Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 720907
Retumante
Nun estas 5 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 191, 192, 193, 194, 195, 196 kaj 197.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 191, 192, 193, 194, 195, 196 kaj 197.

 

191.                                      

          bruno, bruno, mi ĉiam nomis vin la eta skurĝo de dio. kaj ŝerce diradis al ĉiuj, ke vi, du tagojn post naskiĝo, havis tri atakojn kaj neniam plu ĉesis.

          per tio, mi volis diri al ĉiuj homoj, kiom aktiva kaj kontenta kaj feliĉa vi estas. sed nenio el ĉi tio necesas.

           vi, eta skurĝo, kantas per plena voĉo kaj kontaĝas la mondon ĉirkaŭ vi per via spontanea ĝojo.

           vi, eta skurĝo, kuras al mi kaj volas grimpi ĉe mia brusto, granda kiel vi estas, kaj viaj longaj brakoj ĉirkaŭas min, kiel vivantaj serpentoj.

           vi, eta skurĝo, perdiĝas inter viaj bestoj kaj marŝas inter ili kaj parolas kun ili kaj revenas hejmen kun la botoj tute malpuraj kaj la ĉemizo kun tiom da malpuraj makuloj kiom estas la kvanto de la tiamaj hundoj.

           vi, eta skurĝo, ĉirkaŭas la plenkreskulojn, serĉe de ion por manĝi. se la plenkreskuloj ne atentas vin, vi tranĉas grandegan pecon da pano, pasas margarinon kaj manĝante eliras, donante apartajn pecojn al la bestoj, kiuj ĉiam ĉirkaŭas vin.

           vi, eta skurĝo, malaperas delonge, je fiŝkaptado, kaj revenas feliĉa kaj laŭte parolas kaj elprenas el la poŝo la kvin fiŝetojn, kiujn vi fiŝkaptis, ĉifitajn, ŝrumpitajn, sekajn, veran trofeon pri venko.

           vi, eta skurĝo, multfoje evitas la banon. via aktiveco ne proponas al vi tempon por purigado. do, iomete laca, vi kuŝas sur la kusenoj kaj aŭskultas nian konversacion kaj ripetas demandojn antaŭe jam responditajn aŭ inventas nerespondeblajn demandojn.

           vi, do, eta skurĝo, iom post iom dormemas. mi ordonas al vi ke vi pisu, sed ne ĉiam vi atentas. do, mi kovras vin. kiam ni devas supreniri al la ĉambro, mi vekas vin kaj kondukas vin ebria al la banĉambro. vi tenas la penison sed restas senmova iom da tempo, vi starante dormas, vi ŝanceliĝas. mi insistas kaj vi malstreĉiĝas kaj urinas.

           tiam mi prenas vin surbruste kaj kondukas vin supren kaj komfortigas vin surlite. se temas pri dormado kun leonardo, pro ia vizitanto, kaj se dormemo ne estas absoluta, vi klopodas por batali pri spaco. sed baldaŭ vi ekdormas, eta skurĝo, kaj nenio en la mondo estas pli bela ol via eta dormo.

           la sekvan tagon, preskaŭ ĉiam preskaŭ ĉiam, vi vekiĝas la unua.

 

 192.

           T..., kiu vi estas?

           kion vi signifis en mia vivo?

  

193.

          mi amas vin, knabo. alimaniere, paceme, sen doloro. sed mi eltrovis je la lasta vespero, ke tio, kion mi sentas tre forte pri vi, estas grandega volo amori kun vi; malkovri vian plej kaŝatan plezuron, postuli la nedefendeblecon de via orgasmo, provoki sur viaj dentoj la plenan grincadon, veki la furiozon de viaj ungoj, mordi la internon de viaj femuroj kaj malebligi al vi eviti vian plej superban plezuron

            mi ne pensas pri mi, estaĵo. veki la sanktigitan beston, kiu ekzistas en la fundo de via animo, estus mia plej granda orgasmo. mi, pastro, estus preta por iu ajn paradiza ofero.

  

194.

            mi ne scias kial mi skribas. ĉu mi skribas por ne freneziĝi aŭ por pligrandigi mian frenezon? ŝajnas al mi kiel la aŭskultado de muziko: ĝi pacigas min sed min suferigas.

            se mi demandus al mi, ĉu eblus ne skribi, mi dirus, ke mi ne kapablus: la sento, kiun mi nun havas, estas, ke mia streĉiĝo kreskos tiom, ke mi ne sukcesus rezisti. tamen se mi skribas, mi scias, ke ene de mi la malespero grandiĝos. ĉar, jen, mi traktos dolorojn kaj emociojn.

            konfuzaĵo.

  

195.

          konstanta

         la amo,

         konstanta

         la dramo.

  

196.

            mi neniam plu vidis klaran. mi aŭdis, ke ŝi edziniĝis kun bona viro, bona patro, kaj vivas feliĉan vivon.

            kion signifas vivi feliĉan vivon?

            klara havas ĝemelojn kaj loĝas en la urbo terezopoliso.

            mi neniam plu vidis klaran. duonsveninta ŝi restis ene de mi, kiel fantomo de memoro. ŝi venis por fari kion en mia mondo? montri al mi ŝian sangmakulitan kalsoneton? se tiu fakto ne okazintus, ĉu mi estus diferenca hodiaŭ? aŭ ĉu ŝia sangmakulita kalsoneto restis ene de la karnoj de mia mondkomprenado pro mia propra elekto? se ne estus klara, se ne estus la spegulo montranta ŝian menstruon, verŝajne mia destino elektus iun alian signon de ina malagrablaĵo por transformi en eumenidon de furiozo kaj ekmiro por persekuti mian timon.

            mi timadis kaj kreis monstron por pravigi mian timon. klara, kun ŝia sangmakulita kalsoneto, en la spegulo de la ŝranko, kiun mi purigadis, nur proponis la modelon al mia monstro.

  

197.

            tre stranga estas mia kunekzistado kun superstiĉo. mi ne kredas je ĝi, sed mi ĝin persekutas. mi ŝerce klopodas por diveni estontaĵojn, mi prezentas demandojn al la numeroj, mi ludas kun proponoj al la ludkartaro. superstiĉo estas mia konscia religio.

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 188, 189 kaj 190.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  188, 189 kaj 190.

  

188.

          leonardo, leonardo, rigardu min. vi ne estas apud mi. vi kaj via frato loĝas kun la patrino en malproksima urbo. mi estas sola en la bieneto, mi skribas sub la lumo de kelkaj kandeloj. grilo kantas supre, en la dua etaĝo, kaj avino maria instruis al mi ke, kiam grilo kantas en dormoĉambro, tio estas antaŭsigno pri morto.

           vi nenion scias pri ĉi aferoj, ĉar tiuj estas miaj aferoj.

           vi scias pri viaj aferoj.

           mi pensas pri vi, kiam vi larĝe malfermos la okulojn al la mondo. mi ne rajtas diri, ke vi komprenas la mondon, sed via silento kaj via maniero rigardi diras al mi, ke se vi ne komprenas ĝin, vi ĝin ampleksas.

           joan baez kantis pri la franca knabino kaj diris pri infanoj, kiuj estas pli saĝaj ol la tempo.

           mi ne bone scias tion, kion signifas esti pli saĝa ol la tempo. ĉu la tempo estus saĝa, pro tio ke ĝi estas tiel maljuna?

           kiam mi vidas vin trankvile, miaj okuloj, viaj okuloj kiuj similas al miaj okuloj, silente subaŭskultante la sekretojn de la universo, mi sentas, ke vi estas pli saĝa ol la pasinteco.

           via tempo ne estas mia tempo, mia filo. ni iomete konfuziĝas ene de nia simultana nuno, sed ni estas sinkronigitaj en malsamaj periodoj. vi bezonis min, por sin fari.

           pro tio, nia hodiaŭa kunvivado.

           bone ke tiele estas, ĉar mi amas vin, etulo.

           mi amas vian vizaĝeton, vian manieron ridi, viajn okulojn, kiuj gvatas mian ĝojon, vian scivolemon ĉirkaŭ mia feliĉo, vian zorgon pri la diskreta esenco de miaj amoj. mi amas la amon, kiun vi sentas por mi.

           ĉesu kreski, mia filo. nur nun, ĉimomente, ene de mia imago plena je melankolio. vi kun viaj dek unu jaretoj, kiuj tuj sin transformos en dek du, ĉesu kreski eĉ se nur por eta momento. nestiĝu ene de mia koro, malstreĉiĝu, ŝajnigu ke vi estas mola pupo. ripozigu vian kapon ĉe mia brusto. mi tuŝas vian buŝon per patra kiso kaj dormigas vin.

           mia filo, ne la nura, mi amas vin.

  

 189.

          mi ne sukcesas eviti tion, mia kreitaĵo: mi ne suferas pro vi kiel antaŭe, sed mi revas pri vi ene de brakumo, ene de la oceano de mia brakumo, por devanci la ĝibraltaron de mia kaj de via deziro.

            "plus ultra!"

            kiaj monstroj estas tiuj?, tiel ĉarmaj! kiaj teruraĵoj estas tiuj?, tiel dolĉaj! kia malespero estas tio?, tiel adorinda!

  

190.

          schopenhauer diri al mi, ke amo estas la transfiguriĝo de sekso, estis kiel patrina piedbato. el ĉi tiuj piedbatoj de patrina kaprino al la ido, kiam ĝi daŭre insistas pri mamsuĉado. ŝi forpelas lin de lia ludema trankvilo, kvazaŭ dirante: de nun vi devas transpasi malhelpaĵojn per viai propraj rimedoj. vi respondecas pri viaj eltrovoj. via infaneco ĝenas min.

           ĉi tiu estis unu el la du grandaj ŝanĝoj, kiujn suferis mia kapo dum ĝia evoluado. la alia estis eltrovi ion pri la senmorteco de la mortema animo.

           mi estis dekoka kaj vizitadis la duan jaron de brazila mezlernejo. la profesoro pri filozofio ordonas al ni prilabori ĉu la animo estas nemortema aŭ ne.

           mi iĝas kontenta pri la ideo, mi komencas legi tiujn terurajn, ege enuigajn filozofiajn manlibrojn. katolikaĉojn. mi volas pruvi, ke la animo estas nemortema, mi disvolvas rezonadojn, mi eltranĉas rezultojn, mi preparas gluaĵojn kun silogismoj, mi desegnas novajn juĝojn, mi kopias konceptaĵojn. mi certas nun, ke mi havas ĉiujn datumojn por argumenti kaj pruvi pri la nemortemo de la animo.

           mi revas pri disertaĵo brila, klara, lucida, forta.

           mi komencas verki kaj sentas grandan ektimon. mi ne sukcesas konvinki min kaj, post multe da doloro, mi konkludas, ke neniel eblas ke la animo estu nemortema. mi tre malfacile akceptas miajn deduktojn. mi kontraŭvole ilin englutas.

           laŭ mia eta kaj malriĉa logiko, la animo ĉesis esti nemortema ekde tiu tago. ĉi tiu animo, konsekvenco de la korpo, trenis malantaŭ ĝi, dum sia falo, aron da senutilaj dioj.

           ĉu iam venos pli granda kaprino por doni al mi alian piedbaton kaj nomi min infano? al kia speco de konado marveturus la homo?

           nur se devigata de sklaveco al ia ajn frenezo, ene de la lucideco de mia hodiaŭa libereco, mi ne kredas je eterna vivo.

           tie ĉi mi estas.

           mi estas ĉi tio.

           mi estas nur ĉi tio.

           mi ĉiam estos tio, kio mi nun estadas.

           ĉio tio mi estas.

           post tio, nenio pli. nek silento. nek forgeso.

           nenio.

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 184, 185, 186 kaj 187.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  184, 185, 186 kaj 187.

 

184.

           panjo, panjo, jen mi denove antaŭ vi.

           aŭ jen vi antaŭ mi, ankoraŭfoje.

           pri kio ni parolu?

           kion ni povas kune memori?  mi, kun memoro kiu stumblas kontraŭ pecoj  de doloro, kaj vi perforte sekvanta min, ligita per la ĉenoj de miaj korŝiraj memoraĵoj.

           ĉu eblus al ni kune teksi ian revon? kune, ĉu ni kapablus teksi ian tolon pri revo?

           kiaj rakontoj eskapus de viaj lipoj de nenio por malfermi novan vojon meze de mia sango? kiajn fabelojn mi povus rakonti al vi, kiuj sin montrus miksitaj kun konfuzitaj larmoj, kaj, finfine, sukcesus ĝeni la silenton de via pasinta morto aŭ la tumulton de via forviŝita vivo?

           mi ne rakontos al vi historiojn, kiel tiuj, kiujn vi neniam rakontis al mi.

           mi ne riproĉos viajn lipojn fermitajn al legendoj kaj fantazioj, nek plendos pri viaj opcioj pri silento.

           mi ne postulos de vi brakumojn ne ricevitajn nek kisojn rapidajn kaj hontemajn nek karesojn timindajn kaj neeblajn. oni postulas  tion, kio estas ŝuldo. vi nenion ŝuldas al mi, ĉar mi ne aĉetis de vi la cirkonstancon laŭ kio mi estas via filo, kiu povus transformiĝi en ŝuldon de amo en via koro. mi ne aĉetis, ĉar la cirkonstanco laŭ kio vi estis mia patrino ne sin proponis por esti vendata  al mi.

           mi estis filo kiu ekformiĝis ene de iu malluma nokto de vira ebrieco kaj ina indiferenteco. aŭ timo. aŭ furiozo. aŭ naŭzo. en la interno de tiu odoro de brando kaj tiu tenebroj de timo, furiozo aŭ naŭzo aŭ indiferenteco, ĝuste en la centro de ĉi tiu perturbita vortico mi kreis min

           mi kreis min pere de vi, mi uzis vian korpon ne ekzorcitan dum naŭ monatoj por kompletigi mian korpon ĝis venis la tempo necesa por ĝia venko. kaj kiam la korpo estis kompleta, mi naskis min ene de via akuŝo kaj donis min al la mondo, mi, nedezirata filo, sed filo. homo.

           mi ne rakontos rakontojn al vi nuntempe. antaŭ vi, mia silenta koro envolvata en la plej konfuzita kaj plej stranga sopiro.

           mi ne volas vundi vian jam vunditan memoron.

           mi nur diras al vi, plie, ke mi parolas al la imago de patrino kiu ekzistas  ene de mi. ne al tio, kio vi estis, sed al tio, kio restas de vi.

  

185.

 longa senfina nigra nokto

 kien vi kondukas min?

 kia infera dezerto estas tio

 kiun mi vizitos, instalata sur viaj ŝultroj?

 kies estas ĉi putraj korpoj

 kiujn vi evitas surtreti per tiaj sekuraj paŝoj?

 kaj kio pri ĉi peza senventa aero,

 ĉu ĝi ne venenos mian sangon?

 kaj kial vi nun deponas min

 interne de ĉi tiu ŝtono sen pordoj

 nek fenestroj?

 kvazaŭ patrino, kiu endormigas sian filon.

 mi ne volas dormi, ĉu vi ne aŭdas

 mian senkonsolan ploradon?

 mi ne volas dormi en ĉi lokoj,

 ĉu vi ne aŭdas miajn singultojn

 kiuj faligas la ŝtonegojn?

 mi volas reiri kun vi, ale al

 iu ajn tagiĝo!

 iu ajn tagiĝo, eĉ se ĝi estus

 la aŭroro de la juĝa tago;

 revenu panjo mia, nigra kaj malhela

 nokto de mia vivo!

 mi ne volas ke ĉi venena aero

 eniru en miajn vejnojn!

 mi ne volas ĉi malmolan kaj eternan lulilon

 kiu malpermesas miajn movojn!

 ĉu vi ankoraŭ aŭdas min?

 ĉu vi ankoraŭ aŭdas min? patrinnokto!

 kie vi estas?, ke mi ne vidas vin!

 kie vi estas, panjo mia?

 kia infero estas ĉi tio,

 kie vi lasis min?

 

 Mi timadas!

 Mi timadas!

 Mi timadas!

 

Mi timadas!

  

186.

           mi timadis mian doloron, ho, kiel mi timadis mian doloron!

           mi timadis mian ploron, ho, kiel mi timadis mian ploron!

           kiom mi timadis mian melankolion! ĉiam estis tre strange ami kiel mi amadis, ĉar, kune kun la raviĝo de la pasio, mi teruriĝis antaŭ la deziro, kiu atakis min.

           ligu la piedojn de la adoleskanto al fera ringo sur la planko per pezaj ĉenoj faritaj de giganta titano! nun donu al li flugilojn, fluantajn flugilojn de legendeca teksturo.

           nun rigardu la teruron, ĉar la flugiloj levas lin al la spaco plena je promesoj de la paradiza deliro, sed la ĉenoj firmtenas lin en la lando de doloro kaj kulpo.

           mia doloro estis granda, kiel granda estis mia doloro!

           granda estis mia kulpo, kiom granda estis mia kulpo.

           do mi decidis esti malvarma kaj nesentema kiel ivan karamazof aŭ nikolaj stavroguin. ivan karamazof kaj nikolaj stavroguin. jen tio, kion mi iam skribis en mia taglibro.

           okazis ke mi revadis pri malvarmo kaj indiferenteco, kiuj liberigus min el tiuj flugiloj, kies intencoj estis forĵeti min malproksimen de la infera tero.

           mi decidis, ke la homa idealo estus atingi la filozofian indiferentecon de saĝuloj kaj maljunuloj.

           mi nur volis ne suferi. mi volis, nun mi pensas, mi volis nur postlasi tiun adoleskanton, maljunigi lin, sulkigi lin, tondi liajn flugilojn de neeblaj kanzonoj, altiri lian estontecon al la lando de silentoj sen perturbantaj flutoj.

           venu maljuneco kaj la doloro silentos meze de tiuj longaj glaciaj ebenaĵoj.

  

187.

            iu filozofio allogis min, ne ĉiuj. iu dubo kongruadis kun miaj duboj. iu spekulativaĵo trenadis miajn junecajn spekulativaĵojn. mi legadis. mi ĉiam preferis la filozofion plej emocian, ludeman. pli la parabolon ol la logikan rezonadon. pli ia scenon de romano aŭ teatraĵo, ol la sekan disvagadon de  la racio

            pro tio voltero tiom tuŝis kaj maltrankviligis min. mi taksis lin kiel ian evangelion por inteligentuloj.

            mi adoras volteron. mi neniam forgesos la unuan fojon, kiam mi legis lin, "micromégas", en la franca, en la domo de Miguel kaj Angela, ĵus geedziĝintaj. poste, jam en kuritibo, mi gajnis liajn filozofiajn fabelojn.

            estas pli bone memori la unuan volteron ol la unuan fikadon. por mi, indas. li multe pli mordis min. disŝiris pecojn. mi povus diri, ke post li mi ne eliris diferenca de tio, kio mi fariĝos, sed tre malsama de tio, kio mi antaŭe estis.

Atualizado em ( 03 - 12 - 2020 20:02 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 181, 182 kaj 183.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  181, 182 kaj 183.

 

 181.

          B... anoncis, ke ŝi gravediĝis. estis rapida, malvarma, mallaŭta konversacio, senigita de ia vualo, kiu orumus ĝin, altigus ĝin, eĉ se estus nur por kovri ĝin per pudoro. kaj ŝi diris, ke, tute certe, mi estas la patro.

           la vortoj nur preterpasis min, flugante. ĉi vortoj ne kunportis al mi la kronon de la vero, mi sciis. ili estis sklavaj vortoj, sub la jugo de nekonataj intencoj, paradantaj antaŭ malsincera propono. tion mi sentis. kaj eĉ hodiaŭ mi scias, ke tiele estis.

           ni eligu ĝin, ĉu ne?

           evidente. tio estas multekosta.

           estas rimedoj.

           mi certis ke la filo ne estis mia. la ludado daŭradis. mi sukcesis iom da mono, ŝi anoncis la tagon, io komplikiĝis, ŝi iris al hospitalo kaj mi vizitis ŝin.

           vortoj venadas kaj iradas. pli da vortoj venis de ŝi al mi ol de mi al ŝi. de mi nur vundata silento, mi sentas, ke mi traktas kun delikata mensogo.

           ĉu tiuj eksperimentaj orgasmoj fekundigintus iun nepromesatan estaĵeton? mi sciis tion, ke, kvankam ŝi insistis, ke ŝi nur dormas kun mi dum tiuj tagoj de niaj renkontiĝoj, dirante, ke eĉ kun la edzo ŝi faras nenion, mi sciis, mi sentis, mi intuiciis, ke mi ne estis la sola eniranta en tiun malgrandan universon sen ia mistero.

           tiele, okazis iam en mia vivo, ero da neamataj amoj, kiu rezultis feton, certe ne mian, kaj kiu finiĝis per aborto, kiun mi ne agnoskis, ĉar mi aŭdis voĉon, kiu venis el nenie, sed kiu donis al mi la certecon, ke mi ne faris filon. post tio, silento sen bedaŭro.

           forgeso.

 

 182.

          kaino multe perturbis min. mi opiniadis ĝin, kiel la plej bona libro, mia tragedieto. mi vere emociiĝis dum relegado, mi imagis la tekston sur teatra scenejo, kun metafizika scenaro kaj muzika akompanado, en kiu ĉiu rolulo estus identigita per aparta instrumento. mi desegnadis strange malplenajn scenarojn, grandegajn.

            mi memoras, ke, dum la verkado de la teksto, mi provis ŝanĝi la vortordon, serĉante novan ritmon ene de la prozo. poste, relegante, mi sentis, ke la procedo rezultis tre nenatura.

            antaŭ nelonge mi pensis pri detruado de kaino kaj protesilao. mi  denove ilin relegis kaj decidis pri ne detruo. ili estas malaltgradaj, fragilaj, ne spontaneaj, sed ili signifas mian pasintan momenton, transformitan en etajn pecojn de mia hodiaŭo, ligilo kun tio, kio porĉiame perdiĝis, sed neniam perdiĝos.

            mia dua libro estis protesilao.

  

183.

           kiom da jaroj mi havas? neniu aĝo!

            mi lernadas la mondon. se, en kelkaj momentoj mi estas maljuna kaj revokas malnovajn eksperimentojn, kies memoro jam estas em duona nebulo, en aliaj, mi estas metilernanto de la sorĉista mondo. mi ne timas. mi volas timi la timon, ne timi la vivon. ĉu tiu pri vivo ampleksas nur la konatan kontinenton? aŭ  ni devas kuraĝe nin riski enen de la nepardonemaj maroj de la freneza fantazio? eble, ili estas nur ordinaraj maroj, kiel tiuj de ĉi tie.

            "plus ultra"! "semper"! ne al la "nec".

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 178, 179 kaj 180.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  178, 179 kaj 180.

  

178.

           mi eltrovas je la aĝo de kvardek jaroj, kion signifas iĝi ebria. mia patro estis alkoholulo, la imago pri tio, kion signifas iĝi ebria, estis sinistra kaj minaca laŭ mia timema komprenado. por faciligi la senton de venko super la malvirto, mi konstatadis, ke ĉiuj trinkaĵoj havas malagrablan guston. ili portas iom da infero ene, ĝuste kiam ili transiras la gorĝan sojlon. do mi estas virta dum mi ne trinkas alkoholaĵon. mi ne sekvas la vojon de eraro, kun mia sindeteno. mi kapablas.

           nur la vino perturbas min.

           la vino kapturnigas min, la koloroj saltas el ĉio kaj ĝi estas tiel dolĉa kiel la mitologiaj legendoj. la vino ĵetas min malantaŭen, al la malnovaj tempoj plenaj de magio, nesekureco kaj mirego. la vino memorigas min pri girlandoj de bonodoraj floroj, haroj konvulsiataj pro duonsvenantaj karesoj, buŝoj kun la odoro kaj gusto de vinberoj. okuloj, kiuj ankoraŭ intencas vidi la brilon de la mondo, sed peze malfermiĝas kiel sub vintraj litkovriloj. agrablaj seksmembroj, ne koleraj kaj plenaj kaj armataj por ankoraŭ plia orgasmo; sed sufiĉe duonŝvelinta por sin montri vivantaj; kaj sufiĉe kvietiĝataj por esti kisataj en ilia duondormemo.

           vino invitas min transiri la tre larĝan markolon, kiu kondukas al la granda maro.

           antaŭe, mi timis la grandan maron. mi ĉiam haltis antaŭ la sekva glaso. mi ĉiam kredis, ke mi venkis.

  

 179.

           kelkfoje, dum mi aŭskultas ian muzikon, unun el la plej damnitajn, kreitan de unu el tiuj viroj, el la plej timegigaj, kaj mi pensas pri ĉi tiu mia amo, pri ĉi tiu plej freneza amo, kiu atakis min dum ĉi tiuj lastaj monatoj, ĉi tiuj plej frenezaj monatoj...

           je ĉi-foje mi ploras. kaj mi ne kapablas pensi. ja, mi nur kapablas plori.

           poste mi pensas:

           antaŭe mi jam sentis ĉi emociojn. pro la unua amo, mi ploris, mi ploris pro la dua, pro la tria ... kaj nun mi ploras pro Z.... m rimarkas, ke io ripetiĝas. mi ne plu estas tiu, kiu antaŭe ploris, tion mi scias, mi pensas, ke mi scias. mi ŝatus scii, ke li ne plu estas mi. sed restas ene de mi la memoro pri tio, kion mi antaŭe vivis,

           kaj mi konkludas, ke mi ripetas la vivon.

           kiel bela kaj profunda ĉi tio montriĝas! mi ripetas la vivon! mi estas ripetanto de la vivo; la vivo sin permesas esti revivata de mi, pere de mi! ne la vivo, sed mia vivo.

           mia vivo intense revenas. Z..., Z..., ĉio pasinta, ĉio sentita, ĉio preskaŭ sin transformanta en nebulon, vi aperas kaj vekas en mi la kanzonon pri tio, kion signifas vivi unu tagon plian.

           nova amo estas kiel denove vekiĝi.

           vekiĝi al nova tago.

           lumo de mia nova tago, Z..., lumo, lumaĵo.

  

180.

            mi denove vivas.

            mi retenas la okazaĵon. ĝi masakras min per sia festa ĝojo kaj siaj baraktantaj deziroj. mi amas.

Atualizado em ( 01 - 10 - 2020 13:30 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 117