mia patrino ne sin proponis por esti vendata  al mi.

           mi estis filo kiu ekformiĝis ene de iu malluma nokto de vira ebrieco kaj ina indiferenteco. aŭ timo. aŭ furiozo. aŭ naŭzo. en la interno de tiu odoro de brando kaj tiu tenebroj de timo, furiozo aŭ naŭzo aŭ indiferenteco, ĝuste en la centro de ĉi tiu perturbita vortico mi kreis min

           mi kreis min pere de vi, mi uzis vian korpon ne ekzorcitan dum naŭ monatoj por kompletigi mian korpon ĝis venis la tempo necesa por ĝia venko. kaj kiam la korpo estis kompleta, mi naskis min ene de via akuŝo kaj donis min al la mondo, mi, nedezirata filo, sed filo. homo.

           mi ne rakontos rakontojn al vi nuntempe. antaŭ vi, mia silenta koro envolvata en la plej konfuzita kaj plej stranga sopiro.

           mi ne volas vundi vian jam vunditan memoron.

           mi nur diras al vi, plie, ke mi parolas al la imago de patrino kiu ekzistas  ene de mi. ne al tio, kio vi estis, sed al tio, kio restas de vi.

  

185.

 longa senfina nigra nokto

 kien vi kondukas min?

 kia infera dezerto estas tio

 kiun mi vizitos, instalata sur viaj ŝultroj?

 kies estas ĉi putraj korpoj

 kiujn vi evitas surtreti per tiaj sekuraj paŝoj?

 kaj kio pri ĉi peza senventa aero,

 ĉu ĝi ne venenos mian sangon?

 kaj kial vi nun deponas min

 interne de ĉi tiu ŝtono sen pordoj

 nek fenestroj?

 kvazaŭ patrino, kiu endormigas sian filon.

 mi ne volas dormi, ĉu vi ne aŭdas

 mian senkonsolan ploradon?

 mi ne volas dormi en ĉi lokoj,

 ĉu vi ne aŭdas miajn singultojn

 kiuj faligas la ŝtonegojn?

 mi volas reiri kun vi, ale al

 iu ajn tagiĝo!

 iu ajn tagiĝo, eĉ se ĝi estus

 la aŭroro de la juĝa tago;

 revenu panjo mia, nigra kaj malhela

 nokto de mia vivo!

 mi ne volas ke ĉi venena aero

 eniru en miajn vejnojn!

 mi ne volas ĉi malmolan kaj eternan lulilon

 kiu malpermesas miajn movojn!

 ĉu vi ankoraŭ aŭdas min?

 ĉu vi ankoraŭ aŭdas min? patrinnokto!

 kie vi estas?, ke mi ne vidas vin!

 kie vi estas, panjo mia?

 kia infero estas ĉi tio,

 kie vi lasis min?

 

 Mi timadas!

 Mi timadas!

 Mi timadas!

 

Mi timadas!

  

186.

           mi timadis mian doloron, ho, kiel mi timadis mian doloron!

           mi timadis mian ploron, ho, kiel mi timadis mian ploron!

           kiom mi timadis mian melankolion! ĉiam estis tre strange ami kiel mi amadis, ĉar, kune kun la raviĝo de la pasio, mi teruriĝis antaŭ la deziro, kiu atakis min.

           ligu la piedojn de la adoleskanto al fera ringo sur la planko per pezaj ĉenoj faritaj de giganta titano! nun donu al li flugilojn, fluantajn flugilojn de legendeca teksturo.

           nun rigardu la teruron, ĉar la flugiloj levas lin al la spaco plena je promesoj de la paradiza deliro, sed la ĉenoj firmtenas lin en la lando de doloro kaj kulpo.

           mia doloro estis granda, kiel granda estis mia doloro!

           granda estis mia kulpo, kiom granda estis mia kulpo.

           do mi decidis esti malvarma kaj nesentema kiel ivan karamazof aŭ nikolaj stavroguin. ivan karamazof kaj nikolaj stavroguin. jen tio, kion mi iam skribis en mia taglibro.

           okazis ke mi revadis pri malvarmo kaj indiferenteco, kiuj liberigus min el tiuj flugiloj, kies intencoj estis forĵeti min malproksimen de la infera tero.

           mi decidis, ke la homa idealo estus atingi la filozofian indiferentecon de saĝuloj kaj maljunuloj.

           mi nur volis ne suferi. mi volis, nun mi pensas, mi volis nur postlasi tiun adoleskanton, maljunigi lin, sulkigi lin, tondi liajn flugilojn de neeblaj kanzonoj, altiri lian estontecon al la lando de silentoj sen perturbantaj flutoj.

           venu maljuneco kaj la doloro silentos meze de tiuj longaj glaciaj ebenaĵoj.

  

187.

            iu filozofio allogis min, ne ĉiuj. iu dubo kongruadis kun miaj duboj. iu spekulativaĵo trenadis miajn junecajn spekulativaĵojn. mi legadis. mi ĉiam preferis la filozofion plej emocian, ludeman. pli la parabolon ol la logikan rezonadon. pli ia scenon de romano aŭ teatraĵo, ol la sekan disvagadon de  la racio

            pro tio voltero tiom tuŝis kaj maltrankviligis min. mi taksis lin kiel ian evangelion por inteligentuloj.

            mi adoras volteron. mi neniam forgesos la unuan fojon, kiam mi legis lin, "micromégas", en la franca, en la domo de Miguel kaj Angela, ĵus geedziĝintaj. poste, jam en kuritibo, mi gajnis liajn filozofiajn fabelojn.

            estas pli bone memori la unuan volteron ol la unuan fikadon. por mi, indas. li multe pli mordis min. disŝiris pecojn. mi povus diri, ke post li mi ne eliris diferenca de tio, kio mi fariĝos, sed tre malsama de tio, kio mi antaŭe estis.

Atualizado em ( 03 - 12 - 2020 20:02 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 181, 182 kaj 183.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  181, 182 kaj 183.

 

 181.

          B... anoncis, ke ŝi gravediĝis. estis rapida, malvarma, mallaŭta konversacio, senigita de ia vualo, kiu orumus ĝin, altigus ĝin, eĉ se estus nur por kovri ĝin per pudoro. kaj ŝi diris, ke, tute certe, mi estas la patro.

           la vortoj nur preterpasis min, flugante. ĉi vortoj ne kunportis al mi la kronon de la vero, mi sciis. ili estis sklavaj vortoj, sub la jugo de nekonataj intencoj, paradantaj antaŭ malsincera propono. tion mi sentis. kaj eĉ hodiaŭ mi scias, ke tiele estis.

           ni eligu ĝin, ĉu ne?

           evidente. tio estas multekosta.

           estas rimedoj.

           mi certis ke la filo ne estis mia. la ludado daŭradis. mi sukcesis iom da mono, ŝi anoncis la tagon, io komplikiĝis, ŝi iris al hospitalo kaj mi vizitis ŝin.

           vortoj venadas kaj iradas. pli da vortoj venis de ŝi al mi ol de mi al ŝi. de mi nur vundata silento, mi sentas, ke mi traktas kun delikata mensogo.

           ĉu tiuj eksperimentaj orgasmoj fekundigintus iun nepromesatan estaĵeton? mi sciis tion, ke, kvankam ŝi insistis, ke ŝi nur dormas kun mi dum tiuj tagoj de niaj renkontiĝoj, dirante, ke eĉ kun la edzo ŝi faras nenion, mi sciis, mi sentis, mi intuiciis, ke mi ne estis la sola eniranta en tiun malgrandan universon sen ia mistero.

           tiele, okazis iam en mia vivo, ero da neamataj amoj, kiu rezultis feton, certe ne mian, kaj kiu finiĝis per aborto, kiun mi ne agnoskis, ĉar mi aŭdis voĉon, kiu venis el nenie, sed kiu donis al mi la certecon, ke mi ne faris filon. post tio, silento sen bedaŭro.

           forgeso.

 

 182.

          kaino multe perturbis min. mi opiniadis ĝin, kiel la plej bona libro, mia tragedieto. mi vere emociiĝis dum relegado, mi imagis la tekston sur teatra scenejo, kun metafizika scenaro kaj muzika akompanado, en kiu ĉiu rolulo estus identigita per aparta instrumento. mi desegnadis strange malplenajn scenarojn, grandegajn.

            mi memoras, ke, dum la verkado de la teksto, mi provis ŝanĝi la vortordon, serĉante novan ritmon ene de la prozo. poste, relegante, mi sentis, ke la procedo rezultis tre nenatura.

            antaŭ nelonge mi pensis pri detruado de kaino kaj protesilao. mi  denove ilin relegis kaj decidis pri ne detruo. ili estas malaltgradaj, fragilaj, ne spontaneaj, sed ili signifas mian pasintan momenton, transformitan en etajn pecojn de mia hodiaŭo, ligilo kun tio, kio porĉiame perdiĝis, sed neniam perdiĝos.

            mia dua libro estis protesilao.

  

183.

           kiom da jaroj mi havas? neniu aĝo!

            mi lernadas la mondon. se, en kelkaj momentoj mi estas maljuna kaj revokas malnovajn eksperimentojn, kies memoro jam estas em duona nebulo, en aliaj, mi estas metilernanto de la sorĉista mondo. mi ne timas. mi volas timi la timon, ne timi la vivon. ĉu tiu pri vivo ampleksas nur la konatan kontinenton? aŭ  ni devas kuraĝe nin riski enen de la nepardonemaj maroj de la freneza fantazio? eble, ili estas nur ordinaraj maroj, kiel tiuj de ĉi tie.

            "plus ultra"! "semper"! ne al la "nec".

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 178, 179 kaj 180.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  178, 179 kaj 180.

  

178.

           mi eltrovas je la aĝo de kvardek jaroj, kion signifas iĝi ebria. mia patro estis alkoholulo, la imago pri tio, kion signifas iĝi ebria, estis sinistra kaj minaca laŭ mia timema komprenado. por faciligi la senton de venko super la malvirto, mi konstatadis, ke ĉiuj trinkaĵoj havas malagrablan guston. ili portas iom da infero ene, ĝuste kiam ili transiras la gorĝan sojlon. do mi estas virta dum mi ne trinkas alkoholaĵon. mi ne sekvas la vojon de eraro, kun mia sindeteno. mi kapablas.

           nur la vino perturbas min.

           la vino kapturnigas min, la koloroj saltas el ĉio kaj ĝi estas tiel dolĉa kiel la mitologiaj legendoj. la vino ĵetas min malantaŭen, al la malnovaj tempoj plenaj de magio, nesekureco kaj mirego. la vino memorigas min pri girlandoj de bonodoraj floroj, haroj konvulsiataj pro duonsvenantaj karesoj, buŝoj kun la odoro kaj gusto de vinberoj. okuloj, kiuj ankoraŭ intencas vidi la brilon de la mondo, sed peze malfermiĝas kiel sub vintraj litkovriloj. agrablaj seksmembroj, ne koleraj kaj plenaj kaj armataj por ankoraŭ plia orgasmo; sed sufiĉe duonŝvelinta por sin montri vivantaj; kaj sufiĉe kvietiĝataj por esti kisataj en ilia duondormemo.

           vino invitas min transiri la tre larĝan markolon, kiu kondukas al la granda maro.

           antaŭe, mi timis la grandan maron. mi ĉiam haltis antaŭ la sekva glaso. mi ĉiam kredis, ke mi venkis.

  

 179.

           kelkfoje, dum mi aŭskultas ian muzikon, unun el la plej damnitajn, kreitan de unu el tiuj viroj, el la plej timegigaj, kaj mi pensas pri ĉi tiu mia amo, pri ĉi tiu plej freneza amo, kiu atakis min dum ĉi tiuj lastaj monatoj, ĉi tiuj plej frenezaj monatoj...

           je ĉi-foje mi ploras. kaj mi ne kapablas pensi. ja, mi nur kapablas plori.

           poste mi pensas:

           antaŭe mi jam sentis ĉi emociojn. pro la unua amo, mi ploris, mi ploris pro la dua, pro la tria ... kaj nun mi ploras pro Z.... m rimarkas, ke io ripetiĝas. mi ne plu estas tiu, kiu antaŭe ploris, tion mi scias, mi pensas, ke mi scias. mi ŝatus scii, ke li ne plu estas mi. sed restas ene de mi la memoro pri tio, kion mi antaŭe vivis,

           kaj mi konkludas, ke mi ripetas la vivon.

           kiel bela kaj profunda ĉi tio montriĝas! mi ripetas la vivon! mi estas ripetanto de la vivo; la vivo sin permesas esti revivata de mi, pere de mi! ne la vivo, sed mia vivo.

           mia vivo intense revenas. Z..., Z..., ĉio pasinta, ĉio sentita, ĉio preskaŭ sin transformanta en nebulon, vi aperas kaj vekas en mi la kanzonon pri tio, kion signifas vivi unu tagon plian.

           nova amo estas kiel denove vekiĝi.

           vekiĝi al nova tago.

           lumo de mia nova tago, Z..., lumo, lumaĵo.

  

180.

            mi denove vivas.

            mi retenas la okazaĵon. ĝi masakras min per sia festa ĝojo kaj siaj baraktantaj deziroj. mi amas.

Atualizado em ( 01 - 10 - 2020 13:30 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 171, 172, 173, 174, 175, 176 kaj 177.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  171, 172, 173, 174, 175, 176 kaj 177.

 

171.

            besteca estu mia seksemo, por nutri mian amon per mia plej vivanta instinkto.

            besteca estu mia koro, por ke ĝi senpune rezistu al la detruiga koncepto pri pieco.

            besteca estu mia buŝo, por gustumi la sangon de mia amato.

            bestecaj estu miaj ungoj, por veki en lia korpo la furiozon de mil kaj unu deliroj.

            besteca estu mia seksorgano, por turmenti mian amaton per deziro pli potenca ol tiu de la apokalipsa dio.

            besteca estu mia korpo, por gastigi la sirenojn de lia frenezo.

            besteca estu mia ebrieco, por ke ĝi kreu tumultojn pli fortajn ol la sono de ĉiuj trumpetoj de ĉiuj anĝeloj.

            mi liberigis la enkarcerigitajn bestojn, kiuj kuŝadis en la fundo de mia koro, kaj jen mi atingis la landon de feliĉo!

 

172.

           Z..., mi amas vin. 

173.

           homoj de la mondo! kial vi paradas ene de ĉi granda malĝojo, fermitaj buŝoj , koroj en kaĝoj kaj seksoj viŝitaj el siaj plej grandaj deziroj kaj dronitaj de viaj neelteneblaj orgasmoj?

            kial vi ne krias la lastan krion?, kiu fariĝus via unua krio!

            kion vi atendas?

            daŭrigi ene de via morto? eĉ post via morto?!

 

174.

            mi malrapide starigas tion, kio fariĝos mia domo. mi metis la tegmenton, mi martelas pordojn kaj fenestrojn, mi segas detalaĵojn nenecesajn; por mi, tamen, nepre necesajn. ĉio estas malrekta, rustika kaj neperfekta, sed mi ŝatas ĝin laŭ ĉi maniero, ĉar mi volas ĝin mia, limigita de la neperfekteco, kiu atingas miajn manojn. perfekteco, ĉi tie, estas revinti ĝin, aldacinti pri ĝi, transforminti ĝin el sonĝo en domon.

            mia lulilo.

            mia tombo.

            nun mi alkutimiĝis al ĝi, al ĝia akvo, kiun mi igis suprenveni el la kaskadeto, ĉiam je mia dispono, al ĝia ligna odoro, al ĝiaj insektoj, al ĝia konstanta polvo kaj ĝiaj breĉetoj. mi alkutimiĝis.

            sed ne tute. meze de la nokto, kiam mi alvenas en la mallumo, mi ekbruligas la kandelojn aŭ la lanternegon, trinkas akvon, brosas miajn dentojn, sonigas amikan muzikon, kuŝiĝas kaj kovras min...

            ĉimomente, mi sentas, ke la patrino, kiun mi teksis por mi, prenas min  ĉebrusten kaj endormigas min.

 

175.

           mi trovis malgrandan blankmetalan krucifikson ĉe la enirejo de la kokinejo. mi sentas tion, kiel bonan aŭguron, eĉ se mi ne kredas, je nenio mi kredas. en ĝi devas ekzisti ia ajn energio. mi lokas ĝin en mia poŝo, al mi demandante, kie mi povus lasi ĝin definitive. iom poste, mi trovas alian krucifikson, same kiel la unuan, en la fenestro de la vizitĉambro. la sama grandeco sed kun malsama dezajno. ĉi koincido intencas paroli al mi pri nekomprenataj aĵoj. mi lokas ĝin en alia poŝo, imagante la samon, kion mi jam imagis, aldonante ian esperon. je la sekvan tagon mi memoras ilin kaj portas ilin en mia mano dum mallonga tempo. eble mi lasos unun en la bieneto kaj alian en la apartamento, kiu scias, unu en la laborejo kaj alia en la mansako. mi ne decidas.         

          post kelkaj momentoj, mi konkludas:

           mi volas esti ankaŭ primitiva, superstiĉa kaj kultivisto de misteroj, kiujn mi neniam komprenos. sed ke ili estu sanaj misteroj, ne la bildo de oferita viro. mortinta. kvankam ili diris, ke li reviviĝis. aŭ li ne reviviĝis aŭ li ne mortis. mi permesos al mia interna besto kredi je elfoj, feoj kaj sangavidaj buŝoj, kiuj intencas atingi la vivon de mia korpo sed ne la kredon de eterneco rilate tion, kio ne ekzistas. estu praa religio de la vivo, ne la malsana tranco de masoĥista popolo.

           mi ilin ĵetis antaŭ katolikan papervendejon.

           kaj nun, kelkan tempon poste, mi demandas kun scivolemo: kiu kunportis ilin en mian spacon? pro kiu celo?

  

176.

           mi daŭre pensas pri tio, kion mi skribis pri vulgareco. vulgareco aŭ ne, kio ajn estas la termino, jen tio, kion mi povus nomi ebla ago. mi pensas pri unu el miaj plej kultivataj agoj eblaj: malĉasteco. mi nur diru ke, kiam mi tiele agas, mi estas antaŭ mi mem. se mi serĉas sperton,de mi konsideratan kiel necesan, uzante iun kiel nuran objekton, ĉi tiu kompatindulo ne estas iu, kiu kapablus montri al mi tion, kio mi estas: mi estas sola en mia serĉado. en mia infana scivolemo, en mia malico, en mia ĝuo.

           mi pensas, ke oni nomu ĉi tiujn miajn eblajn agojn, vulgareco. ili ne estas, por mi.

           vulgareco, por mi, estus plenumi tiajn agojn antaŭ aliulo.

           ĉu skribi pri ĉi tio, kiel mi faras, estas vulgara?

           mi ankaŭ agnoskas la eblon ne konsideri la partoprenon de aliaj kiel vulgaran, supozante tion kiel superi limojn. kio decas? kio ne decas?

  

177.

           dum mia adolesko, la deziro pri masturbado fariĝis granda turmento. jen la stulta kondiĉado, kiun katolikismo trudis al mia animo. mi bezonas esti forta, mi devas rezisti, mi ne rajtas, mi bezonas esti forta ...

           sed mi vekiĝadis antaŭ tagiĝo. mi tremadis, miaj kruroj batadis unu kontraŭ la alia, mi vidadis min viktimo de neeltenebla tensio kiel la plej streĉata kordo. neniu violona arko prenus muzikon de ĉi tiuj kordoj kaj neniu militista arko pafus sagojn per ili, ĉar, antaŭ tio, la animo rompiĝus de interne.

Atualizado em ( 09 - 09 - 2020 22:20 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 117