Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 592042
Retumante
Nun estas 19 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata animo, ĉapitroj 76, 77, 78, 79, 80 kaj 81.

Malfaldata animo, ĉapitroj 76, 77, 78, 79, 80 kaj 81.

 

 076.

  bone estas, tre bone estas ĉi skribado pri tiaj aferoj. kun mia nuna lucideco, kun mia hodiaŭa trankvileco. bone estas memori ĉion ĉi, mi sentas ke mi min refaras iom post iom, el pecoj. mi estas tio. ĉu iu dubas? kio ankoraŭ devas veni? dum mi memoras, mi ne sentas fortan doloron. estas nur emociiga. ĉio, kio mi estas, malrapide venas supren. mia plej granda emocio, tamen, estas la momento, kiun mi vivas: mia pasio por mia amiko, mia terapio, la sento pri tio, ke mi produktas ion.

 

 077.

  mi scios kiel defendi min mem. mi parolas al ili, la imagataj roluloj, la terapia sesio ankoraŭ ne finiĝis.

 

           mi lernos pri tio, kiel esti orfo. mi lernos pri tio, kiel mi devas kreski sola. de nun, mi kalkulos nur je mi mem. mi ne estis tute detruita, ŝnurligita. ene de mi, kaŝita, atendadis ia vivopeco. ĝi kreskos kaj prizorgos la ceteron de tio, kio mi estas. aŭ eble estus ia malgranda flamo, kiu pligrandiĝas. mi ne plu timas vin, mi diras al la vidataĵoj. vi estas forsvenantaj fantomoj, kiuj malaperas kaj malpliiĝas de ekster tio, kio mi estas. mi apenaŭ sentas vin, vi estas kiel forpasintaj kunuloj. kaj mi, denove naskita, mi kreos mian manieron esti feliĉa. nur io mankas, mi nur devas malfermi la okulojn. ne devas esti malfacile malfermi la okulojn. malfacile estas naskiĝi, aŭ naski sin mem. nun mi povas malfermi la okulojn tuj kiam mi volos.

 

           tamen, estas ekstreme malfacile malfermi la okulojn kaj, silente, mi foriras el la podio de psikodramo.

  

078.

  mi estas sur turo, en verono, italio. mi ne kapablas memori, kiu turo estas. la tago endormiĝas, svenas, mortas. euĝenio estas apud mi. euĝenio, kiajn aferojn mi devus malkovri pri vi? de supre ni rigardadas la urbon plenan je malgrandaj lumoj. mi estas regata de absoluta emocio. estas pro tio ke Italio tro tuŝis min, verono perturbis min kaj euĝenio superis miajn esperojn. ni amikiĝis dum sekundoj, en la trajnstacio, vi alparolis ion al mi dum vi kaj mi atendadas, ke la fotoaparataro pretigu niajn fotojn. ni komencis babili, kaj dek minutojn poste ni estis sur la neĝo. “neve nella italia? perché no!” kun liaj grandaj okuloj kaj densaj nigraj haroj, sed precipe kun lia trankvila parolmaniero kaj gestoj plenaj je tenereco. io tre dolĉa flosas ĉirkaŭ ambaŭ ni. foje mi rapide tuŝas lin sur la ŝultro aŭ sur la haroj. mi sentas ke kreskas ene de mi la deziro ĉirkaŭbraki lin. sur la teraso de la turo, plurfoje ni marŝadas laŭ la parapeto, en peza silento, plena je streĉiĝo. ŝajnas ke ni ambaŭ konstatas, ke ni volas halti la tempon. ni ne volas malsupreniri, ankoraŭ ne estas horo por malsupreniri. estas nur la tempo por decido, estas volo de ĉirkaŭbrako en ni, ni bezonas, ambaŭ, decidi, kaj la tempo estas nun. tamen venkas la maldecido. ni rigardas unu la alian per okuloj plenaj je fajro, sed senmezura forto malpermesas ke mi etendu la brakoj.

 

          jen, li estas en iu flanko de la teraso, dorso turnita al mi, kaj mi estas ĉe la alia flanko. mi rezolute iras al li, estas momento por la brakumo. euĝenio turniĝas, vidas ke mi alproksimiĝas, mia koro deziras eksplodi, liaj okuloj pleniĝas je lumo. sed mi apogas min al la parapeto kaj rigardadas la malplenaĵon. sen vidi ion ajn.

 

          mia kuraĝo ne estis sufiĉa. ĝi estis nenia. mi ne brakumis lin kiel mi volis. kial? kial mi ne brakumis lin, kiel mi volis?

  

079.

           mi perdate survojas laŭ la stratoj de rio-de-ĵanejro. mi havas tekon kun kovertoj kaj duplikatoj kaj kvitancoj kaj fakturoj kaj leteroj. homoj timigas min. mi imagas mondon sen tiom da homoj. mi ordinare finas por marŝi sur la asfalto, proksime al la trotuaro. la trotuaroj min iritas, mi sentas ilin kiel homajn formikejojn. kiom da fojoj mi forgesas tion, kien mi iras, kaj mi miras pri trio, ke mi pene trovas min. mi eniras en ĉiujn librejojn. mi konas ilin detale. du ĉefaĵoj multe impresas min. la artaj libroj kaj la klasikaĵoj. mi foliumas la artajn librojn. mi havas la tutan tempon en la mondo. kaj mi trovas en la klasikaj libroj nomojn, kiujn mi jam konas pro studoj kaj referencoj: homero, dante, ŝekspiro, kamoens. ili multe timigas min. mi pensas, ke ili estas kiel la teatro: afero por riĉuloj. en tiuj tagoj, por iri al la teatro, oni devis vesti sin per kostumo kaj kun kravato. ni la malriĉuloj ne kuraĝis revi pri teatro. kaj, por mi, tiuj nomoj en la libroj, malgraŭ mia plena admiro, estis por riĉaj homoj.

 

 080.

           post la naskiĝo de Leonardo, mi kaj A... eltrovris libron, kiu instruas plani, sen absoluta certeco, kompreneble, la sekson de la filo. tio nur dependas de la fekunda periodo. ni legis kaj ni interkonsentis pri provo de knabinon. antaŭ leonardo, mi pensis kaj parolis pri kvar infanoj kaj ŝi konsentis. tamen, post leonardo, ni konsentis, ke estus du. paro, pareto. tiam, kiel antaŭe okazis, ŝi interrompis la prenadon de kontraŭkoncipaj piloloj. ŝi iris dum ferioj al belo-horizonto kun leonardo. mi iris poste, por rekonduki ilin hejmen. ĝojo kaj festo, kiam leonardo sciis pri mia alveno, pasigis la tutan tagon sidanta ĉe la pordego de la konstruaĵo, kie loĝis la avino. nokte, kuŝanta, plena je amo, mi permesis ke kresku mia tenereco kaj mia deziro. A... avertis, ne, ne, ni atendu la tempolimon. mi diris, ke ni atendos, ankoraŭ ne estas risko. mia deziro kreskis kaj mi ne interrompis ĝin, ne, ne, kaj mi permesis al mi konduki min al la vojo kiu fine estas nur unu vojo, ne, ne, meze de mia tremado mi pensadis, ke ne, ne okazos fekundigo, ne, ne, kaj eĉ se okazus, estu la filo aŭ filino, filo, iu alia en nia vivo, tuta, kompleta, viva.

 

          mi ripozis kaj dormis feliĉe pro mia petolo.

  

081.

           kiel scii pri vulgareco sen esti tuŝata de ĝi? estis tempo, kiam mi ekskuzis certajn agojn miajn, dirante ke, ĉar ili estas spertoj, mi riĉigas per ili miajn travivaĵojn. en mia projekto de vivo ŝvebis io kvazaŭ dirante, ke iu ajn sperto pli profundigos mian literaturon. do, se mi seksumos kun malsamaj homoj kaj kun ia ofteco, mi nur pliigus la nuancon de rakontaj ebloj. ĉi tio ne estas vero. mia libro apolono kaj hiakinto, kiu enhavas detalajn scenojn de seksumado inter du viroj, estis skribita en tempo, kiam mi ankoraŭ ne faris tiajn eksperimentojn.

 

          se mi lasas min impliki en vulgareco, estas nur ĉar ĝi allogas min. ĉar mi vidas nenian malmoralaĵon en tio, kion mi faras. mi scias, ke estas riskaj situacioj, mi riskas kun iom da prudento, por la gusto de plezuro. mi kaptiĝas je vulgareco, ĉar mi ne konsideras ĝin vulgaraĵo. vulgaraĵo estas ne legi, aŭskulti muzikon, kiu ne estas muziko...

 

          kiom da fojoj mi invitas junulon en la aŭton, sub la preteksto petveturigi lin, mi tuŝas liajn genitalojn kaj invitas lin al seksumado? multaj kaj multaj.

Atualizado em ( 09 - 05 - 2019 21:50 )

 

Malfaldata animo, ĉapitroj 70, 71, 72, 73, 74 kaj 75.

Malfaldata animo, ĉapitroj 70, 71, 72, 73, 74 kaj 75.

 

070.

 

la terapia sesio daŭras ... mi serĉas mian patrinon, mi ŝatus scii, kie ŝi estas. mi rekonas ŝin kiel la kapklinita virino, kiu klopodas por tiri la seĝon kun la malliberigita idolo. ŝi ankaŭ estas senpova. ŝi rigardadas min kaj malproksimiĝas. mi ja konkludas ke mi estas orfo. mi ne koleras rilate ilin. la loko iĝas pli malgranda kaj mi ĝigantiĝas. mi devas paroli al ili, brunetti insistas. mi levas mian vizaĝon, ankoraŭ kun la fermitaj okuloj, ankoraŭ kun miaj manoj sur la vizaĝo. do, mi adiaŭas mian patron, kaj diras, ke mi ŝatas lin. mi adiaŭas mian patrinon, kaj diras, ke de nun mi kalkulus nur pri mi mem..

  

 071.

 

kiujn kantikojn kantis mia animo?, kiaj ĉielaj vidaĵoj vundis miajn okulojn?, kiaj fulmobriloj lumadis ene de mi?, kiam mi prenis la buson al M... kaj tien iris por vidi W...? hodiaŭ ĉio ŝajnas al mi pala kaj duone silenta, se mi komparas tiun amon kun la amo al Z... sed tiutempe tiel estis: senmezura, absurde granda. tio estis ĉio, kio enhaviĝis en mi. mi kreskis, la dimensio de miaj pasioj kune kreskis.

 

         mi tre amis vin, etulo. mi revadis, revadis, revadis! mi deliradis post iu vorto, iu fluganta rigardo. laŭ mia grando, tiel estis mia sento.

 

         mi memoras pri ni, promenantaj al la monteto kiu kondukadas al la eta flughaveno. kelkfoje, man’ enmane.

 

         mi memoras pri ni, kuŝantaj en la verando, vi kun la vizaĝo sur mia ventro. subite viaj lipoj tuŝis mian ventron. mi ne rajtas diri, ke estis kiso, ĉar vi nur premis vian buŝon sur min. sed la sento de tiu tuŝo neniam forviŝiĝis.

 

         eĉ ne bezonis esti kiso. sufiĉis, ke estis kiel estis, vi kaj mi.

  

 072.

 

la sesio daŭras... nun, neŭza marŝas ĉirkaŭ mi, vipilo enmane. mi parolas al ŝi, mi ripetas, ke mi ne ŝatas ŝin, ke mi vivos la vivon, kiun mi volas vivi, virecan aŭ virinecan, mian, ne gravas, mian vivon kun mia etiko. kun muziko, kun desegnaĵoj, kun sentemo. ŝi ne plu timigas min. sufiĉus levi la manon kaj ĝin faligi sur ŝia imagaĵo. tamen mi ne faras tion, ĉar ŝi aperas kuŝanta antaŭ mi, malgranda, maldika, malsana, blanka, plena je suferado. tio, kio doloras ene de mi, do, estas la nekapablo batali kontraŭ ŝi ĉar ŝi estas malsana. mi laŭte diras tion. mi diras, ke ne estas agrabla por mi, ke ili ĉiuj estas mortintaj, ĉar mi ne povas ĵeti sur ilin, survizaĝen, iun filodeputino aŭ mi ŝatas vin aŭ mi sopiras por vi. sed ĉi tio ne estas ilia problemo, estas mia problemo, mi scios kiel min defendi.

 

 073.

 

post tiam, kiam ĉio okazis, mi rimarkis tion, kio okazis. mi sidiĝis en la unua vico, li estis en la tria. mi nenion sciis pri tio, kio devus okazi. du aŭ tri lecionojn poste mi supreniris kaj sidis proksime al kie mi supozis, ke li estas. sed frustre mi vidis, ke li estas tie, kie mi estis. mi revenis al mia loko la sekvan tagon kaj ni sidiĝis kune, V..., de tiam ĝis la fino de la tria jaro. du tutajn jarojn de halucina dediĉo. mia amiko, kiom da memoraĵoj pri vi, pri mi, kiom da pri ni, mi havas en mia koro... se mi volus memori nun pri la plej fulma, mi ne kapablus. mi permesos ke ĉi memoraĵoj suprenvenos laŭ sia ordono. kiel sendependaj birdoj, kiuj volas flugi; ilian flugadon, ne la mian.

 

  074.

 

          mia flugado jam okazas. mi ŝvebas super ĉi maro de memoraĵoj.

  

075.

 

          Z..., mi amas vin.

Atualizado em ( 17 - 02 - 2019 21:09 )

 

Malfaldata animo, ĉapitroj 64, 65, 66, 67, 68 kaj 69.

Malfaldata animo, ĉapitroj 64, 65, 66, 67, 68 kaj 69.

 

 064.

 

          la terapio daŭras, jen, mi en terapio. mi reprenas la lokon sur la tapiŝon kaj ripetas mian bildon. brunetti demandas al mi, kiu el la du sentoj estas la plej forta, ĉu iu preĝanta, ĉu iu por esti oferata. mi sentas ke ambaŭ. iu preĝas, kaj poste estos oferata. tiam, mi komencas senti la templon ĉirkaŭ mi, mi estas en la centro, por morti. homoj marŝas ĉirkaŭ la rondo, gvatante min. virino dekstre de mia ŝultro promenas, iras kaj revenas kaj rigardas min kun rankoro. iom post iom ŝi transformiĝas en neŭzan, mian pli aĝan fratinon. estas malamo en ŝia maniero marŝi. mi parolas pri ĉi aferoj al brunetti, li demandas, ĉu mi volas paroli kun ŝi, mi timas, sed li insistas, ke mi parolu; mi apenaŭ sukcesas diri, post longa silento kaj tre malfacile: mi ne ŝatas vin.

 

          mi estas ĉi tie kun vi, li diras. daŭre parolu. aŭ ĉu eble vi timas paroli?

  

065.

 

          mi aŭdas kanzonon de violeta parra, mi estas enamiĝinta al Z... ĉi tiu virina voĉo scias tion, kiel vundi. mi estas malĝoja ĉar mi estas sen Z... mi ĉiam malĝojas ĉar mi preskaŭ ĉiam estas sen Z... mi ne volas plendi pri io ajn rilate ĉi grandan amikon. mi scias, ke li donas al mi multon el la tempo, kiun li havas. Mi estas malĝoja kaj violeta parra tranĉas min je pecetoj, por proponi al la vivo, eron post ero. mi rigardas la kovrilon de la disko, ŝiajn profundajn okulojn kaj ŝian buŝon torditan pro amareco. mi eksciis, ke ŝi mortigis sin kaj iu diris al mi, ke ŝi mortigis sin por viro pli juna ol ŝi. mi estas kvardek jaraĝa, Z... estas dek sepa. dudek tri jaroj estas ĉio, kio apartigas nin. ni estas amikoj, ni ĉiam estas kune, kiam ajn li povas, mia animo apartenas al li kun multe da grandeco, li sin donas al mi per riĉaj pecoj de sia jam grava vivo. mi rigardadas la okulojn de violeta parra kaj aŭdas ŝian voĉon de malĝoja knabino. "run run se fue pa'l norte" (run run forvojaĝis norden), ŝi kantas; mi legas la tekston de la kanzono kaj perceptas la grandon de la katastrofo, kiu sin kaŝas ene de la kanzono.

 

         kaj mi ekploras.

 

         mi ploras por violeta, mi ploras por mi mem. mi ploras ĉar mi estas emociiĝinta ĉar mi amas al Z... kiel mi amas. mi ploras ĉar mi ne komprenas kial ŝi mortigis sin pro amo. oni ne mortas pro amo, violeta, virino veninta el la steloj. oni ne mortas pro amo. oni vivas pro amo.

 

         mi ploras, ĉar ŝia kanto min plorigas. mi ploras ĉar mi amas. ĉar mi vivas por amo.

  

066.

 

          kaj la terapio plue daŭras. do, mi rimarkas la alian virinon apud la unua. ŝia vizaĝo ne estas klara, ĉar ŝi la tutan tempon rigardas suben. ambaŭ virinoj klopodas por treni, ĝis la loko kie mi estas, tipon de rulseĝo. sidanta en ĉi seĝo, estas idolo, viro, kiu estas ĉirkaŭligita per ledaj rubandoj. oni ne povas vidi la vizaĝon aŭ la korpon, ĉar la rubandoj ĉirkaŭvolvas lin. strange, ĉar la virinoj alportas lin al mi, sed la seĝo rulas reen al la fundo de la templo, loko ne lumigita. ili ripetas la provon kaj ĉiufoje la seĝo reiras.

 

         mi scias, ke la viro tute volvita estas mia patro. mi rakontas al brunneti pri ĉi tiuj aferoj, kiujn mi sentas. li insistas, ke mi daŭre parolu al neŭza.

 

         subite, la idolo, kiu estas mia patro, rompas la ledajn bendojn kaj aperas kiel viro, staranta, kapklinite, rigardante min tute senpova . li foriras, kun siaj mantelo kaj ĉapelo. brunetti demandas, ĉu li ne povis helpi min. mi diras, ke li scias pri sia nekapablo helpi min. mi vere estas orfo. mi scias, ke mi ĉiam devos kalkuli nur pri mi mem.

  

067.

 

          leonardo min nomas "papata" kaj restas la tutan tempon ĉe mi, kiel kokido, apud sia kovanta patrinkokino. estas horo por mia vespermanĝo. A... servas min, mi sidiĝas kaj komencas manĝi. kiel kutime, je ĉiu plenforko, li malfermas sian buŝon kaj parolas ah! kaj mi donas al li iom da mia manĝaĵo. A... plendas: ĉi tiuj aferoj devas ĉesi, tio ne estas ĝusta, tio ne korektas, li devas lerni. kaj mi rifuzas al li la sekvantan porcion, kiam li faras ah! kun la buŝo malfermita. li komencas paroli aferojn, kiujn mi ne komprenas. li ripetas: mi kreskos, mi manĝos, vi petos, mi kreskos, mi manĝos, vi petos. je lia infanaĝo, li ne sukcesas klarigi tion, kion li sentas laŭ sia propra maniero. sed mi komprenas lin de la alto de mia doloro kaj mi sentas, ke mi ricevis ponardofrapon. mi neniam forgesis ĉi tagon kun ĝia suferiga leciono. mia filo, kresku kaj kompatu min. mi ne ĝuas tion pro masoĥismo. sed okazas, ke mi neniam ĉesis senti la doloron de tiu momento.

 

          nur tio.

  

068.

 

          kaj kiam bruno eniras en ĉi tiun rakonton? li ĉiam estis ĉe mia brusto, flavia venadis, etendadis siajn brakojn por kapti lin. bruno!, ŝi kriadis per tre akuta voĉo. haltu! flavia! li kriadis kaj brakumadis min forte. la tutan tempon bruno havas okulojn de sciureto kaj la rideton plenan je sankta infana malico. same kiel lia patro. same kiel mi, same kiel mi pensas ke mi estis, en la nokto kiam li estis generata.

  

069.

 

          mi estas en la tria jaro de mezlernejo kaj estas kolego, kiu persekutas min. li insistas, ke mi iru kun li al la necesejo. kien ajn mi iras, li estas apude. kelkfoje li tuŝas min, foje li provas ĉirkaŭpremi min. mi fuĝas kiam ajn mi povas sed la insisto estas tre malagrabla. kiam la situacio rezultas neeltenebla, mi parolas al la pedelo, mi volas studi dum ludtempo kaj iu kolego, f... j... p... o..., ĉu ne tio? ne lasas. la pedelo kondukas min al la ĉambro de la instruistoj kaj tie mi restadas dum kelkaj tagoj, legante ion. kelkajn tagojn poste, mi eltrovis la bibliotekon.

Atualizado em ( 17 - 02 - 2019 21:10 )

 

Malfaldata animo, ĉapitroj 59, 60, 61, 62 kaj 63.

Malfaldata animo, ĉapitroj 59, 60, 61, 62 kaj 63.

 

059.

 

          jen mi, en seminario de Manjumirimo, urbo de la ŝtato Minas-Ĵerajso. dum la tuta posttagmezo, mi babiladis kun kelkaj seminariistoj. mi travivadis la plej altan gradon de mia religia krizo. foje mi abomenis la eklezion, kulpigante ĝin pro mia suferado, foje mi pensis eniri en seminario je korpo kaj animo kaj fariĝi pastro. do, mi paroladis kun kelkaj seminariistoj dum la posttagmezo, pri filozofio kaj religio. mi tre fidadis je mi mem! mi fidadis je miaj konvinkoj! mi fidadis je tio, pri kio mi pensadis!

 

          okazis, ke ili kondukis min por dormi sola en grandega ĉambro. estis malvarma kaj mi tuj dormis.

 

          kiu teruro estis tiu, kiu min vekis?

 

060.

 

          en la tago, kiam mi iĝis kvin jaraĝa, mia patrino donis al mi lignan kokidon kun radetoj. eble en la tagon kiam mi iĝis ses. kvin aŭ ses, nek pli nek malpli. estis ŝnureto, per kio oni ĝin tiru. mi, etulo, iradis kaj venadis ene de tiu granda domo, sekvata de mia kokido. se estas pasintaj okazaĵoj, kiuj tuŝas, kelkaj tuŝas per la fajro de ĝojo. doloras la memoraĵo pri tiu etulo, kiu mi estis, tiranta sian kokidon kun tia feliĉo! tio okazis ja antaŭ longa tempo, tre longa tempo! la feliĉo estis tiel granda, tiel neelteneble minacanta, ke ĝi sufiĉus por krevigi neavertitan koron. ĉu eble mia koro rompiĝis je tiu tago? kiu scias, eble jes, ĉar mi neniam sukcesis forgesi la okazaĵon.

 

          mi memoras, ke la ĉeesto de mia patrino ĉirkaŭadis min dum la tuta tempo, eĉ kiam ŝi ne estis malproksime.

  

061.

 

          mi direktas min al la domo, kiu funkciis kiel bordelo. ruĝa lumo super la malfermata pordego, longa koridoro farita de ambaŭflanka foliaro, muziko kaj bruo malproksime, ene de la domo. mi atingas ĝin, sed ne eniras, mi daŭre marŝas, kun la koro tuŝata de la plej mortiga timo. mi decidas, ke mi promenos ĉirkaŭ la blokon por trankviliĝi kaj kuraĝigi min. dum la marŝo, mi pensas, ke tie estus la virino, kiu savos mian vivon el la eterna kondamno, iu kun dolĉa rigardo, kiu brakumus min kaj transformus min en viron. sed kiam mi alproksimiĝas al la ruĝa lumo, denove kaptas min la miro, la timo, la teruro. mi paŝas rekte kaj ĉirkaŭiras la blokon duan fojon kaj ankoraŭ trian fojon. kaj mi decidas iri hejmen por legi aŭ aŭdi muzikon.

  

062.

 

          mi, dum la terapio. mi sidas surplanke kaj parolas pri mia konfuzo: kiel mi fartas, senscio pri tio, kion pensi, kion solvi, kiel organizi min mem. mi atentigas pri mia sento kiel infano, perdita ene de grandega mondo, ene de aferoj, kiujn mi ne komprenas. sub la sugesto de la psikanalizisto brunetti *, mi kreas bildon pri mia konfuzo: kusenoj taŭge aranĝitaj sur la ronda tapiŝo. ni parolas pri tio, sed mi daŭre nenion komprenas. li sugestas ke mi mem prenu la lokon de unu el la kusenoj. mi forprenas kusenon, enkurbiĝinte genuiĝas, kaj permane kaŝas la vizaĝon. li petas al mi foriri, por ke li refaru la bildon kaj mi povu vidi ĝin de ekstere. mi diras ke li ŝajnas preĝanta homo. kaj ankaŭ iu en la centro de templo, por tuj esti oferata.

 * Antonio Roberto Brunetti.

 

063.

 

          la kiso kiun fernando donis al mi en la necesejo de la oficejo lasis tre fortajn markojn. la buŝo, kiu suĉis mian salivon, estis kiel la buŝo de terura drako, kiu voradis min vivantan. mi iĝis plena je teruro. tamen, konfuzaĵo inter konfuzaĵoj!, kial mia plezuro estis vekita en unu sekundo kaj mi tiel forte orgasmis?, kun la korpo plena je tremadoj! tiu kiso estis la sintezo de mia momento: kulpo kaj plezuro. esti kisata kiel mi estis, plenigis min per kompleta kaj absoluta feliĉo; min doni plena je plezuro, kiel mi donis min, igis min kulpa kaj malforta kaj kovarda kaj ignobla kaj malvirta.

Atualizado em ( 02 - 11 - 2018 13:34 )

 

Malfaldata animo, ĉapitroj 53, 54, 55, 56, 57 kaj 58.

Malfaldata animo, ĉapitroj 53, 54, 55, 56, 57 kaj 58.

 

 053.

 

          dum multe da tempo, kiam mi timadis, mi preĝadis: anĝeluson, patronian...

 

         poste, pro la influo de protestantismo, al kiu la granduloj min aligis (mi duonobstine rifuzis la publikan deklaron pri fido ĝis kiam ili ne plu aŭdacis sugesti ĝin), mi kontentiĝis kun la patronia. en ajna situacio de minaco pri paniko, la patronia aŭtomate kaj libere ĝermis ene de mi.

 

         mi havadis koŝmarojn, demonoj kaj monstroj, kiuj persekutis la mildecon de mia dormado: mi vekiĝadis kaj en la silento de la aflikta animo, torentis vico da patroniaj ĝis kiam la dormo...

 

         okazis, ke mi ŝanĝis mian opinion kaj dio ĉesis vundi min. mi ĉesis preĝadi, je la intenco kalkuli ĉiam pri mi mem. sed, kuriozaĵo! mi rimarkis, ke kiam mi havis koŝmarojn, mi preĝante vekiĝis, mi komencis preĝi ankoraŭ ene de la sonĝo.

 

         se mi ne vere kredas, kial mi preĝas? mi demandis al mi.

 

         post ĉi tiu pridemandado, mi neniam plu preĝante vekiĝis. mi foriris el la koŝmaro, malfermis la okulojn kaj rigardadis la mallumon. mi ne preĝis. kelkfoje mi ne kuraĝis malfermi la okulojn.

 

         kiom da infanoj loĝas ene de ĉiu homo? kiom da?

 

         mi ne preĝadis.

  

054.

 

          kia dolĉa sonĝo okazis al mi ĉi-matene: mi sidadis ĉe ronda tablo; apud mi, alice, la angla instruistino. antaŭ mi, Z..., mia amata amiko. tiam Z... metis miajn piedojn sur siajn femurojn kaj, tenante ilin, karesas ilin dum kelka tempo. ni ridetas, kia rideto de eterna dolĉeco! kaj kia preskaŭ preta feliĉo trafis min, post kiam mi vekiĝis. knabo, mia amiko, miaj piedoj sur viaj femuroj kaj vi tenis ilin trankvile kaj frotis ilin kaj karesis ilin. mi konas la detalojn, kiuj provokis en mi ĉi tiun belan sonĝon. sed mi ne volas kaŭzojn, kaŭzoj ne interesas al sonĝoj. estis kaŭzoj, sed ne estis la sonĝo mem. ĉi sonĝo estas filo de mia amo, ĉi sonĝo fariĝis per si mem.

 

          mia amata amiko

  

055.

 

          mi devas esti dek ses, dek sep jaraĝa. iu fantazio ĉiam persekutas min: mi irus sur strato kaj du pordoj malfermiĝus. en unu el ili, viro, en alia, virino. ambaŭ invitus min eniri kaj ami ilin. mi scias, ke mia deziro por la viro estas pli forta, sed, en mia fantazio, mi elektus la virinon. do, ekde tiam, mi pensis, ĉiuj miaj problemoj rilate sekson finiĝus. mi sentis min kulpa pro tio, kio mi estis.

      

 056.

 

          mi atendos ĝis kiam, bruno kaj leonardo komprenos ĉi tiun libron. nur tiam, mi havos kuraĝon publikigi ĝin.

 

057.

         

          manjuasuo, naskiĝurbo, ho, kiam mi vidis vin, post mia plenaĝo, vi tre konsternis min. malpura kaj malbela vilaĝo, plena je provincaj homoj, kiuj rimarkadas ĉiujn detalojn de ĉiu loĝanto. tiam okazis, ke mi renkontis W... dek unu jaraĝa. mi estis dek ok. malespero kaj doloro, kiam mi perceptas min ene de amo. kiu forto rabadis min? el kiuj internaĵoj mi estis kraĉata enen de ĉi tiu mondo?, ĉi mondo plena je neatenditaĵoj kaj punoj! li ne estis la unua viro, al kiu mi enamiĝis. mi ne dirus hodiaŭ, post tiom da okazaĵoj, ke tiu amo estus jes aŭ ne la plej granda amo de mia vivo. ĝi estis ja granda amo.

  

058. 

 

          je la aĝo de dek ses jaroj kaj dek monatoj mi komencis labori en "indústrias madeirit" ("madeirit" industrio). plentempa, bona salajro, mi vojaĝis de tempo al tempo, aĉetadis diskojn kaj librojn. je dudek jaroj kaj dek monatoj mi eniris post publika konkurso en la instituto de brazila reaseguro (irb). pli bona horaro, ĉar nur posttagmeze, pli alta salajro. multe poste mi malkovris, ke bona laborejo estas ora kaĝo. ĝi havigis al mi hejmon, vojaĝojn, manĝaĵon, bienon, subtenadon de du infanoj. sed mi ne estas mastro de mia tempo. mi tie pasigis miajn plej bonajn kaj plej malbonajn tagojn dum preskaŭ dudek jaroj. tie, mi skribis preskaŭ ĉion, kion mi skribis (krom la meso, skribita en la apartamento). la homoj restadas ĉirkaŭ mi kaj mi ĉirkaŭ ili. ili ne scias, tamen, la grandon aŭ la malgrandon de ĉiuj miaj doloroj aŭ ĝojoj. ni kunvivas de ŝelo al ŝelo. maloftaj estas la okazaĵoj, kiam montriĝas sangaj cerbaĵoj. nur amuzaĵoj.

 

          ne mia laborkapablon ili aĉetis, iam mi skribis. ili aĉetis mian tempon.

 

          tamen, mi ne scias, ĉu mi rajtas plendi.

 

(noto aldonita en 2014: La prezidanto fernando henrique cardoso, aŭ la partio psdb, elprenis pli ol duonon de la salajroj de emeritaj funkciuloj. Tio estis maldeca manovro, kontraŭlaborista krimo, por redukti la ŝarĝon je la privatigo de brazila instituto por reasekuro, vendata al banko itau'. Kelkaj  apelaciis ĉe la Labor-Tribunalo kaj ripetiĝis tio, kio ĉiam okazas en brazilo: la procezoj eniris en orbiton, nesolvitaj. La emeritoj mortas unu post la alia. La afekteme pretendema ŝtatisto faris la saman porkaĵon kun aliaj ŝtataj kompanioj. Kelkaj sukcesis malfari la krimon. La emeritoj de irb estas ĵetataj en rubujon, atendante la finon. Plago vizitu vin, prezidanto.)

Atualizado em ( 16 - 10 - 2018 12:38 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 113