Posts

Publicado em

Lobato en Esperanto – 13

Rakontoj de onklino Nastasja

 Ĉapitroj 4, 5 kaj 6

 

4 – La ŝtelista princino

         Estis patro kun tri infanoj; unu plantis oranĝan arbon, alia plantis limean arbon kaj alia plantis citronan arbon. Iun tagon la plej aĝa iris al sia patro kaj diris:

– Paĉjo, mi estas plenkreskulo kaj mi volas eliri en la mondon.

         La patro pensis, ke estas ankoraŭ frue, sed la junulo tiom insistis, ke li devis konsenti. Kaj li diris:

         – Nu, foriru, sed unue vi devas decidi, ĉu vi volas preni mian benon kaj malmulte da mono aŭ mian malbenon kaj multe da mono.

         La junulo volis malbenon kun multe da mono – kaj la patro malbenis lin kaj donis al li sakon da mono. Antaŭ ol foriri, la junulo diris al la fratoj, ke kiam lia oranĝujo komencos velki, tio estos signo, ke li havas grandajn problemojn – kaj ili devos serĉi lin por helpi lin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Publicado em

Monteiro Lobato

Histórias de Tia Nastácia

Capítulos 4, 5 e 6

 

4 – A princesa ladrona

         Havia um pai com três filhos; um plantou um pé de laranjeira, outro plantou um pé de limeira e outro plantou um pé de limoeiro. Certo dia o mais velho foi ter com o pai e disse:

         — Meu pai, já estou homem feito e quero sair pelo mundo.

         O pai achou que era ainda cedo, mas o moço tanto insistiu que ele teve de concordar. E então disse:

         — Pois saia, mas antes deve resolver se quer levar minha bênção com pouco dinheiro ou minha maldição com muito dinheiro.

         O moço quis maldição com muito dinheiro — e o pai o  amaldiçoou, depois de dar-lhe um saco de dinheiro. Antes de partir, esse moço disse aos irmãos que quando a sua laranjeira começasse a murchar isso era sinal de que se achava em grandes apuros — e eles que fossem socorrê-lo. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 13

Rakontoj de onklino Nastasja

 Ĉapitroj 1, 2 kaj 3

  

1 – Rakontoj de onklino Nastasja

         Peĉjo, sur la verando, legadis gazeton. Subite li haltis, kaj diris al Emilja, kiu estis proksime:

         – Iru por demandi al avinjo tion, kion signifas folkloro.

         – Ĉu mi iru por demandi? Formordu al vi la langon. Mi faras komplezon al iu nur se oni treege ĝentile petas .

         Peĉjo, kiu estis tro pigra por leviĝi, cedis al la postulo de la eks-pupo.

         – Beleta Emilja de mia koro, – li ​​diris, – ĉu vi faru al mi la mirindan favoron iri kaj demandi al avino tion, kion signifas la vorto folkloro, ĉu jes, ĉarmulino?

         Emilja iris kaj revenis kun la respondo.

         – Sinjorino Benta diris, ke “folk” signifas popolon; kaj “loro” venas el “lore” kaj signifas transdonon. Folkloro estas io, kion la homoj konas perbuŝe, de unu persono al alia, de gepatroj al infano – la rakontoj, fabloj, anekdotoj, superstiĉoj, sensencaĵoj, popola saĝeco… Kial vi demandas tion, Peĉjo? Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”