Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 705585
Retumante
Nun estas 6 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 181, 182 kaj 183.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  181, 182 kaj 183.

 

 181.

          B... anoncis, ke ŝi gravediĝis. estis rapida, malvarma, mallaŭta konversacio, senigita de ia vualo, kiu orumus ĝin, altigus ĝin, eĉ se estus nur por kovri ĝin per pudoro. kaj ŝi diris, ke, tute certe, mi estas la patro.

           la vortoj nur preterpasis min, flugante. ĉi vortoj ne kunportis al mi la kronon de la vero, mi sciis. ili estis sklavaj vortoj, sub la jugo de nekonataj intencoj, paradantaj antaŭ malsincera propono. tion mi sentis. kaj eĉ hodiaŭ mi scias, ke tiele estis.

           ni eligu ĝin, ĉu ne?

           evidente. tio estas multekosta.

           estas rimedoj.

           mi certis ke la filo ne estis mia. la ludado daŭradis. mi sukcesis iom da mono, ŝi anoncis la tagon, io komplikiĝis, ŝi iris al hospitalo kaj mi vizitis ŝin.

           vortoj venadas kaj iradas. pli da vortoj venis de ŝi al mi ol de mi al ŝi. de mi nur vundata silento, mi sentas, ke mi traktas kun delikata mensogo.

           ĉu tiuj eksperimentaj orgasmoj fekundigintus iun nepromesatan estaĵeton? mi sciis tion, ke, kvankam ŝi insistis, ke ŝi nur dormas kun mi dum tiuj tagoj de niaj renkontiĝoj, dirante, ke eĉ kun la edzo ŝi faras nenion, mi sciis, mi sentis, mi intuiciis, ke mi ne estis la sola eniranta en tiun malgrandan universon sen ia mistero.

           tiele, okazis iam en mia vivo, ero da neamataj amoj, kiu rezultis feton, certe ne mian, kaj kiu finiĝis per aborto, kiun mi ne agnoskis, ĉar mi aŭdis voĉon, kiu venis el nenie, sed kiu donis al mi la certecon, ke mi ne faris filon. post tio, silento sen bedaŭro.

           forgeso.

 

 182.

          kaino multe perturbis min. mi opiniadis ĝin, kiel la plej bona libro, mia tragedieto. mi vere emociiĝis dum relegado, mi imagis la tekston sur teatra scenejo, kun metafizika scenaro kaj muzika akompanado, en kiu ĉiu rolulo estus identigita per aparta instrumento. mi desegnadis strange malplenajn scenarojn, grandegajn.

            mi memoras, ke, dum la verkado de la teksto, mi provis ŝanĝi la vortordon, serĉante novan ritmon ene de la prozo. poste, relegante, mi sentis, ke la procedo rezultis tre nenatura.

            antaŭ nelonge mi pensis pri detruado de kaino kaj protesilao. mi  denove ilin relegis kaj decidis pri ne detruo. ili estas malaltgradaj, fragilaj, ne spontaneaj, sed ili signifas mian pasintan momenton, transformitan en etajn pecojn de mia hodiaŭo, ligilo kun tio, kio porĉiame perdiĝis, sed neniam perdiĝos.

            mia dua libro estis protesilao.

  

183.

           kiom da jaroj mi havas? neniu aĝo!

            mi lernadas la mondon. se, en kelkaj momentoj mi estas maljuna kaj revokas malnovajn eksperimentojn, kies memoro jam estas em duona nebulo, en aliaj, mi estas metilernanto de la sorĉista mondo. mi ne timas. mi volas timi la timon, ne timi la vivon. ĉu tiu pri vivo ampleksas nur la konatan kontinenton? aŭ  ni devas kuraĝe nin riski enen de la nepardonemaj maroj de la freneza fantazio? eble, ili estas nur ordinaraj maroj, kiel tiuj de ĉi tie.

            "plus ultra"! "semper"! ne al la "nec".

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 178, 179 kaj 180.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  178, 179 kaj 180.

  

178.

           mi eltrovas je la aĝo de kvardek jaroj, kion signifas iĝi ebria. mia patro estis alkoholulo, la imago pri tio, kion signifas iĝi ebria, estis sinistra kaj minaca laŭ mia timema komprenado. por faciligi la senton de venko super la malvirto, mi konstatadis, ke ĉiuj trinkaĵoj havas malagrablan guston. ili portas iom da infero ene, ĝuste kiam ili transiras la gorĝan sojlon. do mi estas virta dum mi ne trinkas alkoholaĵon. mi ne sekvas la vojon de eraro, kun mia sindeteno. mi kapablas.

           nur la vino perturbas min.

           la vino kapturnigas min, la koloroj saltas el ĉio kaj ĝi estas tiel dolĉa kiel la mitologiaj legendoj. la vino ĵetas min malantaŭen, al la malnovaj tempoj plenaj de magio, nesekureco kaj mirego. la vino memorigas min pri girlandoj de bonodoraj floroj, haroj konvulsiataj pro duonsvenantaj karesoj, buŝoj kun la odoro kaj gusto de vinberoj. okuloj, kiuj ankoraŭ intencas vidi la brilon de la mondo, sed peze malfermiĝas kiel sub vintraj litkovriloj. agrablaj seksmembroj, ne koleraj kaj plenaj kaj armataj por ankoraŭ plia orgasmo; sed sufiĉe duonŝvelinta por sin montri vivantaj; kaj sufiĉe kvietiĝataj por esti kisataj en ilia duondormemo.

           vino invitas min transiri la tre larĝan markolon, kiu kondukas al la granda maro.

           antaŭe, mi timis la grandan maron. mi ĉiam haltis antaŭ la sekva glaso. mi ĉiam kredis, ke mi venkis.

  

 179.

           kelkfoje, dum mi aŭskultas ian muzikon, unun el la plej damnitajn, kreitan de unu el tiuj viroj, el la plej timegigaj, kaj mi pensas pri ĉi tiu mia amo, pri ĉi tiu plej freneza amo, kiu atakis min dum ĉi tiuj lastaj monatoj, ĉi tiuj plej frenezaj monatoj...

           je ĉi-foje mi ploras. kaj mi ne kapablas pensi. ja, mi nur kapablas plori.

           poste mi pensas:

           antaŭe mi jam sentis ĉi emociojn. pro la unua amo, mi ploris, mi ploris pro la dua, pro la tria ... kaj nun mi ploras pro Z.... m rimarkas, ke io ripetiĝas. mi ne plu estas tiu, kiu antaŭe ploris, tion mi scias, mi pensas, ke mi scias. mi ŝatus scii, ke li ne plu estas mi. sed restas ene de mi la memoro pri tio, kion mi antaŭe vivis,

           kaj mi konkludas, ke mi ripetas la vivon.

           kiel bela kaj profunda ĉi tio montriĝas! mi ripetas la vivon! mi estas ripetanto de la vivo; la vivo sin permesas esti revivata de mi, pere de mi! ne la vivo, sed mia vivo.

           mia vivo intense revenas. Z..., Z..., ĉio pasinta, ĉio sentita, ĉio preskaŭ sin transformanta en nebulon, vi aperas kaj vekas en mi la kanzonon pri tio, kion signifas vivi unu tagon plian.

           nova amo estas kiel denove vekiĝi.

           vekiĝi al nova tago.

           lumo de mia nova tago, Z..., lumo, lumaĵo.

  

180.

            mi denove vivas.

            mi retenas la okazaĵon. ĝi masakras min per sia festa ĝojo kaj siaj baraktantaj deziroj. mi amas.

Atualizado em ( 01 - 10 - 2020 13:30 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 171, 172, 173, 174, 175, 176 kaj 177.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  171, 172, 173, 174, 175, 176 kaj 177.

 

171.

            besteca estu mia seksemo, por nutri mian amon per mia plej vivanta instinkto.

            besteca estu mia koro, por ke ĝi senpune rezistu al la detruiga koncepto pri pieco.

            besteca estu mia buŝo, por gustumi la sangon de mia amato.

            bestecaj estu miaj ungoj, por veki en lia korpo la furiozon de mil kaj unu deliroj.

            besteca estu mia seksorgano, por turmenti mian amaton per deziro pli potenca ol tiu de la apokalipsa dio.

            besteca estu mia korpo, por gastigi la sirenojn de lia frenezo.

            besteca estu mia ebrieco, por ke ĝi kreu tumultojn pli fortajn ol la sono de ĉiuj trumpetoj de ĉiuj anĝeloj.

            mi liberigis la enkarcerigitajn bestojn, kiuj kuŝadis en la fundo de mia koro, kaj jen mi atingis la landon de feliĉo!

 

172.

           Z..., mi amas vin. 

173.

           homoj de la mondo! kial vi paradas ene de ĉi granda malĝojo, fermitaj buŝoj , koroj en kaĝoj kaj seksoj viŝitaj el siaj plej grandaj deziroj kaj dronitaj de viaj neelteneblaj orgasmoj?

            kial vi ne krias la lastan krion?, kiu fariĝus via unua krio!

            kion vi atendas?

            daŭrigi ene de via morto? eĉ post via morto?!

 

174.

            mi malrapide starigas tion, kio fariĝos mia domo. mi metis la tegmenton, mi martelas pordojn kaj fenestrojn, mi segas detalaĵojn nenecesajn; por mi, tamen, nepre necesajn. ĉio estas malrekta, rustika kaj neperfekta, sed mi ŝatas ĝin laŭ ĉi maniero, ĉar mi volas ĝin mia, limigita de la neperfekteco, kiu atingas miajn manojn. perfekteco, ĉi tie, estas revinti ĝin, aldacinti pri ĝi, transforminti ĝin el sonĝo en domon.

            mia lulilo.

            mia tombo.

            nun mi alkutimiĝis al ĝi, al ĝia akvo, kiun mi igis suprenveni el la kaskadeto, ĉiam je mia dispono, al ĝia ligna odoro, al ĝiaj insektoj, al ĝia konstanta polvo kaj ĝiaj breĉetoj. mi alkutimiĝis.

            sed ne tute. meze de la nokto, kiam mi alvenas en la mallumo, mi ekbruligas la kandelojn aŭ la lanternegon, trinkas akvon, brosas miajn dentojn, sonigas amikan muzikon, kuŝiĝas kaj kovras min...

            ĉimomente, mi sentas, ke la patrino, kiun mi teksis por mi, prenas min  ĉebrusten kaj endormigas min.

 

175.

           mi trovis malgrandan blankmetalan krucifikson ĉe la enirejo de la kokinejo. mi sentas tion, kiel bonan aŭguron, eĉ se mi ne kredas, je nenio mi kredas. en ĝi devas ekzisti ia ajn energio. mi lokas ĝin en mia poŝo, al mi demandante, kie mi povus lasi ĝin definitive. iom poste, mi trovas alian krucifikson, same kiel la unuan, en la fenestro de la vizitĉambro. la sama grandeco sed kun malsama dezajno. ĉi koincido intencas paroli al mi pri nekomprenataj aĵoj. mi lokas ĝin en alia poŝo, imagante la samon, kion mi jam imagis, aldonante ian esperon. je la sekvan tagon mi memoras ilin kaj portas ilin en mia mano dum mallonga tempo. eble mi lasos unun en la bieneto kaj alian en la apartamento, kiu scias, unu en la laborejo kaj alia en la mansako. mi ne decidas.         

          post kelkaj momentoj, mi konkludas:

           mi volas esti ankaŭ primitiva, superstiĉa kaj kultivisto de misteroj, kiujn mi neniam komprenos. sed ke ili estu sanaj misteroj, ne la bildo de oferita viro. mortinta. kvankam ili diris, ke li reviviĝis. aŭ li ne reviviĝis aŭ li ne mortis. mi permesos al mia interna besto kredi je elfoj, feoj kaj sangavidaj buŝoj, kiuj intencas atingi la vivon de mia korpo sed ne la kredon de eterneco rilate tion, kio ne ekzistas. estu praa religio de la vivo, ne la malsana tranco de masoĥista popolo.

           mi ilin ĵetis antaŭ katolikan papervendejon.

           kaj nun, kelkan tempon poste, mi demandas kun scivolemo: kiu kunportis ilin en mian spacon? pro kiu celo?

  

176.

           mi daŭre pensas pri tio, kion mi skribis pri vulgareco. vulgareco aŭ ne, kio ajn estas la termino, jen tio, kion mi povus nomi ebla ago. mi pensas pri unu el miaj plej kultivataj agoj eblaj: malĉasteco. mi nur diru ke, kiam mi tiele agas, mi estas antaŭ mi mem. se mi serĉas sperton,de mi konsideratan kiel necesan, uzante iun kiel nuran objekton, ĉi tiu kompatindulo ne estas iu, kiu kapablus montri al mi tion, kio mi estas: mi estas sola en mia serĉado. en mia infana scivolemo, en mia malico, en mia ĝuo.

           mi pensas, ke oni nomu ĉi tiujn miajn eblajn agojn, vulgareco. ili ne estas, por mi.

           vulgareco, por mi, estus plenumi tiajn agojn antaŭ aliulo.

           ĉu skribi pri ĉi tio, kiel mi faras, estas vulgara?

           mi ankaŭ agnoskas la eblon ne konsideri la partoprenon de aliaj kiel vulgaran, supozante tion kiel superi limojn. kio decas? kio ne decas?

  

177.

           dum mia adolesko, la deziro pri masturbado fariĝis granda turmento. jen la stulta kondiĉado, kiun katolikismo trudis al mia animo. mi bezonas esti forta, mi devas rezisti, mi ne rajtas, mi bezonas esti forta ...

           sed mi vekiĝadis antaŭ tagiĝo. mi tremadis, miaj kruroj batadis unu kontraŭ la alia, mi vidadis min viktimo de neeltenebla tensio kiel la plej streĉata kordo. neniu violona arko prenus muzikon de ĉi tiuj kordoj kaj neniu militista arko pafus sagojn per ili, ĉar, antaŭ tio, la animo rompiĝus de interne.

Atualizado em ( 09 - 09 - 2020 22:20 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 163, 164, 165, 166, 167, 168, 169 kaj 170.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  163, 164, 165, 166, 167, 168, 169 kaj 170.

 

163.

          birdo enkarceriĝas en la kaĝo de mia koro. ĝi afliktiĝas kaj timas. ĝia brusto montras vundojn kaj ĝiaj flugiloj estas lacaj. ĝi vundiĝis pro la kvanto da flugadoj kontraŭ la rustajn stangojn. la sango venenata kaj nigra koaguliĝis  kaj pezigas ĝiajn malpurajn plumojn. ĝi gutas dika kaj solida, sin miksante kun la fetora malpuraĵo, kiu algluiĝis al ĝiaj akraj ungoj.

           mi volus liberigi ĝin, mi tre ŝatus liberigi ĝin.

           sed mi ne havas la ŝlosilon.

           birdo enkarceriĝas en la kaĝo de mia koro. ĝia beko fendiĝis pro multaj bekadoj sur la ora pendseruro. ĝia fendita beketo multe doloras kaj ĝi subite haltas, spiregas, lacege skuiĝas, ŝanceliĝas kaj rekomencas la atakojn. ĝi scias, ke libereco sin kaŝas en la ora pendseruro. ĝi scias, ke la magia ŝlosilo, pli ol ĉio, estas la ŝlosilo de la mistero.

           mi volus malŝlosi la pendseruron. mi tre ŝatus malŝlosi ĝin.

           sed mi ne havas la ŝlosilon.

           birdo enkarceriĝas en la kaĝo de mia koro. kelkfoje, febra kaj senforta, laca pro senutilaj flugadoj kaj doloraj bekadoj, ĝi kuntiriĝas, ŝrumpiĝas, frostotremas kaj ellasas omenan kaj hidan plorpepadon, kiu kreskas interne de mi kaj venas por tute vundi la orelojn de mia intelekto. estas pli ol ĝemado, estas krio pri morto, estas eksplodo, kiu minacas ruinigi mian tutan sekurecon. kaj mi, ĉi tie, de ekstere, febra kaj senforta, laca pro flugadoj kaj bekadoj, mi kuntiriĝas, ŝrumpiĝas, frostotremas kaj ploras.

           mi volus liberigi min. mi tre ŝatus liberigi min.

           sed mi ne havas la ŝlosilon. 

 

164.

           mi finfine foriris el riodeĵanejro. jen mi en la buso, ale al kuritibo. mi devas alveni je la oka matene, sed la buso alvenas antaŭe, ĝi haltas  kaj, rigardante tra la fenestro, mi vidas preĝejon. mi imagas, ke ankoraŭ restas longa vojo kaj mi denove kuŝiĝas, sed iu kriegas, ke ni alvenis.

            ĉu jam?! ĉu mi ne povus atendi iomete pli?

            kial certaj destinoj venas antaŭ ni tiom antaŭ la ĝusta horo?

 

165.

           demando:

           ĉu iu el miaj sekretaj amor-renkontiĝoj valoris la penojn?

           unua respondo: ne!

           mi jam seksumis kun multe da junuloj! estas tiuj, kiuj instruas al mi novajn manierojn ami, estas tiuj, kiuj lernas de mi (tamen ĉi tio ne estas amo). estas tiuj, kiuj timigas per siaj suspektemaj kaj sondantaj rigardoj, estas tiuj, kiuj sin donacas kun senkulpa nedefendemo. estas tiuj, kiuj serĉas trovi ene de mi leĝeran respondon, kiu trankviligus iliajn dubojn, estas tiuj, kiuj uzas manojn kaj buŝojn kaj genitalojn nur por pli rapide pasigi sian momenton. ili estas ĉi tie, ili estas tie, ili estas nun, ili estas poste. tamen neniu venis al mi por kunresti. egale, mi ne atingis ilin por kunrestado, ankaŭ mi.

           ofte mi lernas iliajn nomojn, aŭ ilin ekaŭdas, sen ilin lerni, ĉar mi forgesas ilin la sekvan matenon.

           ne estas homo, tiu, kiu havas neniun nomon.

           amo ne estas renkonti, senvestigi sin kaj provoki kaj ricevi orgasmojn, sur la manoj, sur la ventro, inter la femuroj, en la buŝo aŭ en la anuso. tute ne gravas. ĉu tio estus orgasmo?

           kiu estas la plej kompleksa formo de memmasturbado?

 

166.

           figeto estas dolĉa kun mi. neniu besto iam rigardis min kiel tiu eleganta, milda ĉevalo. kelkfoje ĝi plendas, minacas mordi, kaj jam delikate kalcitris min sur la genuo, kiel averto. kiam ajn tio okazas, okazas ĉar li sentas minacon al tio, kio konsistas ĝia limigata libereco. figeto estas bela kiel ĉevalo kaj havas okulojn, kiuj rigardas min kiel enigmojn, je malfacilaj respondoj. aŭ je respondoj tra enigmoj.  

            ĝi ne pensas, mi scias. mi ankaŭ scias, ke ĝi ne intencas.  ĝi eĉ ne prezentas eblaĵojn. figeto nur rigardas.

            mi ankaŭ rimarkas, ke ĝi ne perturbiĝas. nek montras sin konfuzita nek klopodas por ion deĉifri. nur rigardas.

            mi ankoraŭ diras, ke ĝi tute ne havas nocion, pri tio, kiu mi estas. aŭ kion mi povas fariĝi. ankoraŭ malpli, nocio pri tio, kio neniam estos mia eblaĵo.

            rigardas.

 

167.

           mi rigardas tra la fenestro kaj vidas min super etaj aŭtoj, kiuj disputas distancojn. neniu kredo tenus min en la aero kaj permesus min ŝvebi super ilin, kiel dio de legendo, por prigardi kaj protekti ilin. mi scias tion. se mi kredus je deliranta fido por doni al mi tiun eblon, kaj mi ĵetus min en la spacon, mi fariĝus pasto da ruĝa viando amasigita. tion mi scias.

            ili ankaŭ ne volas, ke dioj gardu ilin. nek protektu ilin.

            kio, finfine, tute ne gravas.

 

168.

           subite neŭza ekploras kaj diras, ke ŝi estas kondamnata. ŝi  havas leŭkemion, vorto nekonata por ni, kiu signifas sangan kanceron. kaj ŝia vivo fatale devas trairi la sojlon de apertaj pordoj kaj alproksimiĝi al la momento de fermitaj pordoj. ni, la neplenaĝuloj, ne sciis tion, kio devas esti limigata vivo aŭ mortkondamno.

            mi, je la aĝo de dek kvin jaroj, nur larĝe malfermis la okulojn kaj ne sukcesis demandi min kial suferas homo, kiun ni ne estimas, sed de kiu dependas ĝis la lasta guto de sango.

 

169.

           mi nur skribas kiam mi enamiĝas. mi neniam skribas, se mi ne estas enamiĝinta. klopodi deĉifri enigmojn ĉirkaŭ mia verkado estas strange kaj konfuze. mi scias pri apartaĵoj:

            mi ne ŝatas skribi sen forta impulso, tio kreas en mi grandan mallaboremon;

            mi tute ne ŝatas korekti tion, kion mi skribas. ĝenerale mi lasas la skribaĵojn je la sama formo, laŭ kiu ĝi kreiĝas;

            skribi, por mi, estas dionizeca ago, ne apoloneca. kompreneble, kun la tempo, mi alkutimiĝis al nepra kontrolo por eviti malĝustaĵojn aŭ obskuraĵojn. ne temas pri ekstrema dionizeca agado. skribo implikas la menson kaj dionizo abomenas la menson.

            mi ne ŝatas uzi vortojn, kiujn mi ordinare ne uzas. mi vortludas. mi volas diri, ke mi ne apartigas mian verkadon de mia parolmaniero.

            mi ne ŝatas skribi ĉi tiujn aferojn.

 

170.

           antaŭ longa tempo mi ne sukcesis trovi diferencon pri tio, kio estis fantazio. eĉ kiel adoleskanto, mi iafoje sentis, ke mi preterpasas la sojlon de la realaĵo kaj marŝas en koridoroj plenaj je nekontrolataj iluzioj. kaj mi daŭrigis. mi iris transe de tio, kio ŝajnis neakceptebla, ĉar mi pensis, ke deĉifri tiujn nekonatajn regionojn povus proponi al mi la posedon de la ŝlosiloj de potenco kaj libereco.

           mi ne scias per kia mekanismo estas io profunde primitiva ene de mi, kiu allogas min al potencoj ne imagataj de plej multaj homoj.

           mi ne kredas je dio. mi ne kredas je kristo. mi ne kredas je feinoj aŭ brazilaj folkloraj estaĵoj aŭ koboldoj.

           tamen mi sentas, ke vibras en la fundo de mia puto, tremas en la plej kaŝata kaverno de mia vivo, humile atendas ene de iu faldo de la animo, mi sentas, ke en ia faldo de la animo ...

           kaŝata forto, kiu havas min, ravas min, puŝas min, protektas min.

           sed ne apartenas al mi.

          ne apartenas al mi.

 

Atualizado em ( 02 - 08 - 2020 21:50 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 158, 159, 160, 161 kaj 162.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  158, 159, 160, 161 kaj 162.

 

158.

         la unuaj monatoj de mezlernejo estis la plej turmentata periodo de mia vivo. hodiaŭ mi perceptas la diferencojn, kiuj dolorigis, senvualigas iliajn kaŭzojn, eltrovas iliajn pravigojn kaj ekvidas iliajn kialojn: tiuj nesekuraj adoleskantoj, dependantaj de memfido kiel maskloj, sentantaj la manko je konfirmo de iliaj supozataj normalecoj, timantaj la eblecon fariĝi pli ne amataj ol ne amataj ili jam estis, tiuj malfeliĉuloj trovis manieron, kiel sin apogi, por ne droni en siaj merdecaj vivetoj. iu, kiu povus esti kritikata, ridindigata, mokata, piedpremata, por prezenti al ili la kronon je mil elaĉetoj. tiu ulo estis mi. kaj la momento estis la horo de la nomvokado, ĉar, kiam mi respondis, mi tre mallaŭte paroladis - mi ĉeestas -. mi certas, ke mi ne paroladis afekteme aŭ eĉ laŭ ina maniero. mi nur mallaŭte paroladis. por ili, tamen, tio estis ies malforta flanko, eĉ se ne malforta. ili atente atendadis la momenton, kaj kiam ekflagradis la diskretega eksplodo, varma murmuro ŝvebadis dum momento sub la kapoj de tiuj perditaj knaboj.

 

159.

         Z... atendas min ĉe la teatra pordo. mi alvenas, ni paroladas. trankvile. neniu tertremo minacas mian bruston. neniu aglo venas por kanti tion, ke ĝi disŝiros pecojn el mia karno per sia akra beko. do, sen tertremoj kaj sen agloj, mi ŝvebas antaŭ vi, knabo, strangece, aŭskultante kaj parolante. preterpasantoj alvenas, eniras, salutas rapide, rimarkas, ke ni denove estas kune. mi ne zorgas pri tio, kion povus pensi la preterpasantoj. sed mi pensas, ke mi fieras pro la fakto esti vidata kun vi. de kelkaj homoj, precipe. sed, mi klarigu, ne pro vanteco mi volas vin ĉe mi, sed nur ĉar mi volas vin ĉe mi.

 

 160.

         kiu estas la libro, kiu plej multe tuŝis min? la fratoj karazovij. ĝi instruis min pli ol la strangaj bibliaj lecionoj, ĝi trakuris miajn vejnojn per sango de sincereco, ĝi briligis miajn okulojn per veneno de la vero, ĝi akcelis miajn pojnojn per sia spegulo, kiu nek mensogas nek akceptas mensogojn, kuŝiĝis interne de mia stomako kaj tie firme fiksis la standardon pri daŭra ĉeesto. la verkisto instruis, ke oni devas havi kuraĝon por vivi, aŭ ni neniam konkeros la landon, kiun ni promesis al ni mem.

           mi nur ne konsideras ĝin kiel la absoluta libro, ĉar mi sentas ke mankas en ĝi iu mokpetolema volupto, pli gaja instinkta forto, iom da "pasolini". gruŝenka sugestas, sed por ni modernuloj, tio estas preskaŭ duoninfaneca.

           iom da "pasolini".

           ĉu la absoluta libro ekzistas? eble ne. eble eĉ ne estas la sumo de ĉiuj libroj iam ajn verkitaj.

 

161.

          mi ne ĉiam komprenas tion, kion mi skribas.

 

162.

           mi nur ŝatus kisi vian buŝon.

           nur kisi vian buŝon.

           sen brakumo aŭ seksumado. ke niaj lipoj alproksimiĝus. kune, dum mallonga tempo. mi prepariĝus al tuta estonteco. kun aŭ sen. mi eĉ ne scias.

           mi deziras.

Atualizado em ( 28 - 06 - 2020 12:24 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 117