Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 630502
Retumante
Nun estas 3 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 97, 98, 99, 100, 101 kaj 102.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 97, 98, 99, 100, 101 kaj 102.

 

 097.

          du tagoj en maratono de arto: korpa esprimado, mil diversaj dancoj, teatraj pupoj, emocioj je granda rapideco. kiom da tempo mi dormadis en tiuj antaŭaj tagoj? mia eta vivo estis kiel komputila funkciado: ĝustaj respondoj, absolute laŭ la antaŭe ekzistanta programado. Y... ŝvebas antaŭ mi kelkfoje, kun rideto de sendefenda anĝelo kaj okuloj de milda bestio. dum mi dancas kaj saltas kaj ludas, mi ne rimarkas, ke mi kuras ale al mia plej granda libereco. mi nenion scias pri la danĝero, kiun mi riskas suferi: la danĝero pri tio, esti feliĉa. feliĉo estas danĝera. mi ne rimarkas, ke mia koro kreskas, kaj, se mia koro kreskas, eble ĝi rompos la brustajn kirasojn. mi prepariĝas por suferi. por naski min mem. naski tion, kio estas mia plej propran memon. mi kuras, dancas, ludas, saltas al tio, kio estas nekonata de mi. 

  

098.

          la trajno kuras al Amsterdamo. mi eniras en germanajn landojn. laca, plena je etaĵoj aĉetitaj unu post la alia. doganaj policistoj envenas kaj petas la pasporton. estas iu alia en la kupeo. ili uzas ironian kaj evidentan agreson. ili ne kaŝas malestimon kaj humiligon. Ili ne scias, ke mi dum kvin jaroj studis la germanan lingvon. la du enirintoj rigardas mian pasporton. unu el ili foriras kaj tuj revenas kun aliulo, kiu devus esti estro, ĉar la uniformo havas kelkajn kromajn ornamaĵojn. " zwei brasilianer zusammen? nur eins!" fine ili foriras. tamen, dum la tuta vojo en germanaj landoj, unu el ili eniras, ŝaltas la lumon, rigardadas mian valizon ĝis kiam mi vekiĝas. mi vekiĝas kaj levas la kapon. kaj li malŝaltas la lumon kaj foriras. post iom da tempo ili ripetas la silentan scenon ... mi ektimadas ... tio daŭris ĝis la landlimo. li nur volis, ke mi vekiĝu kaj vidu lin.

 

         nenion pli mi volas paroli pri tiu incidento.

 

         mi nur diru, ke ĉiu popolo havas la policon elektitan per ĝenerala interkonsento. en brazilo polico torturas kaj murdas ĉar homoj apogas torturon kaj murdon. en germanio la polico estas germaneca: sugeste agresema kaj delikate perfortema.

 

         mi diros plie la jenon: se vi ne volas, ke ni metu la piedon sur vian perfektan landon, tute ne gravas: tamen, transformu tion en leĝon! sed forprenu de ĉi tie "telefunken", "volkswagen" kaj ĉion ceteran. kion vi pensas? ĉu ni estas malmultekostaj servistoj, forbaritaj de la salonoj de la sinjioroj?

 

 099.

          se mi devus nomi iun amikon, mi dirus, ke amiko estas X... neniam antaŭe mi tiom fidis je iu. eĉ nuntempe, tagoj post tagoj, ekde kiam mi ploradis por amo al li, nuntempe, kiam mia koro jam trankviliĝis, nuntempe, kiam mi amas lin per amo nure amikeca. mi scias, ke li neniam diros al mi: ĵetu vin de la supro de ĉi tiu klifo kaj mi tenos vin. mi scias, ĉar mi scias, ke li scias, ke li ne povos helpi min. sed se li dirus, en la paroksismo de ia frenezo, mi kredas, ke mi obeus lin, mi, ĉi tie, en la paroksismo de iu alia frenezo.

 

          kiel biblieca estas ĉio ĉi! mi ne ĉiam komprenas tion, kion mi skribas.

  

100.

          vi malatenteme estas en urinejo, kaj vi subite rimarkas du okulojn kiuj formanĝas vin de malproksime. estas iu, kiu rigardas vian tutan korpon, atentema al ĉiu eta gesto. Iu, kiu ne scias el la fundo de sia animo, kiel sin prezenti al vi, scias nur, ke vi estas tiu, kiu solvos ĝin. vi ektimas, vi finas rapide, vi eliras, iu akompanas vin, magnetigita, estas stranga miksaĵo de atako kaj timo. iu volas ataki vin per sia propra timo. vi lavas viajn manojn, via koro saltegas pro teruro kaj ekscito, vi pensas, meze de konfuzo, ke vi povas reiri tien, preni pecon da neceseja papero por viŝi la manojn, li daŭre estas tie, la tuta vivo enfokusigita al la okuloj. kaj en sia propra seksorgano, erektiĝanta kaj sinmontrema. vi pli forte ektremadas, la kruroj ŝanceliĝas kaj malfiksiĝas; vi ĉesas vivi, plena je miro.

 

         li rigardas vin trankvile. eĉ se vi ne alproksimiĝos al li, li scias, ke vi estas unu el ni, ke vi interesiĝas sed ankoraŭ ne decidis. en la estonto vi venos al mi, eĉ se tiu mio estos aliulo.

  

101.

          iun tagon, klara, la junulino de la sangtrempita kalsoneto, haltis antaŭ mi kaj demandis: ĉu mi povas kisi vin? mi rigardis ŝin miroplene.

 

102.

          dum pluraj jaroj de geedzeco, mia seksa vivo estis trankvila kaj agrabla. ni lavis nin, parfumis nin, kuŝiĝis. aferoj okazis en natura, spontanea sinsekvo, kuranta rivereta akvo. dum la geedzeco estis bona, bone estis seksumi.

 

          kiom da kreitaĵoj ekzistas ene de mi?

Atualizado em ( 02 - 09 - 2019 18:34 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 91, 92, 93, 94, 95 kaj 96.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 91, 92, 93, 94, 95 kaj 96.

 

 091.

 

           mi malŝparas mian tempon en librejo, mi eltrovras homeron, la odiseadon. mi senatente malfermas ĝin kaj surpriziĝas, kiam mi legas la nomojn de la dioj de olimpo. ĉu estas vero, ke ekzistas libroj, kiuj parolas pri ĉi tiuj estaĵoj? dum kelkaj tagoj mi amindumas la libron. ricevinte la salajron, mi aĉetas tiun homeron kaj ekdronas en maro da frenezaj aventuroj. mi tremadas pro feliĉo. mia kapo estas plena je fantazioj.

  

092.

 

         brunetti, la psikanalizisto, sugestis, ke mi faru genealogian arbon kaj parolu pri ĉiu persono. evidentiĝis al mi, ke la normoj, kiujn mi ricevis de mia familio, koncerne la diferencon inter seksoj, estas difinitaj pli-malpli tiele:

 

          esti viro signifas esti marĝenulo, ebriulo, perfortulo, diablulo. esti viro ne taŭgas. taŭgas esti hejmosida, obeema, afableta.

  

093.

 

         iam mi pensadis, ke la seksa akto signifadis la plej perforta inter la pekoj. seksumado kun virino estus fakto, kiu lasus spurojn pri miregiga pentado. mi nun pensas, ĉi tie, dum mi skribas, ke mi povus atribui nocion pri peko al ago, kiu, pro aliaj kialoj, timigus min.

 

          kal mi timadis? 

  

094.

 

         kiel dio manifestis sin en mia spirito? unue, ĝi estis tiu kompakta bloko de estaĵo ĉiopova kaj plena je furiozo, preta, kiun oni devigis min gluti. ĉi tiu nedigestebla afero laŭgrade sin transformis ene de mia mondo, ŝanĝita de miaj doloroj, polurita de miaj esperoj, eroziita de kreskanta skeptikismo. kristo fariĝis nur granda homo, kaj dio estis io simila al fonto de energio.

 

          la obstinego de mia koro, kiu insiste postulis al la diaĵo pardonon pri nemeritataj doloroj, la obstinego de mia koro daŭre postulis koherecon al ideo, kiu pli kaj pli malfacile sukcesis resti vivanta. tio, de ili nomata dio, finfine diseriĝis. honeste, mi ne bezonas ĉi tiun dion. pli honeste ankoraŭ, ĉi tiu dio ne ĝenas min. ĝi ne suferigas nek brilas.

 

          ĉi dio de ĉiuj homoj estas cikatriĝinta vundo.

 

          antikva, antikva...

 

          sencensaj markoj al kiuj mi jam alkutimiĝis.

  

095.

 

         mi estas dek kvar jaraĝa. "yo tenia catorce años y era orgullosamente oscuro", kantis neruda. mi estas sur la balkono en la kvartalo vila isabel kaj mi purigas banĉambran ŝankreton, kiun mi kuŝigis sur la plankon. dum mia purigado, klara, dek kvin-jaraĝa junulino, kiu loĝis en nia domo, venis por preni ion. ŝi haltis ekzakte super la ŝranko kaj mi vidas en la reflekto de la spegulo ŝian sang-trempitan kalsoneton. mi jam sciis tion, kio estas la menstruo. do, ĉu tio estas virino?, mi demandis al mi. la vidaĵo maltrankviligis min kaj persekutis min dum longa tempo. kiam mi pensis pri virino tio, kio venis al mia kapo, estis sangmakulita vagino.

  

096.

 

         V..., V... fojfoje mi klopodas por kompreni tion, kio okazis ene de via kapo, dum tiuj frenezaj tagoj de nia junaĝo, kiam ni babiladis la tutan tempon. ene de mi ĉio estis senduba. mi sciis, ke mi estas enamiĝinta al vi. mi sciis, ke mi ĉiam volas vidi vin. mi sciis, ke tuj post mia vekiĝo mi jam memoris vin, ke vi ekzistis. mi sciis, ke tute ne eblas mantuŝo, brakumo, kiso. iun vesperon, kiam ni adiaŭis, vi metis vian brakon ĉirkaŭ mian ŝultron kaj premis min kvazaŭ duonbrakumante. mia seksorgano vekiĝis furioza, mi tute tremadis kaj tion mi revivigis tagon post tago, miksaĵo de feliĉo kaj minacanta timo. mi ankaŭ memoras, ke iam mi masturbis min pensante pri vi. mi maltrankviliĝis, ĉar ne estis amo miksita kun sekso, tio kion mi deziradis. mi deziradis idealan  amon, ni ambaŭ kunigitaj per muziko, literaturo, pentroarto, kino.

 

         tio estis mi. kaj vi?, kio vi estus?

Atualizado em ( 28 - 07 - 2019 15:56 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 86, 87, 88, 89 kaj 90.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 86, 87, 88, 89 kaj 90.

  

086.

           mi skribis sur mia mano: ami estas trovo de patro; ne plu ami estas denove iĝi orfo.

 

087.

            mi ne scias, kion atendas mia plorado. mi ne scias, kial ĝi ne ellasas sin eksteren anstataŭ resti interne ŝnurata. ŝnurante min, kiel mi sentas en ĉi tiuj lastaj tagoj.

 

         ŝnurante min sen ŝnuroj. ene de purgatorio.

  

088.

            jen alia sonĝo: mi marŝas laŭ la strato Senatoro Nabuko, apud mi estas pli aĝa junulo, de la grupo de amikoj de mia frato. niaj korpoj estas tre proksimaj kaj tuŝas unu la alian kaj tio plenigas min je emocioj. do mi enmetas la manon en lian poŝon kaj ekkaptas lian sekson. mi vekiĝas plena je malŝatinda doloro. mi estis dektri jaraĝa.

   

089.

            vi devus esti dekdujara, dek tri, vi, kreitaĵo, pensis tiajn aferojn: kion mi estos, kiam mi plenkreskiĝos? ĉu pentristo? ĉu mi estos filozofo? ĉu verkisto? ĉu muzikisto? mi scias, ke mi faros tion, kion mi decidos fari.

 

          mi timida, malkuraĝa, timema. sed ĉi tio estas nur maligna formulo por protekti tion, kio mi estas.

 

         mi estas. 

 

090.

          Y... havas la plej bongustan buŝon en la tuta mondo, kiel frukton, sin proponantan al etaj kaj malicaj mordoj. aŭ lekadoj, kiuj prenas la frandaĵon sen dolorigi. mia ĉasta faŭno.

 

         ni iras hejmen, mi iras al la apartamenteto kaj li daŭrigos la iradon sola. ni marŝas laŭ la strato dek kvin de novembro. kiam gejunuloj preterpasas nin, laŭte parolante, mi timas agresojn. mi timas la malmoralan frenezecon de la moralistoj. estas strange, ke ni nomu moralistojn tiujn, kiuj ne konstruis sian propran moralon. homoj, kiuj transprenis pretajn, nediskuteblajn kaj eksvalidajn moralojn, devus esti nomataj malmoralistoj.

 

         kiel ĝenas min ĉi temo!

 

         mi marŝas kun li laŭ la vojoj de la urbo kaj imagas ke la homoj  pensas: kion havas ĉi pli aĝa ulo, ke li sukcesas konkeri tiel belan anĝelon kun ĉi tiu freneza kaj brilanta rigardo? ĉar tiele estas Y...

 

         en la lastaj blokoj li prenas mian brakon kaj ni iras brakenbrake. nun elmontriĝemo estas kontaĝata de timo. mi daŭre timas agreson, kvankam mi sentas ke estas agrable tiele iri kun li, algluata al mia paŝo.

 

         ni kune iru ĝis la venonta angulo, mi diras. kaj li:

 

         ne. ni kune iru ĝis via konstruaĵo. mi estas laca havi protektantan patron. mi iomete volas esti paĉjo.

 

         kaj hodiaŭ mi vere bezonas patron. mi diras. 

Atualizado em ( 11 - 07 - 2019 19:37 )

 

Malfaldata animo, ĉapitroj 82, 83, 84 kaj 85.

Malfaldata animo, ĉapitroj 82, 83, 84 kaj 85.

 

  082.

           mi lasas la terapian sesion kaj eniras en la aŭtobusan stacidomon. mi ne volas kontaktojn, mi nur volas iri hejmen, por dum longa tempo dormi kiel novnaskito. sed mi vidas junulon. kiu iras al la necesejo. mi lin sekvas. li haltas ĉe la trinkejo, mi eniras. dum mi purigas mian vizaĝon per la poŝtuko, li envenas. li estas forta, havas belan vizaĝon, okuloj de anĝelo duone mortinta, strangaj okuloj akvokoloraj de verdo forgesita en la antaŭo. estas vampira rigardo, kadavreca. li rimarkas, ke mi komencas malbutoni la pantalonfendojn kaj fiksas la okulojn sur miajn manojn. mi urinas kaj montras la komencon de mia erektiĝo. ankau li urinas, rigardante min per okuloj de obsedo, sed li protektas la elmontron de sia seksorgano.

 

         ĉu vi iras hejmen? jes! kie vi loĝas? malantaŭ la kvartalo bona vidaĵo.

 

         silento. komplicaj interrigardoj. mi ridetas.

 

         ĉu vi volas promeni kun mi? mi ne havas monon. mi havas, mi povas pagi la buson.

 

         li ne bone komprenas. li estas iomete konfuzita, kaj liaj vortoj malfacile eliras, malrapide.

 

         ĉu vi ne volas veni kun mi? mi devas iri hejmen. venu. ne, mi ne havas monon. mi havas.

 

         mi prenas monon el la poŝo kaj montras la monbiletojn, unu je ducent kaj unu je kvindek.

 

         pruntedonu al mi ĉi ducent?  tion, mi ne povas, venu kun mi. ne, mi devas iri hejmen, mi ne rajtas foriri. kial? mi estas malsana. kia malsano? psikajn problemojn.

 

         kaj fingre tuŝas la kapon.

 

         do ni revidos nin iam, ĉu bone? bone. ĝis.

  

 083.

           tiu vespero en la seminario estis tre stranga. mi vekiĝis ene de teruro kaj sentis ke io malbela ŝvebadas super la lito. pro timo mi ne malfermis la okulojn. mi sciis, ke tio estas demono. mi certis, ke mi ne dormas kaj ne sentis ian fizikan malkomforton. sed tiu silenta ĉeesto estis terura. li estis tute nigra kaj la okuloj tre helaj. kvazaŭ ĝi estus ombro de homo, sed kun okuloj plenaj je lumo. mi timadis, ĉar mi sentis ĝin, sed mi ne povis garantii ĝian ĉeeston. kiom da timoj estas tiaj?

 

          krom la okuloj, la korpo estis astronomia nigra truo, altirante ĉion, kio estus proksima al tiu orbito.

   

084.

           ĉu vi scias, Z ... kio igas vin malsimilan al la ceteraj homoj? ene de mi, vi ekzistas  kaj en la antaŭo kaj en la posto. se mi scias, ke mi vidos vin, mi esperas plena je ĝojo. se mi ĵus estis kun vi, mia koro daŭre kantas. pri la aliaj homoj, post kiam mi lasas ilin mi malplenigas min je ili. nur ĉe vi, mi sentas, ke vi jam estis kaj ankoraŭ estos.

  

085.

           mi sonĝis, ke mi brakumas knabon, kiun mi amas, nun mi ne skribos lian nomon, "mi niño", mi brakumis lin en la sonĝo kaj kuŝigis mian kapon sur lian ŝultron kaj subite mi vekiĝis. ĉu mi dormis?, mi diris. li kapjesis.

 

          dum la tuta sonĝo mi ripozadis la kruron sur lia sekso.

Atualizado em ( 03 - 06 - 2019 18:41 )

 

Malfaldata animo, ĉapitroj 76, 77, 78, 79, 80 kaj 81.

Malfaldata animo, ĉapitroj 76, 77, 78, 79, 80 kaj 81.

 

 076.

  bone estas, tre bone estas ĉi skribado pri tiaj aferoj. kun mia nuna lucideco, kun mia hodiaŭa trankvileco. bone estas memori ĉion ĉi, mi sentas ke mi min refaras iom post iom, el pecoj. mi estas tio. ĉu iu dubas? kio ankoraŭ devas veni? dum mi memoras, mi ne sentas fortan doloron. estas nur emociiga. ĉio, kio mi estas, malrapide venas supren. mia plej granda emocio, tamen, estas la momento, kiun mi vivas: mia pasio por mia amiko, mia terapio, la sento pri tio, ke mi produktas ion.

 

 077.

  mi scios kiel defendi min mem. mi parolas al ili, la imagataj roluloj, la terapia sesio ankoraŭ ne finiĝis.

 

           mi lernos pri tio, kiel esti orfo. mi lernos pri tio, kiel mi devas kreski sola. de nun, mi kalkulos nur je mi mem. mi ne estis tute detruita, ŝnurligita. ene de mi, kaŝita, atendadis ia vivopeco. ĝi kreskos kaj prizorgos la ceteron de tio, kio mi estas. aŭ eble estus ia malgranda flamo, kiu pligrandiĝas. mi ne plu timas vin, mi diras al la vidataĵoj. vi estas forsvenantaj fantomoj, kiuj malaperas kaj malpliiĝas de ekster tio, kio mi estas. mi apenaŭ sentas vin, vi estas kiel forpasintaj kunuloj. kaj mi, denove naskita, mi kreos mian manieron esti feliĉa. nur io mankas, mi nur devas malfermi la okulojn. ne devas esti malfacile malfermi la okulojn. malfacile estas naskiĝi, aŭ naski sin mem. nun mi povas malfermi la okulojn tuj kiam mi volos.

 

           tamen, estas ekstreme malfacile malfermi la okulojn kaj, silente, mi foriras el la podio de psikodramo.

  

078.

  mi estas sur turo, en verono, italio. mi ne kapablas memori, kiu turo estas. la tago endormiĝas, svenas, mortas. euĝenio estas apud mi. euĝenio, kiajn aferojn mi devus malkovri pri vi? de supre ni rigardadas la urbon plenan je malgrandaj lumoj. mi estas regata de absoluta emocio. estas pro tio ke Italio tro tuŝis min, verono perturbis min kaj euĝenio superis miajn esperojn. ni amikiĝis dum sekundoj, en la trajnstacio, vi alparolis ion al mi dum vi kaj mi atendadas, ke la fotoaparataro pretigu niajn fotojn. ni komencis babili, kaj dek minutojn poste ni estis sur la neĝo. “neve nella italia? perché no!” kun liaj grandaj okuloj kaj densaj nigraj haroj, sed precipe kun lia trankvila parolmaniero kaj gestoj plenaj je tenereco. io tre dolĉa flosas ĉirkaŭ ambaŭ ni. foje mi rapide tuŝas lin sur la ŝultro aŭ sur la haroj. mi sentas ke kreskas ene de mi la deziro ĉirkaŭbraki lin. sur la teraso de la turo, plurfoje ni marŝadas laŭ la parapeto, en peza silento, plena je streĉiĝo. ŝajnas ke ni ambaŭ konstatas, ke ni volas halti la tempon. ni ne volas malsupreniri, ankoraŭ ne estas horo por malsupreniri. estas nur la tempo por decido, estas volo de ĉirkaŭbrako en ni, ni bezonas, ambaŭ, decidi, kaj la tempo estas nun. tamen venkas la maldecido. ni rigardas unu la alian per okuloj plenaj je fajro, sed senmezura forto malpermesas ke mi etendu la brakoj.

 

          jen, li estas en iu flanko de la teraso, dorso turnita al mi, kaj mi estas ĉe la alia flanko. mi rezolute iras al li, estas momento por la brakumo. euĝenio turniĝas, vidas ke mi alproksimiĝas, mia koro deziras eksplodi, liaj okuloj pleniĝas je lumo. sed mi apogas min al la parapeto kaj rigardadas la malplenaĵon. sen vidi ion ajn.

 

          mia kuraĝo ne estis sufiĉa. ĝi estis nenia. mi ne brakumis lin kiel mi volis. kial? kial mi ne brakumis lin, kiel mi volis?

  

079.

           mi perdate survojas laŭ la stratoj de rio-de-ĵanejro. mi havas tekon kun kovertoj kaj duplikatoj kaj kvitancoj kaj fakturoj kaj leteroj. homoj timigas min. mi imagas mondon sen tiom da homoj. mi ordinare finas por marŝi sur la asfalto, proksime al la trotuaro. la trotuaroj min iritas, mi sentas ilin kiel homajn formikejojn. kiom da fojoj mi forgesas tion, kien mi iras, kaj mi miras pri trio, ke mi pene trovas min. mi eniras en ĉiujn librejojn. mi konas ilin detale. du ĉefaĵoj multe impresas min. la artaj libroj kaj la klasikaĵoj. mi foliumas la artajn librojn. mi havas la tutan tempon en la mondo. kaj mi trovas en la klasikaj libroj nomojn, kiujn mi jam konas pro studoj kaj referencoj: homero, dante, ŝekspiro, kamoens. ili multe timigas min. mi pensas, ke ili estas kiel la teatro: afero por riĉuloj. en tiuj tagoj, por iri al la teatro, oni devis vesti sin per kostumo kaj kun kravato. ni la malriĉuloj ne kuraĝis revi pri teatro. kaj, por mi, tiuj nomoj en la libroj, malgraŭ mia plena admiro, estis por riĉaj homoj.

 

 080.

           post la naskiĝo de Leonardo, mi kaj A... eltrovris libron, kiu instruas plani, sen absoluta certeco, kompreneble, la sekson de la filo. tio nur dependas de la fekunda periodo. ni legis kaj ni interkonsentis pri provo de knabinon. antaŭ leonardo, mi pensis kaj parolis pri kvar infanoj kaj ŝi konsentis. tamen, post leonardo, ni konsentis, ke estus du. paro, pareto. tiam, kiel antaŭe okazis, ŝi interrompis la prenadon de kontraŭkoncipaj piloloj. ŝi iris dum ferioj al belo-horizonto kun leonardo. mi iris poste, por rekonduki ilin hejmen. ĝojo kaj festo, kiam leonardo sciis pri mia alveno, pasigis la tutan tagon sidanta ĉe la pordego de la konstruaĵo, kie loĝis la avino. nokte, kuŝanta, plena je amo, mi permesis ke kresku mia tenereco kaj mia deziro. A... avertis, ne, ne, ni atendu la tempolimon. mi diris, ke ni atendos, ankoraŭ ne estas risko. mia deziro kreskis kaj mi ne interrompis ĝin, ne, ne, kaj mi permesis al mi konduki min al la vojo kiu fine estas nur unu vojo, ne, ne, meze de mia tremado mi pensadis, ke ne, ne okazos fekundigo, ne, ne, kaj eĉ se okazus, estu la filo aŭ filino, filo, iu alia en nia vivo, tuta, kompleta, viva.

 

          mi ripozis kaj dormis feliĉe pro mia petolo.

  

081.

           kiel scii pri vulgareco sen esti tuŝata de ĝi? estis tempo, kiam mi ekskuzis certajn agojn miajn, dirante ke, ĉar ili estas spertoj, mi riĉigas per ili miajn travivaĵojn. en mia projekto de vivo ŝvebis io kvazaŭ dirante, ke iu ajn sperto pli profundigos mian literaturon. do, se mi seksumos kun malsamaj homoj kaj kun ia ofteco, mi nur pliigus la nuancon de rakontaj ebloj. ĉi tio ne estas vero. mia libro apolono kaj hiakinto, kiu enhavas detalajn scenojn de seksumado inter du viroj, estis skribita en tempo, kiam mi ankoraŭ ne faris tiajn eksperimentojn.

 

          se mi lasas min impliki en vulgareco, estas nur ĉar ĝi allogas min. ĉar mi vidas nenian malmoralaĵon en tio, kion mi faras. mi scias, ke estas riskaj situacioj, mi riskas kun iom da prudento, por la gusto de plezuro. mi kaptiĝas je vulgareco, ĉar mi ne konsideras ĝin vulgaraĵo. vulgaraĵo estas ne legi, aŭskulti muzikon, kiu ne estas muziko...

 

          kiom da fojoj mi invitas junulon en la aŭton, sub la preteksto petveturigi lin, mi tuŝas liajn genitalojn kaj invitas lin al seksumado? multaj kaj multaj.

Atualizado em ( 09 - 05 - 2019 21:50 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 114