Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 731551
Retumante
Nun estas 5 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 202, 203 kaj 204.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 202, 203 kaj 204.

  

202.

          inter ĉiuj eventoj, kiuj okazis al mi, jen la plej mortige neforgesebla; mia subita pasio por tiu knabo de la mezlernejo "petro la dua".

           foje okazaĵo montriĝas tiel brila, ke ĝi ĉion paligas ĉirkaŭe. alifoje okazas, ke la evento ne havas tiom da brilo, sed kapablas kaŭzi ŝanĝojn aŭ novajn pensmanierojn; ĉi eventoj iĝas porĉiamaj.

           se mi komparas miajn unuajn amojn al tio, kion mi sentis por nilton (jen lia nomo), la adoleskanto kun verdaj okuloj kaj inaj gestoj, mi facile konkludas, ke la pasio por tiu knabo estis delikata, fragila, pasema kaj pli malgranda ol ĉio, kio sin sekvis. sed kia grandeco kaj kiaj teruroj kaj kiaj abismoj kaj kiaj serpentoj sin kaŝadis malantaŭ tiu malgranda pasema pasio?

           mi amis nely-n, mi amis rejanen, mi amis la duonĝemelajn knabinojn dum la dua jaro de mia mezlernejo. mi bone sciis tion, kio estas ami. mi bone sciis tion, kion mi pensadis, ke estas amo. se mi skribus ion pri amo, mi ripetus jam skribitajn vortojn: ke mi suferadis kaj samtempe estis feliĉa; ke mi sopiradis pri dolĉa kunesto; ke la koro konvulsie kaj senritme batadis; ke mia mondo ŝanĝiĝadis kaj pro tiaj ŝanĝiĝoj akiradis signifon pri kreskado, forto kaj konkero. jen tio, kion mi sentis. tempo venadis kaj iradis kaj ĉiu nova pasio estis pli perfortema ol la antaŭa.

           diri pri tiuj amoj perfortemajn amojn, ne estas troigo de esprimado, ekzercado pri retoriko; tio estis la maksimuma perfortemo, al kiu mi kapablis rezisti. senti plie, signifus fragmentigi min.

           nu, iun posttagmezon, mi senzorge pasigis miajn tagojn, kiom senzorge, kaj mi sentis min surprizita. nu, iun posttagmezon, mi sentis ion strangan ene de mi, kvazaŭ graveda de nova kaj forta emocio. malgranda ĝojo minacadis iĝi pli klara kaj fariĝi granda ĝojo.

           mi memoradis liajn okulojn kaj pensadis, ke ili estas belaj kaj amikemaj; mi volis pli koni lin; li rigardadis min de malproksime kaj malrapide palpebrumadis, kiel alloganta sireno. mi sentis ke kreskas ene de mi, fajro, braĝaro, la lumo de tio, kio estas nova amo. mi imagis, ke mi povus alproksimiĝi al li kaj fariĝi lia nova kolego. mia koro estis regata de lirikaj kantoj plenaj je frenezo. mi pensadis, ke nun ekzistas ene de mi iu por kontentigi la avidon je alia homo.

           mi estis feliĉa, ĉar mi amadis. mi pensadis pri li la tutan tempon. kiun mi amas?, mi demandis al mi. kiuj estas ĉi malsamaj veroj, kiuj minacas iĝi ununura? mi amas! sed li ne estas knabino!

           mi estis afliktita. kiel fiŝo kaptita per hoko!

           estis tempo, kiam iu mortopuno, konsistis el ligado de brakojn de la kondamnito al unu ĉevalo kaj krurojn al alia ĉevalo. la ĉevaloj estis vipataj kaj la persono estis disŝirata en du partoj.

           mi sentis min kiel tiu kondamnita viro, dividata en du kontraŭaj direktoj.

           kaj venis la momento, kiam la vero estis klara kaj kondamnanta: mi amas knabon.

           kaj fulmobata ploro eksplodis en mia koro.

           kaj mi estis devigata ĝin plori.

 

203.

          do, mi alvenis al kuritibo, la urbo, kiu devus solvi ĉiujn miajn "ununura problemo". mi ne sukcesis ŝanĝi mian destinon. mi alvenis, mi amoris virinon, por tio mi venis. ĉu nur por tio mi venis? ĉu ĉio solviĝis?

           mi povus diri, ke mia am-afero ludata kun B... varmigis min en purgatorio de sufiĉa sekureco, por tio, kio poste okazis.

           ĉu mi kapablas ĉion resumi?:

          mi enamiĝis al knaboj. mi neniam amoris kun iu el ili. mi iniciĝis en virina korpo. estis nur lernado pri tio, kiel fini la panikon. pri tiel, kiel alfronti la situacion, atribuante al la situacio nur la ŝarĝon, kiun ĝi havas: la plej natura afero en la mondo.

           mi edziĝis kaj ekhavis du infanojn.

           mi ĉiam pensis, ke se mia geedzeco ne havintus sian ekstreman bagaĝon de neŭrozo, mi povintus ankoraŭ esti edziĝinta hodiaŭ. miaj antaŭaj pasioj iom post iom iĝus pli palaj, ĝis kiam ili fariĝus foraj memoroj. mi konas multajn tiajn kazojn.

          kaj mi vivus paceman vivon plenan je trankvilo.

           por leonardo kaj bruno mi venis al kuritibo. mi gajnis la batalon, en mia deziro al infanoj. ili estas nek miaj nek de la patrino. ili apartenas al si mem.

           ili uzis nin por fariĝi homoj. ili devigis nian realecon por iĝi realaĵoj. al ili neniam interesis, kaj neniam interesos, la tuta ludado de spertoj, teruraj aŭ plenaj je brilo, kiuj okazis inter patro kaj patrino, por ke ilia vivodeziro realiĝu.

           estonteco kondamnas pasintecon. ili estis necesaj al la Vivo. kaj Vivo plenumis sian mision. la cetero estas destinaj eroj.

           destinaj eroj. ploru tiu, kiu volas plori. ploru tiu, kiu ne povas eviti ĝin.

           ridetu tiu, kiu kapablas.

 

204.

          U..., hodiaŭ vi estas bela viro. forta, blonda, verdaj okuloj kaj dika barbo. mi ŝatus vidi vian nudan korpon kaj observi la belan desegnon de via sekso, kies grando tiom ĝenis min. sed kion mi vere volis estis paroli al vi pri niaj senlacaj luktoludadoj, kiam ni nin pli ĉirkaŭbrakis ol luktis. kion memoras vi pri tio? kio restis el ĉio? kiel restis?

            eble iam mi faros tion.

            mi volus kisi la plenkreskulon, kiu vi estas hodiaŭ, per kiso, kiu atingus la adoleskanton, kiu vi estis, tiel bela, naiva kaj milda.

Atualizado em ( 01 - 04 - 2021 21:52 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 198, 199, 200 kaj 201.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 198, 199, 200 kaj 201.

  

198.

          paĉjo, paĉjo mia!                

          kio pri ni nun? 

          ĉu ni ankoraŭ havus kontojn por reguligi? 

          nenion mi ŝuldas al vi, neniun pagon mi postulas de vi. 

          la amo, kiun mi eltrovis en vi, nun pendas nevidebla sur mia brusto, kvazaŭ adoptata kaj amata medalo.

           mi eltrovis vin homeca, kaj tio okazis nur post tre longa tempo.

           mi ne sukcesis doni al vi la lastan brakumon.

           dum multaj jaroj vi estis maljunulo, kiun mi forgesis en la domo de la aliaj fratoj kaj mi pensadis, ke mi ne amas vin kaj ne gravas, ĉu mi vidas vin aŭ ne.

           nun, tamen, mi sentas vin kiel ĉenero en iu ĉeno, kiu ĵetas min al mia estonteco kaj tenas min al la originoj de la homo.

           kiam mi pensas pri vi, nun, mi konkludas, ke vi estas tio, kio mi estas por leonardo kaj bruno:

           mia origino kaj samtempe la senutila malplenaĵo, kiu ekzistis antaŭ mi.

           por mi tute ne gravas okazaĵoj antaŭ aŭ post mi: sed por la universo, jes. mi povas inversigi ĉi aserton.

           pacjo, pacjo mia!

           aperu al mi kaj rigardu min lastfoje. vestita per via longa mantelo, via pantalono kun la zono iom super la talio, via eterna ĉapelo kaj via milda kaj humila aspekto, kiu parolas al mi pri estingitaj kaj malproksimaj konstelacioj.

           restu tiele iomete, ne iru ankoraŭ.

           parolu per via raŭka kaj mallaŭta voĉo, parolu eĉ se en la itala lingvo. jes, paĉjo, parolu al mi en la itala. diru "arrivederci", kun rideto, kaj malsupreniru el la trajno. sed antaŭe rigardu min, ĉar mi volas esti certa pri tio, ke estas vi.

           jen la mirinda kaj supernatura fakto, kiu okazis al mi en 1980, en Italio:

           estas nokto, mi estas en trajno, kiu iras de Luko al Pizo. la vagono estas malnova, ege malnova. kiam, en la stacidomoj, la pordoj malfermiĝas, eniras densa kaj blueta fumaro. la trajno marŝas malrapide kaj la fenestroj ŝvitas maldiafanan ŝvitaĵon. nenio vidiĝas ekstere. la tuta universo koncentriĝis je tiu malnova vagono el ligno. mi kuntiriĝas pro malvarmo kaj laco, kun la animo perdata en la plej agrabla soleco. voĉo de maljunulo, kiu senĉese parolas, allogas mian atenton. mi rigardas antaŭen kaj vidas, de malantaŭe, maljunulon, kiu aspektas kiel mia patro. lia maldika kolo, blankaj haroj kaj ĉapelo. poste li ekstaras, parolas pli laŭte kaj lia voĉo estas la voĉo de mia patro. li sidas pli proksime al mi kaj estas kiel vidi mian patron paroli en la itala. la sama vizaĝo, la samaj vestoj, la sama voĉo! li gestadas feliĉe, rakontadas, ridetas kaj rigardas ĉien. la trajno haltas, li ekstaras, la mantelo de mia patro sur la ŝultroj. li rigardas min, mi ridetas terurite, li diras al mi "arrivederci" kaj foriras kaj rapide malaperas ene de la blua vaporo.

          mi sentas min feliĉa, sed ege terurita.

          nun mi memoras la okulojn de mia patro. ne plu humilaj, sed teruraj falkaj okuloj super la hoka nazo. tiele rigardis min la maljuna italo, kvankam li ridetadis.

          mia itala patro rigardis min la lastan fojon, "arrivederci", "arrivederci", mi respondis tremanta kaj terurita pro la absoluta simileco. li malaperis en la bluon.

         "arrivederci", paĉjo. adiaŭ. "requiescat", "requiescat".

          "in pace".

 

199

.paĉjo, paĉjo mia,

kie vi estadis

kaj kia malhela nubo estas tiu,

kiu kaŝas la antaŭan lumon de via rigardo?

 

filo, mi venas de malproksime,

de strangaj landoj, kie oni suferas kaj ploras!

sed,

por ne tremigi vian koron,

mi diras nur, ke mi vizitis

la landon de la homoj.

 

paĉjo, paĉjo mia,

kie vi estadis

kaj kiu estas ĉi katastrofa ŝarĝo

kiu pezas sur viaj ŝultroj?

 

filo, mi venas de malproksime,

de strangaj landoj, kie oni ne scias tion, kiu oni estas,

nek kial oni ploras!

sed,

por ne tremigi vian brakumon,

mi diras nur, ke mi vizitis

la landon de la homoj.

 

paĉjo, paĉjo mia,

kie vi estadis

kaj kiu masko estas tiu, kiu kaŝas tiun, kiu estas mia patro,

ĝis la punkto en kiu estas malfacile vin rekoni,

kaj tion mi faras nur pere de mia dolorplena koro.

 

filo, mi venas de malproksime,

de strangaj landoj, kiujn oni ne komprenas.

mi lernis, ke estas vojaĝo sen reveno.

estas ununura vivo, en kiu oni nur lernas pri vivado.

kaj mi lernis, ke mi ne povas instrui al vi ĉi lernadon.

kaj se mi tenas ĉi vivon en la mano

kaj kuraĝe premas ĝin,

tio, kio restas al mi estas tiom,

ke ankoraŭ bruligas mian vizaĝon

kaj ankoraŭ brilas kaj bruas

plena je vivo.

kaj mi lernis tion, ke al kelkaj demandoj

ne ekzistas respondoj!

kaj kelkaj respondoj

ne estingas nian soifon!

kaj kelkaj soifoj

similas al senfundaj putoj!

kaj mi lernis pliajn aferojn,

kiujn mi jam forgesis.

mi ilin forgesis sur la vojo, kiu venigis min al vi.

 

sed,

por ne tremigi

vian malsatan animeton,

mi ne diras, ke tio estas la heredaĵo, kiun mi ricevis.

nek ke estas la sama heredaĵo, kiun mi lasas al vi;

mi nur diras, ke mi vizitis

la landon de la homoj.

 

paĉjo, paĉjo mia,

vi kaŝas ion al mi,

ĉar vi volas min protekti.

 

sed tio ne plu utilas,

estas tro malfrue!

 

 200.

           T..., vi estis malgranda espero, kiu flugadis dum kelka tempo super la insularo de mia deziro.

            ni promenis iun matenon, por solvi problemetojn de iu teatraĵo. ni konversaciis iom da tempo kaj vi diris, ke vi restos kun mi la tutan matenon, ĉar vi havas nenion por fari. mi interpretis tion kiel malgrandan dediĉon je via flanko, envolvitan en delikata promeso. vespere de la sama tago vi telefonis al mi. mi ekkredis je la ebleco de rakonto disvolviĝanta inter la orbitoj de niaj destinoj.

            nenio plie. mi telefonis al vi dufoje kun malsamaj pretekstoj, vi ne plu montris intereson pri ĵetado de ankroj en viaj maroj.

            ni trankvile kunvivas hodiaŭ. nur tio.

            jen tio, kion vi signifis por mi: prologo al nekonata teksto. eĉ se oni esperas longan kaj ekscitantan romanon, tio ne ĉiam realiĝas.

  

201.

            mi aŭdas la unuan simfonion de brahms. mi estas en la apartamenteto kaj mi amas Z.... ĉu por Z... mi aŭdas muzikon? ne. ĉu muziko estas pli muzikeca ĉar mi amas Z...? jes.

            la simfonio pasadas trae de mi, mi ekpensas pri la homo, kiu ĝin komponis. pri lia ĉiutaga vivo. pri lia maniero rideti kaj pri tio, ĉu li sidadis en la verando kaj daŭre rigardadis la mondon, kiu paradas antaŭ li. kaj pri tio, kiam li malsaniĝis, dika kaj maljuna. kaj pri iliaj eblaj manieroj rigardi kaj rideti kaj paroli.

            mi aŭdas vin per mia menso kaj per mia koro, kreitaĵo, kaj tamen vi estas mortinta.

            mi ploras. mi ege ploras. viro ekzistis unu tagon por ke ĉi tiu mirindaĵo apartenu al la universo. li venis, vivis sian vivon kaj el sia vivo eskapis lumoj, kiu neniam plu estingiĝos.

            mi ploras, jes. mi ploras pro brams.

Atualizado em ( 28 - 02 - 2021 20:45 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 191, 192, 193, 194, 195, 196 kaj 197.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 191, 192, 193, 194, 195, 196 kaj 197.

 

191.                                      

          bruno, bruno, mi ĉiam nomis vin la eta skurĝo de dio. kaj ŝerce diradis al ĉiuj, ke vi, du tagojn post naskiĝo, havis tri atakojn kaj neniam plu ĉesis.

          per tio, mi volis diri al ĉiuj homoj, kiom aktiva kaj kontenta kaj feliĉa vi estas. sed nenio el ĉi tio necesas.

           vi, eta skurĝo, kantas per plena voĉo kaj kontaĝas la mondon ĉirkaŭ vi per via spontanea ĝojo.

           vi, eta skurĝo, kuras al mi kaj volas grimpi ĉe mia brusto, granda kiel vi estas, kaj viaj longaj brakoj ĉirkaŭas min, kiel vivantaj serpentoj.

           vi, eta skurĝo, perdiĝas inter viaj bestoj kaj marŝas inter ili kaj parolas kun ili kaj revenas hejmen kun la botoj tute malpuraj kaj la ĉemizo kun tiom da malpuraj makuloj kiom estas la kvanto de la tiamaj hundoj.

           vi, eta skurĝo, ĉirkaŭas la plenkreskulojn, serĉe de ion por manĝi. se la plenkreskuloj ne atentas vin, vi tranĉas grandegan pecon da pano, pasas margarinon kaj manĝante eliras, donante apartajn pecojn al la bestoj, kiuj ĉiam ĉirkaŭas vin.

           vi, eta skurĝo, malaperas delonge, je fiŝkaptado, kaj revenas feliĉa kaj laŭte parolas kaj elprenas el la poŝo la kvin fiŝetojn, kiujn vi fiŝkaptis, ĉifitajn, ŝrumpitajn, sekajn, veran trofeon pri venko.

           vi, eta skurĝo, multfoje evitas la banon. via aktiveco ne proponas al vi tempon por purigado. do, iomete laca, vi kuŝas sur la kusenoj kaj aŭskultas nian konversacion kaj ripetas demandojn antaŭe jam responditajn aŭ inventas nerespondeblajn demandojn.

           vi, do, eta skurĝo, iom post iom dormemas. mi ordonas al vi ke vi pisu, sed ne ĉiam vi atentas. do, mi kovras vin. kiam ni devas supreniri al la ĉambro, mi vekas vin kaj kondukas vin ebria al la banĉambro. vi tenas la penison sed restas senmova iom da tempo, vi starante dormas, vi ŝanceliĝas. mi insistas kaj vi malstreĉiĝas kaj urinas.

           tiam mi prenas vin surbruste kaj kondukas vin supren kaj komfortigas vin surlite. se temas pri dormado kun leonardo, pro ia vizitanto, kaj se dormemo ne estas absoluta, vi klopodas por batali pri spaco. sed baldaŭ vi ekdormas, eta skurĝo, kaj nenio en la mondo estas pli bela ol via eta dormo.

           la sekvan tagon, preskaŭ ĉiam preskaŭ ĉiam, vi vekiĝas la unua.

 

 192.

           T..., kiu vi estas?

           kion vi signifis en mia vivo?

  

193.

          mi amas vin, knabo. alimaniere, paceme, sen doloro. sed mi eltrovis je la lasta vespero, ke tio, kion mi sentas tre forte pri vi, estas grandega volo amori kun vi; malkovri vian plej kaŝatan plezuron, postuli la nedefendeblecon de via orgasmo, provoki sur viaj dentoj la plenan grincadon, veki la furiozon de viaj ungoj, mordi la internon de viaj femuroj kaj malebligi al vi eviti vian plej superban plezuron

            mi ne pensas pri mi, estaĵo. veki la sanktigitan beston, kiu ekzistas en la fundo de via animo, estus mia plej granda orgasmo. mi, pastro, estus preta por iu ajn paradiza ofero.

  

194.

            mi ne scias kial mi skribas. ĉu mi skribas por ne freneziĝi aŭ por pligrandigi mian frenezon? ŝajnas al mi kiel la aŭskultado de muziko: ĝi pacigas min sed min suferigas.

            se mi demandus al mi, ĉu eblus ne skribi, mi dirus, ke mi ne kapablus: la sento, kiun mi nun havas, estas, ke mia streĉiĝo kreskos tiom, ke mi ne sukcesus rezisti. tamen se mi skribas, mi scias, ke ene de mi la malespero grandiĝos. ĉar, jen, mi traktos dolorojn kaj emociojn.

            konfuzaĵo.

  

195.

          konstanta

         la amo,

         konstanta

         la dramo.

  

196.

            mi neniam plu vidis klaran. mi aŭdis, ke ŝi edziniĝis kun bona viro, bona patro, kaj vivas feliĉan vivon.

            kion signifas vivi feliĉan vivon?

            klara havas ĝemelojn kaj loĝas en la urbo terezopoliso.

            mi neniam plu vidis klaran. duonsveninta ŝi restis ene de mi, kiel fantomo de memoro. ŝi venis por fari kion en mia mondo? montri al mi ŝian sangmakulitan kalsoneton? se tiu fakto ne okazintus, ĉu mi estus diferenca hodiaŭ? aŭ ĉu ŝia sangmakulita kalsoneto restis ene de la karnoj de mia mondkomprenado pro mia propra elekto? se ne estus klara, se ne estus la spegulo montranta ŝian menstruon, verŝajne mia destino elektus iun alian signon de ina malagrablaĵo por transformi en eumenidon de furiozo kaj ekmiro por persekuti mian timon.

            mi timadis kaj kreis monstron por pravigi mian timon. klara, kun ŝia sangmakulita kalsoneto, en la spegulo de la ŝranko, kiun mi purigadis, nur proponis la modelon al mia monstro.

  

197.

            tre stranga estas mia kunekzistado kun superstiĉo. mi ne kredas je ĝi, sed mi ĝin persekutas. mi ŝerce klopodas por diveni estontaĵojn, mi prezentas demandojn al la numeroj, mi ludas kun proponoj al la ludkartaro. superstiĉo estas mia konscia religio.

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 188, 189 kaj 190.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  188, 189 kaj 190.

  

188.

          leonardo, leonardo, rigardu min. vi ne estas apud mi. vi kaj via frato loĝas kun la patrino en malproksima urbo. mi estas sola en la bieneto, mi skribas sub la lumo de kelkaj kandeloj. grilo kantas supre, en la dua etaĝo, kaj avino maria instruis al mi ke, kiam grilo kantas en dormoĉambro, tio estas antaŭsigno pri morto.

           vi nenion scias pri ĉi aferoj, ĉar tiuj estas miaj aferoj.

           vi scias pri viaj aferoj.

           mi pensas pri vi, kiam vi larĝe malfermos la okulojn al la mondo. mi ne rajtas diri, ke vi komprenas la mondon, sed via silento kaj via maniero rigardi diras al mi, ke se vi ne komprenas ĝin, vi ĝin ampleksas.

           joan baez kantis pri la franca knabino kaj diris pri infanoj, kiuj estas pli saĝaj ol la tempo.

           mi ne bone scias tion, kion signifas esti pli saĝa ol la tempo. ĉu la tempo estus saĝa, pro tio ke ĝi estas tiel maljuna?

           kiam mi vidas vin trankvile, miaj okuloj, viaj okuloj kiuj similas al miaj okuloj, silente subaŭskultante la sekretojn de la universo, mi sentas, ke vi estas pli saĝa ol la pasinteco.

           via tempo ne estas mia tempo, mia filo. ni iomete konfuziĝas ene de nia simultana nuno, sed ni estas sinkronigitaj en malsamaj periodoj. vi bezonis min, por sin fari.

           pro tio, nia hodiaŭa kunvivado.

           bone ke tiele estas, ĉar mi amas vin, etulo.

           mi amas vian vizaĝeton, vian manieron ridi, viajn okulojn, kiuj gvatas mian ĝojon, vian scivolemon ĉirkaŭ mia feliĉo, vian zorgon pri la diskreta esenco de miaj amoj. mi amas la amon, kiun vi sentas por mi.

           ĉesu kreski, mia filo. nur nun, ĉimomente, ene de mia imago plena je melankolio. vi kun viaj dek unu jaretoj, kiuj tuj sin transformos en dek du, ĉesu kreski eĉ se nur por eta momento. nestiĝu ene de mia koro, malstreĉiĝu, ŝajnigu ke vi estas mola pupo. ripozigu vian kapon ĉe mia brusto. mi tuŝas vian buŝon per patra kiso kaj dormigas vin.

           mia filo, ne la nura, mi amas vin.

  

 189.

          mi ne sukcesas eviti tion, mia kreitaĵo: mi ne suferas pro vi kiel antaŭe, sed mi revas pri vi ene de brakumo, ene de la oceano de mia brakumo, por devanci la ĝibraltaron de mia kaj de via deziro.

            "plus ultra!"

            kiaj monstroj estas tiuj?, tiel ĉarmaj! kiaj teruraĵoj estas tiuj?, tiel dolĉaj! kia malespero estas tio?, tiel adorinda!

  

190.

          schopenhauer diri al mi, ke amo estas la transfiguriĝo de sekso, estis kiel patrina piedbato. el ĉi tiuj piedbatoj de patrina kaprino al la ido, kiam ĝi daŭre insistas pri mamsuĉado. ŝi forpelas lin de lia ludema trankvilo, kvazaŭ dirante: de nun vi devas transpasi malhelpaĵojn per viai propraj rimedoj. vi respondecas pri viaj eltrovoj. via infaneco ĝenas min.

           ĉi tiu estis unu el la du grandaj ŝanĝoj, kiujn suferis mia kapo dum ĝia evoluado. la alia estis eltrovi ion pri la senmorteco de la mortema animo.

           mi estis dekoka kaj vizitadis la duan jaron de brazila mezlernejo. la profesoro pri filozofio ordonas al ni prilabori ĉu la animo estas nemortema aŭ ne.

           mi iĝas kontenta pri la ideo, mi komencas legi tiujn terurajn, ege enuigajn filozofiajn manlibrojn. katolikaĉojn. mi volas pruvi, ke la animo estas nemortema, mi disvolvas rezonadojn, mi eltranĉas rezultojn, mi preparas gluaĵojn kun silogismoj, mi desegnas novajn juĝojn, mi kopias konceptaĵojn. mi certas nun, ke mi havas ĉiujn datumojn por argumenti kaj pruvi pri la nemortemo de la animo.

           mi revas pri disertaĵo brila, klara, lucida, forta.

           mi komencas verki kaj sentas grandan ektimon. mi ne sukcesas konvinki min kaj, post multe da doloro, mi konkludas, ke neniel eblas ke la animo estu nemortema. mi tre malfacile akceptas miajn deduktojn. mi kontraŭvole ilin englutas.

           laŭ mia eta kaj malriĉa logiko, la animo ĉesis esti nemortema ekde tiu tago. ĉi tiu animo, konsekvenco de la korpo, trenis malantaŭ ĝi, dum sia falo, aron da senutilaj dioj.

           ĉu iam venos pli granda kaprino por doni al mi alian piedbaton kaj nomi min infano? al kia speco de konado marveturus la homo?

           nur se devigata de sklaveco al ia ajn frenezo, ene de la lucideco de mia hodiaŭa libereco, mi ne kredas je eterna vivo.

           tie ĉi mi estas.

           mi estas ĉi tio.

           mi estas nur ĉi tio.

           mi ĉiam estos tio, kio mi nun estadas.

           ĉio tio mi estas.

           post tio, nenio pli. nek silento. nek forgeso.

           nenio.

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 184, 185, 186 kaj 187.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  184, 185, 186 kaj 187.

 

184.

           panjo, panjo, jen mi denove antaŭ vi.

           aŭ jen vi antaŭ mi, ankoraŭfoje.

           pri kio ni parolu?

           kion ni povas kune memori?  mi, kun memoro kiu stumblas kontraŭ pecoj  de doloro, kaj vi perforte sekvanta min, ligita per la ĉenoj de miaj korŝiraj memoraĵoj.

           ĉu eblus al ni kune teksi ian revon? kune, ĉu ni kapablus teksi ian tolon pri revo?

           kiaj rakontoj eskapus de viaj lipoj de nenio por malfermi novan vojon meze de mia sango? kiajn fabelojn mi povus rakonti al vi, kiuj sin montrus miksitaj kun konfuzitaj larmoj, kaj, finfine, sukcesus ĝeni la silenton de via pasinta morto aŭ la tumulton de via forviŝita vivo?

           mi ne rakontos al vi historiojn, kiel tiuj, kiujn vi neniam rakontis al mi.

           mi ne riproĉos viajn lipojn fermitajn al legendoj kaj fantazioj, nek plendos pri viaj opcioj pri silento.

           mi ne postulos de vi brakumojn ne ricevitajn nek kisojn rapidajn kaj hontemajn nek karesojn timindajn kaj neeblajn. oni postulas  tion, kio estas ŝuldo. vi nenion ŝuldas al mi, ĉar mi ne aĉetis de vi la cirkonstancon laŭ kio mi estas via filo, kiu povus transformiĝi en ŝuldon de amo en via koro. mi ne aĉetis, ĉar la cirkonstanco laŭ kio vi estis mia patrino ne sin proponis por esti vendata  al mi.

           mi estis filo kiu ekformiĝis ene de iu malluma nokto de vira ebrieco kaj ina indiferenteco. aŭ timo. aŭ furiozo. aŭ naŭzo. en la interno de tiu odoro de brando kaj tiu tenebroj de timo, furiozo aŭ naŭzo aŭ indiferenteco, ĝuste en la centro de ĉi tiu perturbita vortico mi kreis min

           mi kreis min pere de vi, mi uzis vian korpon ne ekzorcitan dum naŭ monatoj por kompletigi mian korpon ĝis venis la tempo necesa por ĝia venko. kaj kiam la korpo estis kompleta, mi naskis min ene de via akuŝo kaj donis min al la mondo, mi, nedezirata filo, sed filo. homo.

           mi ne rakontos rakontojn al vi nuntempe. antaŭ vi, mia silenta koro envolvata en la plej konfuzita kaj plej stranga sopiro.

           mi ne volas vundi vian jam vunditan memoron.

           mi nur diras al vi, plie, ke mi parolas al la imago de patrino kiu ekzistas  ene de mi. ne al tio, kio vi estis, sed al tio, kio restas de vi.

  

185.

 longa senfina nigra nokto

 kien vi kondukas min?

 kia infera dezerto estas tio

 kiun mi vizitos, instalata sur viaj ŝultroj?

 kies estas ĉi putraj korpoj

 kiujn vi evitas surtreti per tiaj sekuraj paŝoj?

 kaj kio pri ĉi peza senventa aero,

 ĉu ĝi ne venenos mian sangon?

 kaj kial vi nun deponas min

 interne de ĉi tiu ŝtono sen pordoj

 nek fenestroj?

 kvazaŭ patrino, kiu endormigas sian filon.

 mi ne volas dormi, ĉu vi ne aŭdas

 mian senkonsolan ploradon?

 mi ne volas dormi en ĉi lokoj,

 ĉu vi ne aŭdas miajn singultojn

 kiuj faligas la ŝtonegojn?

 mi volas reiri kun vi, ale al

 iu ajn tagiĝo!

 iu ajn tagiĝo, eĉ se ĝi estus

 la aŭroro de la juĝa tago;

 revenu panjo mia, nigra kaj malhela

 nokto de mia vivo!

 mi ne volas ke ĉi venena aero

 eniru en miajn vejnojn!

 mi ne volas ĉi malmolan kaj eternan lulilon

 kiu malpermesas miajn movojn!

 ĉu vi ankoraŭ aŭdas min?

 ĉu vi ankoraŭ aŭdas min? patrinnokto!

 kie vi estas?, ke mi ne vidas vin!

 kie vi estas, panjo mia?

 kia infero estas ĉi tio,

 kie vi lasis min?

 

 Mi timadas!

 Mi timadas!

 Mi timadas!

 

Mi timadas!

  

186.

           mi timadis mian doloron, ho, kiel mi timadis mian doloron!

           mi timadis mian ploron, ho, kiel mi timadis mian ploron!

           kiom mi timadis mian melankolion! ĉiam estis tre strange ami kiel mi amadis, ĉar, kune kun la raviĝo de la pasio, mi teruriĝis antaŭ la deziro, kiu atakis min.

           ligu la piedojn de la adoleskanto al fera ringo sur la planko per pezaj ĉenoj faritaj de giganta titano! nun donu al li flugilojn, fluantajn flugilojn de legendeca teksturo.

           nun rigardu la teruron, ĉar la flugiloj levas lin al la spaco plena je promesoj de la paradiza deliro, sed la ĉenoj firmtenas lin en la lando de doloro kaj kulpo.

           mia doloro estis granda, kiel granda estis mia doloro!

           granda estis mia kulpo, kiom granda estis mia kulpo.

           do mi decidis esti malvarma kaj nesentema kiel ivan karamazof aŭ nikolaj stavroguin. ivan karamazof kaj nikolaj stavroguin. jen tio, kion mi iam skribis en mia taglibro.

           okazis ke mi revadis pri malvarmo kaj indiferenteco, kiuj liberigus min el tiuj flugiloj, kies intencoj estis forĵeti min malproksimen de la infera tero.

           mi decidis, ke la homa idealo estus atingi la filozofian indiferentecon de saĝuloj kaj maljunuloj.

           mi nur volis ne suferi. mi volis, nun mi pensas, mi volis nur postlasi tiun adoleskanton, maljunigi lin, sulkigi lin, tondi liajn flugilojn de neeblaj kanzonoj, altiri lian estontecon al la lando de silentoj sen perturbantaj flutoj.

           venu maljuneco kaj la doloro silentos meze de tiuj longaj glaciaj ebenaĵoj.

  

187.

            iu filozofio allogis min, ne ĉiuj. iu dubo kongruadis kun miaj duboj. iu spekulativaĵo trenadis miajn junecajn spekulativaĵojn. mi legadis. mi ĉiam preferis la filozofion plej emocian, ludeman. pli la parabolon ol la logikan rezonadon. pli ia scenon de romano aŭ teatraĵo, ol la sekan disvagadon de  la racio

            pro tio voltero tiom tuŝis kaj maltrankviligis min. mi taksis lin kiel ian evangelion por inteligentuloj.

            mi adoras volteron. mi neniam forgesos la unuan fojon, kiam mi legis lin, "micromégas", en la franca, en la domo de Miguel kaj Angela, ĵus geedziĝintaj. poste, jam en kuritibo, mi gajnis liajn filozofiajn fabelojn.

            estas pli bone memori la unuan volteron ol la unuan fikadon. por mi, indas. li multe pli mordis min. disŝiris pecojn. mi povus diri, ke post li mi ne eliris diferenca de tio, kio mi fariĝos, sed tre malsama de tio, kio mi antaŭe estis.

Atualizado em ( 03 - 12 - 2020 20:02 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 118