Vizitantoj
Trafoj por rigardoj de enhavo : 680865
Retumante
Nun estas 2 vizitantoj retumante
Descrição

Este saite está em constante construção; contém: Projeto Gil Vicente, 44 peças, com resumos, comentários e canções que fiz para as peças (Português, Esperanto); Dante Alighieri - Vita Nova, canções que fiz para os 31 poemas do livro Vita Nova (italiano); Traduções e Adaptações (inclui O Corvo, de Poe), Conta outra Vó (histórias infantis, Português, Esperanto); Peças para fantoches; Trilogia Cética; Canções Infantis Brasileiras em Esperanto. A Espécie Humana (romance), O Dia sem Nome (romance), Apolo e Jacinto (romance). A intenção é alimentá-lo semanalmente./ Ĉi paĝo konstante ricevas ion; Ĝis nun: Projekto Gil Vicente (Portugale, Esperante) kun resumoj, komentarioj kaj kanzonoj, kiujn mi verkis por la teatraĵoj; Dante Alighieri, Vita Nova, kanzonoj por la 31 poemoj de la libro Vita Nova (itale); Tradukaĵoj kaj adaptaĵoj (Portugale); Teatraĵoj por pupteatro (Portugale); Rakontu alian anjo (infanaj rakontoj, Portugale/Esperanto); Skeptika Trilogio (Portugale/Esperanto); Brazilaj Infanaj Kanzonoj. La Homa Specio (romano, Portugale, Esperante), La Tago sen Nomo (romano, Portugale, Esperante), Apolono kaj Hiakinto (romano, Portugale, Esperante) Mi intencas aldoni ion ĉiusemajne.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 154, 155, 156 kaj 157.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  154, 155, 156 kaj 157.

 

154.

          estis periodo en mia adoleskanteco, kiam mi volis ĉesi plenkreskiĝi. plenkreskiĝi estis malfermi la pordon al multaj danĝeraj kaj malagrablaj situacioj! mi sonĝis, plena je nostalgio, pri loĝado en la lando de peter pan. peter pan ne sciis kiel teni min en sia kaverno. la dio tempo rabis mian animon kaj, tra sangadoj kaj larmoj, plej multaj kamuflataj kaj subpremataj, mi plenkreskiĝis.certa estis la tempo farante el mi plenkreskan homon. hodiaŭ mi eltrovras, ke malfacilas plenkreskiĝi, sed nur kreskado kondukas min al la lando de libereco. lando, ne kaverno. lando de mia hodiaŭo, ne lando de neniamo.

           kion signifas lando de libereco?

           okazas ke, ĉiutage mi sentas min pli reganto de mia destino .mi scias, ke mi povas morti en akcidento aŭ perdi infanon, situacioj, kiuj ne agnoskas la plej etan lumon je libereco. mia ĉiutaga vivo tamen, je tio, kio ne gravitas ĉirkaŭ hazardo, certigas min, ke mi teksas eblojn pri kiel esti etika pro mia mondkoncepto kaj eviti malmoralajn agojn pro manko de scio.

           kiel al mi ŝatis la rakonto pri peter pan! ĝi estis la nura albumo de bildoj organizita dum mia infanaĝo, kiun mi ne havis la kuraĝon detrui.

           kaj tamen, kelkfoje mi ankoraŭ sentas min kiel peter pan.

           tempo, venu malrapide, mi petas. bonvole, malrapide por ne tro dolori!

           bonvole...

 

155.

          ni ludadis, mi kaj B... mi sentas, ke tio ja okazis: mia altiro estis malforta kaj ŝi vidis en mi la eblon fariĝi iniciata tra ŝia korpo. ĉio malrapide interaranĝiĝis, mi pigras pri rakonto de detaloj, eĉ se mi memoras ilin ĉiujn. tiam okazis, ke unu tagon ni decidis, ke estas tempo por seksumado. ĉu vi scias, kie? amiko parolis al mi pri hotelo. mi neniam ĉestis en tiaj lokoj. ĉu eble morgaŭ? jes.

          se nun mi demandas tion, kion signifis al mi tiuj orgasmoj, mi dirus, ke mi memoras ilin kvazaŭ komplikaj masturbadoj, kiuj bezonas antaŭajn agojn, nome amindumi, verki esprimplenajn mensogajn leterojn, je kiuj mi kredadis malpli ol duono de duono, interŝanĝi kisojn kaj brakumojn kaj ŝajnigi grandan intereson, kio tamen ne ŝanĝadis miajn internaĵojn.

          mi povus diri, ke okazis emociigaj momentoj, ke ekzistis en mia koro tuta koncentriĝo de vivo kaj en la animo kanzonoj perforte provokataj de uraganoj. nenio el ĉi tio. la emocio estis malforta. hodiaŭ, tiom da tempo poste, post tiom da amoraj renkontiĝoj, kiam lumoj malsuprenvenas de la spaco por bruligi tion, kion mi povus nomi mi, mi vidas, ke tiuj renkontiĝoj ne estis renkontiĝoj.

          estis nur du sensencaj korpoj, kiuj malrapide demetis la vestojn, en la buŝoj estis mentaj pasteloj. kaj diskretaj tuŝadoj kaj momento, kiam nenio alia povas okazi, se ne penetrado kaj orgasmo.

          se la ĝuo ne estas absoluta, ĝi ne meritas esti memorata. estus multe pli bone sonĝi pri iu alia ĝuo, kvankam tre neprobabla.

 

 156.

          mi sonĝas.

 

157.

          mi alvenas hejmen, kiel mirinda estas ĉi tiu mia domo!, de mi mem konstruita. mi varmigas la lakton, manĝas, mi supreniras al la mansardo, kun la kerosenlanterno kaj je ĝia fragila lumo mi ludas kun la kartaro. iu muziko mallaŭte parolas pri la doloroj de la mondo. mi ne volas fantazi kiel infano, sed la menso marŝas laŭ vojoj, kiujn ĝi mem elektas. kaj mi perdiĝas.

           la muziko silentas, la lumo estas estingita, nur la malgranda horloĝo indikas sian ĉeeston. iom post iom ĝia tiktak sugestas vortojn, kiujn mi ripetos ĝis kiam mi endormiĝos. tio estas kutimo, kiu venas de longa tempo:  mi pensas pri vortoj, kiuj sintezas mian momenton kaj daŭre ripetas ilin en la sama ritmo kiel la horloĝo. ebria pro dormemo, mi aŭskultadas mian propran pensadon: e-ner-gi-o-for-to-a-mo-vol-te-ro-ŝeks-pi-ro-le-o-nar-do-dos-toj- evs-kij-brahms-e-ner-gi-o-for-to...

Atualizado em ( 01 - 06 - 2020 17:40 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 149, 150, 151, 152 kaj 153.


Malfaldata Animo, ĉapitroj 149, 150, 151, 152 kaj 153.

 

149.

           mi duonpensas la jenon: ni multe plendas pri patroj kaj patrinoj, ĉar ni estas orfoj aŭ malakceptitaj, aŭ neamataj aŭ nesekuraj. ĉu ne estas orfeco kaj malakcepto kaj neamo kaj nesekureco la plej grandaj gutoj en la kaliko de la vivo? tion mi sentas nun. mi sentas, ke mi estis malbone amata kaj malakceptita kaj fariĝis orfo kaj ke mi povas ĵeti kulpojn sur mia patro kaj patrino kaj iuj fratoj. tamen la problemo estas mia, ne ilia; mi povas ilin duonfajrigi  kaj nigrigi per mia furiozo kaj mia ĉagreno kaj mia venĝemo. sed mi ne elaĉetos eĉ unu plumon falintan el miaj flugiloj kaj mi riskas, ke la flugiloj neniam plu havos kuraĝon por alia flugado. mi prizorgu min!

           mi prizorgu min!

           malamataj fantomoj ne donos al mi perditajn flugilojn. hejmaj fantomoj ne instruos al mi pri flugado.

           malakcepto estas parto de la homa kondiĉo!

           malakcepto estas besteca kaj homo estas besto.

           mi ne plu diru, ke ĉi tiu besteca rifuzo, kiu viktimigis min, respondecas pri tio, ke mi sentas min sklavigita al la lando de doloro.

           lasu min konstrui miajn novajn flugilojn laŭ mi mem, pere de rikolto de disverŝataj plumoj surgrunde, tiuj sennombraj plumoj falintaj el suferoj de aliuloj kaj el miaj propraj suferoj. kaj enĉiele skizu mi la desegnon de mia freneza flugado. kaj plonĝu mi en malplenaĵon, absolute sola, en malplenaĵon je tio, kiu povas esti la malsaĝeco vivi liberan vivon.

           neniu kulpas pri mia doloro. neniu pagos prezojn por neekzistantaj ŝuldoj.

           ĉi tio similas al io, pri kio mi pensis antaŭ kelka tempo, pri la respondecoj de infanoj kaj popoloj rilate gepatrojn kaj registarojn: se mi scias la kaŭzon de la doloro, mi respondecas pri ĝia resanigo.

  

150.

           W..., ĉu ankoraŭ mi ion diru pri vi? mi pensas, ke sufiĉas al mi diri, ke vi estis unu el la plej grandaj amoj de mia vivo. estis venko de feliĉeco, unu tagon, aŭdi vin paroli, je la aĝo de dek du, dek tri: kiam vi translokiĝos al ..., mi volas vivi kun vi.

            strange estas, ke mi multe parolas pri ami kaj ankoraŭ nenion diris pri tio, kiom gravas esti amata. ami min ŝanĝas, esti amata ne. sed estas la fakto  esti amata tiu, kiu diras al mia destino, ke ĝia celo havas ian kialon plian.

  

 151.

            ni promenas kune, ni vespermanĝas. mi, hodiaŭ, havas kuraĝon inviti vin.

            ĉu vi restas kaj dormas kun mi?

            ni daŭre promenas. ni estas trankvilaj kaj iras al la dometo en la bieno.

            ni enlitiĝas kaj niaj dolĉaj tuŝeksploradoj kreskas je volupto. Y... sin donas al mi, per kisoj, kiuj apartigas min el la resto de la mondo. la orgasmoj estas preskaŭ samtempaj. estas preskaŭ tuja dormo, kiu ĵetas nin al la bordoj de nia sunplena dimanĉa mateno.

            ĉu vi scias, ke hodiaŭ estas la tago de la patroj?

            ne; mi parolas.

            ĉu vi ne interesiĝas pri tiaĵoj? hodiaŭ mi tagmanĝos kun mia patro.

            do, mi volas specialan brakumon pro la tago de la patroj.

  

152.

            kiel estas bone diri al Z... mi amas vin.

            sed kiel estas pli bone, kiam mi demandas ĉu mi povas vidi vin morgaŭ, kaj li respondas jes.

            kiel bonas kiam vi respondas jes.

  

153.

            iam mi diris al la psikiatro, ke mi amas la virinojn, kiujn mi amis kaj mi enamiĝas al viroj, kiam mi enamiĝas. mi ne scias, ĉu vere estas diferenco, se ĉi tiu frazo havas ian precizecon.

            mi ne scias kiel aliaj homoj amas. nek mi povas diri, ke miaj pasioj estas pli fortaj ol la pasioj de aliaj. se mi skribas tiom multe kiam mi amas,tio  nenion signifas. nek la fakto diri, ke mi haluciniĝas.

            kiamaniere la aliaj haluciniĝas?

            mi povas diri, ke mia amo por Z... estas konstelacio. mi ofte demandas al mi, ĉu la profundo de la nuna pasio ne estas pro stato, certe patologia, nome soleco. mi ankaŭ demandas, ĉu la profunda kaj perforta amo por Z... ne estas pro la nerezistebla volupto, kiun mi sentas por li, kaj kompreneble,  nereciproka. mi demandas ĉu ne ambaŭ.

            mi respondas, ke mi ne volas scii.

            nun mi nur volas dormi kaj, kaj eble sonĝi.

Atualizado em ( 06 - 05 - 2020 16:56 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 140, 141, 142, 143, 144, 145, 146, 147 kaj 148.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  140, 141, 142, 143, 144, 145, 146, 147 kaj 148.

  

140.

           mi amindumis kun B... sekrete. tio plaĉis al mi, ĉar, pro tio ke ŝi estis edziniĝinta kaj najbarino, ni ne rajtis nutri la interrilaton plentempe. mi ne estis enamiĝinta. mi tute ne estis enamiĝinta. fakte, mi esploris min. mi intencis scii tion, kion mi kapablos. unu tagon, inter brakumoj kaj kisoj, mi sentis erektiĝon. do, la aferoj kuris laŭ mia volo.

           mi faradis eksperimentojn pri mi mem.

 

141.

           anstataŭ iri al leciono, mi iris al la kinejo sankta alice por spekti filmon: la dek du laboroj de heraklo. mi estis dek ses jaraĝa kaj vizitadis mezlernejon. la argonaŭtoj preparis la ŝipon, la remistoj komencis sian taktan ritmon, orfeo kantas himnon al la protektanta diino amfitrito kaj la ŝipo komencas sian flosadon al nekredeblaj aventuroj. la filmo finiĝas, mi estas profunde kortuŝita. io moviĝas kaj konvulsias ene de mi. tiuj dioj ĉiuj min persekutas. mi prenas la tramon, mi komencas pensi pri la dio, kiu laŭ ĉiuj estas la nure vera. io tre klara sonas en mia kapo:

           la hodiaŭa homo ne povas esti la nura kiu pravas, kontraŭe al ĉiuj aliaj kredoj. aŭ ĉiuj dioj ekzistas aŭ dio ne ekzistas.

           min atakas teruro, mi sentas frostotremojn, mia spirado igas pli profunda kaj mi rimarkas, ke miaj manoj kaj piedoj komencas vibri. mi tre timas, ĉar estas nova situacio en mia vivo. mi havas la impreson, kvazaŭ mi ekmortas aŭ estas posedata de spirito. la formikado pliiĝas, la spirado akceliĝas kaj la tuta energio de mia korpo ŝajnas koncentriĝi sur aŭ proksime de mia stomako.

  

142.

           mi vojaĝis al petropoliso kaj dum irado kaj reveno mi legis la libron krimo kaj puno. laŭŝajne, nenio ŝanĝiĝis ene de mi. mi penetradis je korpo kaj animo en tiu nova universo, kie eblas vidi la nudan koron de la homo. mi ne scias, ĉu mi rajtas paroli pri identiĝo kun raskolnikov; eble oni povus sugesti identiĝon kun la vivo.

            tuj poste, alveninte al rio-de-ĵanejro, mi trovis min kaptita de violentaj tremadoj, la dentoj grincadis, mi frostotremis, mia korpo bruladis. mi sciis, ke mi havas febron.

            miaj malfermegataj okuloj klopodis por ion kompreni, mi timadis.

            jes, mi timadis. io, kio detruus min aŭ min elprovus, certe eliras el tiu freneza libro.

            kiel scii?

            mi sciis, ke mi timadas.

            el kie la ekscito?

  

143.

           mi pasigas la posttagmezon en la bieno, kun C... ni havis mallongan amaferon antaŭ du jaroj, la sola virino kun kiu mi seksumis post A... kaj la tria de mia vivo. ni ambaŭ inkliniĝas pri rekomenco de amindumo. ni estas amemaj unu al la alia, mi eliras el forta krizo, mi sentas min trankvila. ŝi ne plu ŝajnas iu, kiu maltrankviligas min, ĉar antaŭe mi pensis, ke ŝi havas grandegajn timojn. si ja ŝajnas pli pacema.

            ni starante brakumas unu la alian, mi profunde enamiĝanta al Z..., sed sincere donante min al ŝi. mi sentas min dividita. mia korpo ripozas en paca kaj dolĉa brakumo. mia animo aŭdas malproksiman kanton, kiu parolas pri knabo, kies bildo ne svenas ene de mi.

            Mi decidas, ke miaj manoj karesu unu la alian. sed ili sin premas kaj tordiĝas, plenaj je aflikto.

  

144.

          mi aĉetis la bieneton kaj decidis konstrui mian domon. mi ja havas la kutimon fari ĉion kaj mi revas pri tago, kiam mi teksos kaj kudros miajn proprajn vestojn. mi desegnas, projektas la bazon kaj la plafonon, mi kalkulas, ŝanĝas ion, revenas al la antaŭa ideo, mi malsereniĝas pro mia eta projekto. mi sekvas poŝlibron, kiel konstrui domon. mi aĉetis la unuajn konstrumaterialojn. osvaldo, la filo de la servistino, dekok jaraĝa, helpas min. li preparas la unuajn morterojn, mi rigardas kaj lernas. ĉar li rezignis pri plue labori, mi daŭrigas tute sola. mi freneze plenumas la projekton de mia revo. mi malsupreniras foje kaj refoje al la kaskadeto, de tie mi alportas la sitelojn kun la necesa akvo. la muroj malrapide kreskas. pro manko de praktiko, la mortero estas farita laŭ ne tiel ĝustaj receptoj. kaj ĉar la mortero estas neregula en ĝia preparado, la interbrikaj strioj montriĝas je malsamaj nuancoj de grizkoloro.

  

145.

           du eltrovroj multe tuŝis mian vivon.

            la unua okazis post legado de skribaĵoj de schopenhauer, kiuj parolis pri amo. por li la amo estas nenio plie ol dignigata formo de sekso. tio skurĝis mian animon, sangigis mian koron. ne, ne!, kio pri la idealo, la pureco, la virgeco, la spirito? kion fari kun ĉi tiu granda deziro fari de la amo la plej bela ago de mia vivo?

            mi opiniis abomeninda la pozicion de la filozofo. mi devis esti dek sep jaraĝa. tamen, ĉi vidpunkto iom post iom nestiĝis en mia mondkoncepto. mi akceptis ĝin kiel netuŝeblaĵon, ideo kontraŭ kiu oni ne sukcesus argumenti.

  

146.

           nun, nuntempe, meze de ĉi tre stranga travivaĵo, kiu estas miaj lastaj tagoj, mi sentas min perpleksa, sen kapablo elekti, senkontrola en mia manko de kontrolo, mi atribuas al mi, pli ol antaŭe, la kondiĉon de konfuza infano.

  

147.

           kiom da semajnoj mi vivis kun Y... la plej lirikan amrilaton de mia vivo? mistero. mi ne kapablas memori.

           ni estis kune dum mia tuta libertempo, ni dormis brakumante unu la alian, ni vekiĝis meze de amoro. mi eniradis endomen portante lin ĉe miaj brakoj, meze de la nokto, sub la lumo de plenluno, mi kantadis, por lin dormigi, rakontadis mil rakontojn kaj filmojn el miaj kvardek jaroj. lia avida buŝo vekis en mi la furiozon de la sirenoj kaj post nura rigardo al liaj okuloj, mi tute ekscitiĝis. kiam li ne dormadis ĉe mi, mi iris per auto al lia domo je la oka matene, parkante du-tri blokojn malproksime, ĉiutage en diversa loko, por ke neniu suspektu. ni alvenis kaj jen la teo, kiun mi lasis preskaŭ pretan sur la brulanta lignoforno, kaj jen la matenmanĝa tablo, kun floroj kaj frenezaj amaj versetoj. kaj ni studadis kaj faris planojn por pliaj studoj. mi ploradis la tutan tempon. ni legadis edipon kaj mi ploradis. ni legadis ŝekspiron kaj mi ploradis. ni aŭskultadis muzikon kaj mi ploradis. mi diradis mi amas vin, ridante kaj plorante kaj kisante lian buŝon. kaj ni nin duŝadis kune kaj babiladis ĉe la varma lignoforno kaj vespermanĝadis en restoracioj kaj iradis al teatro aŭ kinejo. kaj se mia brako tuŝetadis lian brakon, mi rigardadis lin kaj murmuradis per lipoj: mi amas vin.

           subite li aperis kun iu ulo kaj diris, poste ni priparolos. kaj malaperis kaj lasis min starantan kaj senkonprenan en la vortico de la jara foiro de la placo de la ordo. certe antaŭe okazis malpacetoj, malkonsentoj aŭ io ajn. la malespero de mia pasio ne permesis al mi percepti ion ajn.

           mi vekiĝis meze de la nokto, mi estis sola, mia stomako doloris laŭ freneziga maniero.

           mi ekploris terurigita, nekonata plorado antaŭe neniam okazinta. mi sciis, mi sentis, mi estis certa, ke tiu doloro ne estis fizika.

  

148.

          do, tiu inerteco, tiu sensento, kiun mi sentis en la tramo, revenante de la kinejo, forte koncentriĝis proksime al la stomako. granda vibrado en la preciza loko, kie estas, poste mi scios, la suna plekso. ĉio fariĝis pli lumigita, mi sentis min bone. timeme, sed bone. mi pensis: se ĉi tio estas morto, morto estas bela. malrapide tio trankviliĝis, finfine.

            poste, ĉar tio ripetiĝos, mi nomos tiun sperton mia fajroglobo. mia energia pilko, mia kosma orgasmo. mi ne plu timis. mi sentis min tre trankvila, eĉ sen kompreni tion, kio okazas.

Atualizado em ( 03 - 04 - 2020 13:18 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 137 138 kaj 139.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 137 138 kaj 139.

 

130.

         panjo mia, kiel doloras pensi pri vi. kiam mi rememoradis vin, mi ĉiam pensis pri malĝojaj okuloj kaj rideton plenan je kamuflata sufero. mi volis, ke viaj doloroj nutru tion, kio, laŭ mi, estas nostalgio. tamen, dum la terapio, parolante pri vi, mi eltrovis ke vi ne akceptis min, vi eble ne akceptis min, kaj min arestis en la plej katastrofa krado je malakcepto.

           tio, kion mi neniam volis kompreni, kion malfacilas kompreni, estas ke patrino, vi, iu patrino en la mondo, estas tutaĵo je miliono da kreitaĵoj. ĉiu diritaĵo, kion ili diris pri vi, panjo mia, estis unu plia aldono kiu venis kaj sidiĝis en la kolombejo de mia mondkompreno. kaj ili parolis pri vi la tutan tempon, ili rakontis rakontaĵojn pri doloroj kaj perfidoj kaj ploroj kaj bataloj kaj en ĉiuj rakontaĵoj vi estis la viktimo, la portantino de la flamo de boneco, la respondeculino pri la heroa ago. kaj ĉiuj senmakulaj patrin- kolomboj amasiĝis en la kolombejo de tio, kio fariĝis mondkomprenado ene de mi, iĝante parto de mi, iĝante mi mem.

          kaj nun, en ĉi klopodoj por revizii kaj deĉifri mian pasintecon, kun la okuloj de infano, kiu volas lerni, mi ekkomprenas, ke ĉi kolomboj ĉiuj, blankaj kaj je dolĉaj memoroj, fekas fetorajn veraĵojn, kiuj akumuliĝas. kaj, ĉevalejoj de Aŭgio, faritaj por dolĉegaj memoroj, minacas sufoki la vivon, kiu restas, kaj faras ke la ekzisto iĝu eltenebla kaj ebla nur se kune kun infera plorado

           kaj mi venas, plie, eltrovri ke, se oni faris ene de mi mil bildojn pri tio, kio povus esti patrino, patrino, vera patrino, panjo mia, estu mia patrino, tio, kion mi sentis kiel patrinon, kio fariĝis patrino ene de mi.

           kolombo aŭ drako. sed panjo mia .

           ne mia patrino influita de ili.

 

131.

          mia unua libro estis tragedieto nomata kaino.

 

132.

          de tiom da tempo mi ne parolas pri Z...

           Z...

           mia amiko.

           mi havas unu tutan vivon por paroli pri vi.

           estas mil kaj tridek informoj por paroli pri vi. kaj muitaj aliaj por silenti pri vi.

           paroli aŭ silenti, kion signifas tio, ke iu koro eksplodu de interne, nur pro tio ke ekzistas iu tiamaniere amata?

           kion signifas ami?

           mi nek scias kion fari nek kion diri. mi nenion scias.

           Z.... mia amiko.

 

 133.

           mia unua libro estis tragedieto nomata kaino. mi ĝin verkis meze de emociiga animvortico ĉar mi amadis V... mi ĝin verkis dum du aŭ tri tagoj kaj, kelkajn semajnojn poste, unu aŭ du, mi ĝin kopiis kun aldonoj kiuj ĝin pligrandigis. estis la unua fojo, kiam mi ion verkis kun principo, mezo kaj fino.

 

134.

             tiel ke, la lasta juĝo de mikelanĝelo profunde impresis min. la tutan tempon mi trarigardis tiun etan broŝuron en la hispana. en brazilo, tiutempe, ni ne havis librojn kun koloraj bildoj. la unua nokto, post la aĉeto de la lasta juĝo, estis plena je febro kaj turmento.

            febro pro arto kaj turmento pro beleco, mi pensadis feliĉe.

            multaj estis la noktoj, kiam la libro persekutis min tirane kaj volupte.

            kelkan tempon poste, mi decidis desegni tiujn sanktulojn kun fortikaj, plenkarnaj korpoj. mi memoras, ke mi desegnis du el ili. kaj ne rezistis antaŭ la vidaĵo, ilin rigardante, mi masturbis min, do, nenia interligo ekzistis inter miaj desegnaĵoj kaj tiu sankteco eksterordinara kaj plena je arta vigleco.

            poste mi konstatis, ke mia febro kaj turmento havas nenion komunan kun beleco kaj arto. kaj ke miaj du masturbadoj indikis, ke tiu febro havas nenian rilaton kun estetiko.

 

 135.

            neuza, pliaĝa fratino, se mi povus alvoki vin, same kiel mi alvokis mian patron, same kiel mi povus fari al mia patrino, mi ne farus tion nun.

            mi ne scias, kiu el la tri imagaĵoj markis min plej profunde, kiu plej bruligis min. per tiaj fajroj, kiuj forĝas ŝtalon por la severaj lecionoj, kiuj neniam ripetiĝos. mi ne scias.

            mi nur scias, ke el la tri figuroj el mia pasinteco, la plej malfacila por rememori estas vi.

            mi pensas pri ebla respondo: mia patro vestis la kirason pri malamo, kiun oni donacis al li, mia patrino neniam donis al mi tenera kiso; vi postulis de mi, ke mi estu viro.

 

137.

            kelkfoje mi pensas, ke mi verkas pri mi mem, kun tiom granda sekureco sed povas okazi, ke mia destino ne havas la necesan enverguron por teni la pezon de tia grandeco. tio rezultus neelteneblan mediokran malmodestecon.

            mi tro parolas pri mi mem!; sed mi ne scias kiom da mi estas.

            mi povas esti granda aĉulo.

            fikiĝu ĉio.

            tiele mi pensas, tiele mi skribas.

  

138.

          resume, mi ne volas mensogi.

 

139.

          mi rajtas ne ami iun kaj ne voli vivi kun iu homo kaj intenci, ene de mia destino, malŝnurligi la vojojn, kiujn eblas malŝnurligi.

           mi rajtas ŝanĝi: pri vesto, pri emocio, pri gusto, pri malamo, pri lukto.

           mi rajtas ŝanĝi mian morgaŭon por iu ajn tago laŭ mia volo, de mia pasinteco, mia nuno aŭ mia estonteco.

           mi rajtas deziri per mia deziro, fantazii per mia fantazio, freneziĝi per mia frenezo.

           mi volas la rajton esti mi mem la tutan tempon, nun la memo de nun, sen devontigo kun la memo de antaŭe; poste, la memo de post, sen ia ligo kun la memo de nun.

           tiel estas.

           la granda problemo, kiun mi sentas, estas, ke A... neniam agnoskas ĉi tion. ŝi volas esti la termometro por mia febro.

           se mi vundas iun, pro liberigi en la vento la balonon de mia ekzistado, la problemo ne apartenas al mi. tio, kion ŝi parolas pri leonardo kaj bruno, estas nenio se ne bando da viandovorantaj vulturaj-ekskuzoj. mia plej granda standardo estas tiu de libereco kaj sincereco. se mi vivas mian vivon, mi ne mensogas al ili, mi amas ilin, je la maniero laŭ kiu mi ilin amas, kie estas la problemo?

           stranga estas ĉi tiu socio, kiu blindece rajtigas iun. la patrino iĝas posedanto de la destino de la infanoj ĝis kiam ili povos decidi por si mem, sed jam sen propra volo.

           Mi, demonece kaj virusece, per mia neatendata konduto, infektas ilin kun la ĝermo de serĉo de feliĉo.

Atualizado em ( 03 - 04 - 2020 13:18 )

 

Malfaldata Animo, ĉapitroj 124, 125, 126, 127, 128 kaj 129.

Malfaldata Animo, ĉapitroj  124, 125, 126, 127, 128 kaj 129.

  

124.

          mi havas la senton, kvankam iomete konfuza, pri tio ke, ĉiufoje kiam mi enamiĝas, mi faras paŝon al estonteco forĝata de mi mem. kaj ne englutita estonteco. kvazaŭ okazus tio, je ĉiu pasio mi prepariĝas al nova etapo. kaj ankaŭ tio, ĉiufoje pli da feliĉo kaj malpli da doloro.

           pli da feliĉo kaj malpli da kulpo. kiel granda estas ĉi tio! kiel bela! kiel terure mia!

           mi volas memori mian unuan samsekseman pasion.

           sed mi diras unue ke antaŭe mi estis enamiĝinta al knabinoj: kiam mi estis naŭ jaraĝa, al neli'. kiel iu povas enamiĝi je la naŭa jaraĝo? tamen, dum la ferioj de 1951, ni vojaĝis al la urbo realeza kaj mi pasigis tagojn kaj tagojn kapklinite, mute, duonploreme, pro memoro al ŝi. mi fantaziis ke, se mi rigardadus la ŝoseon, mi vidus la aŭton de ŝia patro kun la tuta familio dumvojaĝe rekte al nordoriento. mi amadis, sed mi ne havis konscion pri amo. ne estis sekso ene de mi, neniu deziro aŭ erotismo. nur la doloriga memoro de bela knabino kun neforgeseblaj okuloj.

           mi ne scias kiom longe poste, mi amis rejanen, amikinon de mia fratino angela. ni renkontiĝis en junia festo en la lernejo, kaj malgraŭ mia timideco, ni longe babilis. dumnokte, jen mi predo de tremado, sendormeco kaj maltrankvilo. mi imagadis, ke ŝi vizitos angelan kaj ni babilos ankoraŭ pli kaj, kun la okuloj fermitaj, mi kisos ŝin sur la vango. iam ŝi sendis al mi ruĝan dianton pere de angela kaj mia animo pleniĝis je timiga feliĉo.

           tuj poste, en mezlernejo, mi nur per rigardoj amindumis kun du knabinoj, kiuj ĉiam estis kune: aŭrora kaj maria luiza. ili prenis la saman tramon kiel mi, la 82a, kvartalo mejer. unu tagon mi prenis la tramon kaj vidis, ke ili estas proksimaj. ĉar estis la sama tramo, kiun mi prenis por viziti la bopatrinon iedan, kiu ankaŭ estis mia fratino, mi decidis ne salti ĉe la haltejo proksime de mia domo sed restis en la tramo, por ekscii, kien ili saltos. kiun el la du mi amis? ambaŭ. mi amis la paron. tiu pasio per rigardoj daŭris la tutan jaron.

           la sekvan jaron, mi estis dek kvin jaraĝa. kaj okazis.

           ne. mi ankoraŭ ne volas suferi pro tio.

  

125.

          klara ektimigis min nur pro la fakto ke ŝi estis virino. ŝi loĝis en mia domo ekde dek kvar ĝis dek ok jaraĝo. en la komenco ni la etuloj ne akceptis ŝin, ni atakadis ŝin per acidaj frazoj kaj antipatio. pli malfrue ni alkutimiĝis al ŝi, ŝi fariĝis unu plia fratino. ni promenadis kune kaj babiladis dum la tuta tempo, ŝi, ĉiam estis kune. en unu momento aŭ alia, tamen, ŝi aperadis kun grandaj mamoj, brilantaj okuloj kaj voluptema buŝo. ne tio, ke ŝi provokadis min, mi kredas ke estis mia nura instinkto. sed en ĉi momentoj venis al mia menso ŝia sang-trempita kalsoneto. mi sentis naŭzon.

  

 126.

          oni ne laboradis sabate, en madeirit. mi havis la ŝlosilon de la oficejo kaj unu sabaton mi decidis iri tien, por tajpi licean taskon. subite alvenis fernando silveira, portante vestojn diversajn ol lian kutiman kostumon, ĉemizon, kiu montris liajn fortajn brakojn kaj streĉajn blankajn pantalonon. mi tajpadis. li venis de malantaŭ mi, enmetis la manon en mian pantalonon kaj vekis mian seksaĵon. li ludadis kun mia erekta kaco, kisadis mian kolon. mi pensis, ke ĝi estas abomeninde adorata situacio. li diris al mi ke ni iru al la necesejo. ni ambaŭ nudaj, mi miris je la vido de lia enorma korpo, la erekta kaj tre dika membro. mi orgasmis dum la brakumo kaj volis foriri. mi sukcesis liberiĝi el liaj karesoj. mi, preskaŭ ploranta, tremanta  pro timo kaj ĝismorte pentanta.

  

127.

          mia adoleskanteco okazis malfrue. mia unua masturbado estis je la aĝo de dek tri jaroj, post kiam mi vidis kolegojn permane simulantajn la geston. mi ĉiam longe restis antaŭ pasado de unu fazo al la sekvanta. la kolegoj rakontadis siajn seksajn spertojn kaj mi pensadis, ke unu tagon mi prepariĝos al ili.

  

128.

          kiam mi estis knabo, mi ploradis pro nenio kaj ploro estis malpermesata al viro. mi ŝatis pupojn kaj estis malpermesite ludi kun ili. mi volis daŭre desegni kaj kolorigi miajn desegnaĵojn kaj estis malpermesite malŝpari tempon pri ĉi tio. mi ne ŝatis alfronti homajn agresojn kaj estis malpermesite esti malkuraĝulo. estis listo de sintenoj por esti sekvataj kaj alia de abomenindaj sintenoj. en mia konfuzita kapo, en mondo dividita inter viroj kaj virinoj, sentemo estis virina afero. kiam mi havis dek kvar jarojn, mi ploris la lastan fojon ĝis kiam mi ploris denove, antaŭ ol mi estis dudek du, en la tago, kiam mi alvenis en kuritibo.

           en mia kapo, nun, rezultas ke, esti viro tiel, kiel ili volis, ke mi estu, estis restadi ligita per rimenoj, kiel mumio. mi pensas plie, mi diras, ke esti sentema, signifas ne estis viro. kaj esti viro, ĉar viro ne povis esti sentema, estis restadi ligita per rimenoj, kiel mumio.

           mi memoras la vizion, kiun mi havis en terapio, mi parolas pri ĝi en la teksto la dek tagoj, kiuj absolute ne ŝancelis min. idolo, ligita per ledaj rimenoj. tiutempe, li reprezentis mian patron. nun mi timas, ke tio povus ankaŭ reprezenti min. mi ne devas diri, ke mi timas. estas nenio por timi. estas io por malmunti, por kraĉi, por vomi.

  

129.

            mi demandas al mi, ĉu mi vomas malnovajn dolorojn. ŝajnas ke jes.

            ĉu ili bezonus ĉi tiun luksegan funebraĵon?

            ĉu ne sufiĉus al mi senti, ke mi estas feliĉa?

            ke mi vivas kaj ke mia vivo sufiĉas?

            kial mi skribas?

 

Atualizado em ( 03 - 04 - 2020 13:16 )

 
Pli multe da artikoloj...

<< Komenco < Antaŭa 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Sekva > Fino >>

Paĝo 1 de 116