Posts

Publicado em

Lobato en Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 19 kaj 20

 

19 – Tio, kioi okazis en la gastejo

– Kial ili havis felsakojn por la vino, avinjo? – demandis Nazulino.

– En Eŭropo, en la pasinteco, la vino estis stokata en sakoj, precipe el feloj de kaprino. Hodiaŭ ne plu. La vino estas stokata en bareloj kaj boteloj.

– Ho! – ekkriis Emilja. – Eble pro tio kelkaj homoj diras “ebria kiel kaprino”.

– Eble, mi ne scias. Mi scias, ke kaprinoj ne trinkas alkoholaĵojn. La origino de antikvaj popularaj esprimoj estas ĉiam tre konfuza, kaj mi ne surpriziĝos, se la klarigo de Emilja estos adoptata de iu filologo, kiu estas la homo kiu studas tiajn aferojn.

– Sufiĉe pri Emilja, avinjo – diris Nazulino ĵaluze. – Daŭrigu.

Emilja montris al ŝi la langon kaj sinjorino Benta daŭrigis.

– Iom poste – ŝi diris – tri amikoj de Kardenio eniris la gastejon, por vespermanĝi. Sanĉo iris por alvoki Don Kiĥoton.

Ili manĝis feliĉe. Dum la deserto, la kavaliro de la Manĉo prelegis pri la mirindaĵoj de kavalireco. Post la parolado ĉiuj retiriĝis por dormi. Sed ne Don Kiĥoto.

Li iris al la korto, armis sin kaj ekrajdis la maldikan Rosinanten. Kun ŝildo sur brako kaj lanco en la mano, li iradis kaj venadis por gardi la gastejon, por ke sorĉistoj kaj gigantoj ne ĝenu la dormon de la princo kaj la aliaj.

Vidinte tion, Maritornes havis malicetan ideon. En la malantaŭa parto de la korto estis eta fenestro ĉe la supro de la domo. Tie ŝi iris kaj subite ŝi aperis tre afliktita. Ŝi tordadis la manojn, kun la okuloj al la ĉielo.

Ŝi mansignis al la kavaliro per malesperaj gestoj, kvazaŭ petante ke li helpu ŝin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Publicado em

Monteiro Lobato

Dom Quixote das Crianças

Capítulos 19 e 20

 

19 – O que aconteceu na estalagem

– Que história de odre é essa, vovó? – perguntou Narizinho.

– Odre era um saco de couro de cabra em que na Europa antigamente se guardava o vinho. Hoje não é mais usado. O vinho é guardado em pipas, barris e garrafas.

– Ahn! – exclamou Emília. – Talvez seja por isso que o povo diz “bêbado como uma cabra”.

– Pode ser, não sei. O que sei é que cabra não bebe. A origem das velhas expressões populares é sempre muito confusa, e não me admirarei que a explicação de Emília seja adotada por algum filólogo, que são os homens que estudam essas coisas.

– Chega de Emília, vovó – disse Narizinho enciumada. – Continue.

Emília pôs-lhe a língua e Dona Benta continuou.

– Logo depois – disse ela – entraram na estalagem três amigos de Cardênio, que vinham para a ceia. Sancho foi buscar Dom Quixote.

Cearam com vontade. A sobremesa foi um discurso do cavaleiro da Mancha sobre os prodígios da cavalaria andante. Terminado o discurso, todos se recolheram. Só Dom Quixote ficou velando.

Foi ao pátio, arreou e montou no magro Rocinante. De escudo ao braço e lança em punho, ia pôr-se de guarda a hospedaria para que os encantadores e gigantes não viessem perturbar o sono do príncipe e dos demais.

Vendo aquilo, a Maritornes teve uma idéia malandra. No fundo da casa havia uma janelinha no alto. Para lá foi ela e de repente apareceu muito aflita, estorcendo as mãos, com os olhos no céu.

Acenava para o cavaleiro em gestos desesperados, como a pedir-lhe que a socorresse. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 17 kaj 18

 

17 – Fino de pentofarado. La etiopa princo. Mirinda batalo

– Mi vere volus vidi tion, avinjo – diris Nazulino. – La kaprioloj de Don Kiĥoto devus esti la plej komika afero en la mondo. La kompatinda!

– Fakte. Kiam vi kreskos kaj legos ĉi ĉapitron de Cervantes, vi trovos ĝin tre amuza – kaj samtempe malĝoja. Frenezo estas la plej malĝoja stato kiu ekzistas…

– Mi ne pensas, – diris Emilja. – Mi pensas, ke ĝi estas vere amuza. Krom tio, mi ankoraŭ ne sukcesas distingi tion, kio estas frenezo de tio, kio ne estas. Kiom ajn mi pripensas kaj repripensas, mi ne kapablas distingi. Mi ekzemple, ĉu mi estas freneza aŭ ne?

– Vi ne estas freneza, Emilja – respondis sinjorino Benta. – Vi estas frenezeta, kaj en tio ekzistas granda diferenco. Frenezo estas danĝero por la socio. Pro tio ekzistas la aziloj, kie la frenezuloj estas enŝlositaj. Sed esti frenezeta estas iom amuza. Ĉiuj infanoj en Brazilo ŝatas vin ĝuste pro tio – ĉar vi estas frenezeta.

– Tamen mi ne volas esti frenezeta – diris Emilja. – Mi volas esti absolute kaj tute kaj komplete freneza, kiel Don Kihoto. – kiel li, kiam li kapriolas tiamaniere…

Kaj ŝi komencis kaprioli en la ĉambro. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”